Amy Rose Mills - i think we've met before

Hebben we elkaar al ontmoet, Amy? Dan moet het via je noiserockband Couch Slut zijn of via je andere band Adult Human Females. Maar eerlijk? Ik denk het niet. Was het maar zo, want wat je op je soloplaat opdist, ligt helemaal in ons straatje. Ben jij ook fan van Bonnie ‘Prince’ Billy, Caroline, Anna Von Hausswolff en Ethel Cain? Lees dan zeker verder.

Terwijl Amy Rose Mills bij Couch Slut de gitaar geselt en zo bijdraagt tot de inktzwarte sound van die band en bij Adult Human Females al even fel tekeer gaat en rauwe noise produceert, kiest ze voor haar soloplaat een combinatie van slowcore en donkere folk (ze poseert niet voor niets met een oude banjo op de cover van de single the mosquitos keep multiplying).

“The_guitar_witch”, zoals ze zich op Instagram noemt, heeft dus ook een gevoelige kant, ergens in de schaduwen van haar persoonlijkheid, en die komt regelmatig naar buiten op deze nachtelijke plaat die we eerder zouden verwachten in de herfst. Ze staat bol van de kleine observaties en verlegen bekentenissen, gevangen in een prachtig gesponnen web van instrumentatie, dat de artieste bijna helemaal zelf weefde met harpgitaar, viool, blazers, samples, … en natuurlijk ook gitaar.

Hier en daar kreeg ze hulp van vrienden en bandgenoten zoals Anya Good op toetsen, Theo Nobel (Coach Slut) op gitaar en zang, Isabella Bustanoby op altviool, Marie Maurice Rubio (More Eaze) op viool en Kevin Wunderlich op cello. De schrikwekkende schreeuw in a little treat 2 komt dan weer van Violette Grim.

Openen doet de plaat met de aarzelende strijkers van i heard you call my name, die gaandeweg aanzwellen en afgewisseld worden met voorzichtige gitaartokkels waarover Mills fluisterend zingt. Zo zet de opener de toon van de plaat en raak je ongemerkt gevangen in het glinsterende web.

Niet dat je daarom zal malen, want wat volgt, is het verbijsterend mooie duet met Theo Nobel, catch us quick, dat gekenmerkt wordt door tedere blazers en plukken aan de nylon snaren van een akoestische gitaar. Hier moeten we onweerstaanbaar aan caroline denken. Ook a little treat past in dit straat, ook al horen we hier enkel Mills op zang, gesteund door de weemoedige viool van More Eaze, die later nog eens opduikt in idumea.

Het nummer waarmee de plaat tot ons kwam, is het spookachtige the mosquitos keep multiplying, dat net als 222 start met zoemende, haast dronerige strijkers die doorsneden worden met de synthsounds van Good. Mills laat de snaren van de banjo krassen door ze te bespelen met een strijkstok en beweent een verloren relatie, misschien wel die met David Tibet van Current93, waarover ze het ook heeft in david tibet blocked me on Instagram.

Naar het einde toe wordt het even weird met animalsounds.wav, maar dat zorgt ook voor een vrolijke noot; en afsluiter Wednesday juli 9th at 333 AM verpakt het album in een mooi, passend papiertje. De viool klinkt hierin als een roestig tuinpoortje dat schommelt in de wind. Alsof de deur naar het universum van Mills open blijft staan voor een nieuw bezoek. Als het aan ons ligt, komt dat er zeker!