Krallice - Scour Order

Wie houdt van een potje black metal annex noisy mathrock, is bij het uit Woodhaven, Queens, New York aan het juiste adres. Sinds 2007 timmert de band, bestaande uit Mick Barr (hij speelt ook nog bij een massa andere bands, waarvan we Orthrelm zeker kunnen aanraden), Colin Marston (Gorguts, Dysrhythmia), Nicholas McMaster en Lev Weinstein aan de weg.

Begonnen als duo met de gitaristen Barr en Marston, bleek dit hen niet te bevredigen om de black metal te maken die ze wilden. Dan maar verder rekruteren. Met bassist en zanger McMaster en drummer Weinstein klikte het meteen en beide oprichters wisten hun visie zowaar in muziek te gieten.

Dat de band er wel van houdt om de grenzen van de black metal te verkennen, bewijst ook de samenwerking op een aantal recente albums met Dave Edwardson van Neurosis op zang, die tevens meehielp de nummers te schrijven en aldus net geen volwaardig lid van Krallice werd. In de tussentijd bleef de band albums maken, deed een synthesizer de intrede, wisselden ze onderling van instrumenten, verschoof de zang en bleef Krallice met elk album verder experimenteren op zoek naar nieuwe uitingen om zich muzikaal te uiten.

Met 'Scour Order' lijkt de band te zijn teruggekeerd naar de bezetting, waarbij elk weer het oorspronkelijke instrument ter hand neemt. Alleen de zang bleef bij Marston. Een terugkeer ook naar het label waar het allemaal mee begon vijftien jaar geleden en dat is maar goed ook. De massa platen, die ze in eigen beheer uitbrachten, waren namelijk een stuk moeilijker op te sporen of te verkrijgen. Geen evidentie sowieso met de overkill aan albums die tegenwoordig elke week verschijnt.

Donkerder, zwaarder, logger, met lange stukken waarin ze zich helemaal kunnen uitleven, alsof de band een tweede adem heeft gevonden en nog eens vol op het gaspedaal wil staan. Black metal en mathrockgeweld vloeit quasi perfect in elkaar en net daardoor onderscheidt het kwartet zich van de meute. Technisch zeer stevig onderlegd, zijn dit vier muzikanten met elk zeer veel tentakels in andere bands, die het vernuftig instrumentengebruik weten om te zetten naar ingenieuze nummers die nergens gekunsteld aanvoelen. De nummers duren dan ook al snel meer dan vijf minuten en het titelnummer zelfs dertien minuten, maar door de manier waarop de nummers zijn opgebouwd, vervelen ze geen seconde. Er zit in hun gebeuk dan ook heel veel variatie en dat houdt het boeiend van begin tot eind.

Blij dat ze weer op Profound Lore zijn beland. Op 16 oktober speelt de band op Desertfest Antwerp.