Grumpy - Unfindable Ring

Dit debuutalbum komt uit bij Bayonet Records, een label dat op de barricades staat van de vernieuwende muziek. Daar zit deze band perfect op zijn plek, want hij zet zich af tegen alle verwachtingen. Dat levert een eclectische plaat op die voelt als een zoekspelletje.

Het rustgevende aan zoekspelletjes voor kinderen is dat wat je zoekt ook echt bestaat. Naarmate we ouder worden, realiseren we ons echter dat de begeerde buit niet altijd binnen handbereik is – of zelfs helemaal niet bestaat. Voor het Amerikaanse indiecollectief Grumpy vormde dit idee het fundament van zijn volwaardige debuutalbum.

De band begon ooit als het soloproject van songwriter Heaven Schmitt (die je misschien kent van bij Zach Bryan). Nadat Schmitt in een burn-out verzeilde tijdens de studie songwriting in Nashville en een uitstapje naar de marketingwereld maakte, pakte die het schrijven puur voor het plezier weer op . Dat resulteerde in het album 'Loser' (2020), maar toch is dit opnieuw een debuut, maar dan als band.

Gedurende de evolutie van soloproject tot band vond Schmitt de eigen identiteit als non-binair en trans persoon. Inmiddels is Grumpy uitgegroeid tot een hechte, zeskoppige formatie waarvan – op drummer Austin Arnold na – alle leden trans zijn. De bandleden delen bovendien een intieme geschiedenis: Schmitt heeft met alle bandleden, behalve met gitarist Diego Clare, een relatie gehad. Die diepe verbondenheid en het ontbreken van een 'vastgelegd draaiboek' voor trans zijn, vertalen zich rechtstreeks naar hun muziek: vrij, creatief en zonder angst voor verandering.

De titel van het album verwijst naar een onbereikbaar ideaal. In de titeltrack zingt Schmitt: “I dive for an unfindable ring / a grand gesture type thing / that doesn’t have the effect I hoped for.” Als hopeloze romanticus die niet vies is van theatraliteit begint Schmitt toch stilaan in te zien hoe zwaar die roes weegt. 'Unfindable Ring' is dan ook het epos van een avonturier die – ondanks exotische muzikale uitstapjes – aan het einde weer thuis belandt. Het album balanceert voortdurend tussen jubelende vreugde en de rauwe, macabere realiteit van de trans ervaring in Amerika.

Muzikaal schiet de plaat alle kanten op – van veeleer bedroom-pop naar een warmer, tastbaarder groepsgeluid vol elektronica, alt-rock en folk. Voor een keer is het geen album dat je in zijn geheel moet beluisteren. Pik er gerust die nummers uit die het best bij jouw smaak aansluiten. Dat deden wij ook.

De plaat start met de titeltrack en wordt gevolgd door het nummer dat ons verliefd deed worden op de plaat: OBL. Dit is een meeslepende Americana-hymne met koortjes en viool die de grimmige realiteit van toeren als trans band in een maatschappij vol haat beschrijft. In het refrein schreeuwt Schmitt “I’m so happy I could die” – een uitdrukking die de spanning tussen feestelijke zichtbaarheid en dreigend geweld haarscherp blootlegt.

Halfweg vind je een perfect voorbeeld van de experimenteerdrang op het album. The Whale, ft. D.A. Crimson. Synthspeler Anya Good verwerkte hierin een 'glitchy' sample uit haar geluidsarchief: een fragment van een klein meisje dat praat met een terugkrijsende papegaai. De track start klein met een akoestische gitaar en harmoniezang, maar eindigt in een meeslepende draaikolk van instrumenten.

Aan het eind van de plaat vinden we ook een shoegaze-achtig nineties nummer: Twenty Five. Het behandelt een gedachte-experiment over tijdreizen. Schmitts vriendin Ellie Long gaf aan dat ze graag jonger in transitie had willen gaan. Schmitt verwoordt zijn egoïstische angst om haar dan nooit te ontmoeten, maar roept haar tegelijk liefdevol op: “Als je ooit die kans krijgt, laat een aanwijzing achter zodat je in het heden bij mij terugkomt.”

In de ingetogen, meer dan zes minuten durende, afsluiter Queens komt Schmidt thuis. Alle complexe productielagen worden geband. Schmitts onvervormde kopstem klinkt breekbaar over enkel toetsen en gitaar. Het is een delicate ballad over vriendschap, geschreven voor Anya Good, die de pianomelodie verzorgt. "Your insane and I'm a pervert" klonk nog nooit zo breekbaar.