Isaac Roux - Lost And Found

Het is nog maar vier jaar geleden dat Isaac Roux de publieksprijs kreeg op 'Humo's Rock Rally'. En later werd hij ook gekroond tot één van de winnaars van 'De Nieuwe Lichting' van Studio Brussel. Het lijkt al een tijdje alsof De Roo al een vaste waarde is in het Belpopwereldje, ook al heeft de man nog maar één album uitgebracht. Maar dat is wel een voortreffelijke plaat vol ijzersterke songs, die allemaal dromerige radiohitjes hadden kunnen zijn.

Toch werd er gekozen om geen tweede 'Troubled Waters' te maken, maar deze keer met iets steviger werk uit te pakken en meer de gedreven indierockkant op te zoeken. De Roo trok met band naar een dorp aan de voet van de Mont Ventoux in Frankrijk, waar de vakantiewoning van zijn nonkel werd omgetoverd tot opnamestudio. Voor de productie kon hij terug rekenen op Bert Vliegen en voor de mix klopte Louis aan bij Peter Katis, die eerder samenwerkte met onder andere The National, Interpol, Kurt Vile en Death Cab For Cutie.

Wie nu verwacht dat 'Lost & Found' een stevige rockplaat is geworden met heftige gitaarsolo's en songs waar je kan op headbangen, moeten we teleurstellen. Het klankenpalet van Isaac Roux is op deze plaat wel breder, zodat de nummers meer body lijken te hebben. We horen hier en daar een americanavibe in de lijn van The War On Drugs, maar het is en blijft Isaac Roux. Louis De Roo heeft iets fragiels in die stem en dat is een meerwaarde, maar het zal er ook voor zorgen dat de songs altijd in een breekbaar sfeertje blijven hangen en altijd een gevoelige snaar raken.

Ok, Runaway en New Kids hebben een gedreven rocksound en zijn zeker de stevigste nummers van de plaat, maar het blijft toch fragiele rock, die dan ook perfect past in de lijn van Isaac Roux' andere werk. Dus van een stijlbreuk is zeker geen sprake. Ook de singles Young Hearts en Good Times klinken iets heftiger. Maar het grootste deel van de tracks van deze plaat zijn melodieuze, ingetogen songs vol melancholie. Alleen afsluiter Thank You klinkt helemaal anders. Louis krijgt hier een vocodereffect op de stem, terwijl op de achtergrond enkel subtiele elektronica te horen is. Dit is de enige vreemde eend op dit album.

Op één of andere manier is 'Lost And Found' de logische opvolger van dat debuut. Er is gesleuteld aan de sound, maar de basis is hetzelfde gebleven en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Want waarom zou je iets veranderen, als het perfect klinkt? Louis De Roo weet nu eenmaal hoe je een goede song moet schrijven. Op deze plaat is dan ook geen enkel slecht nummer te vinden.