Family Stereo - The Thread

Achter deze naam zit de vijfentwintigjarige Blake Watt, die de muziekmicrobe meekreeg van zijn ouders Tracey Thorn en Ben Watt, beter bekend onder de noemer Everything But The Girl.

Family Stereo debuteerde zes jaar geleden met de ep 'When The Rain Comes', waar drie prachtige folkpareltjes op terug te vinden zijn. Er volgden nog twee ep's die hij, net zoals de eerste, allemaal in eigen beheer uitbracht. Het is duidelijk dat Watt daar iets verder van het folky akoestische gitaarpad afging om naar een meer gelaagd geluid op te schuiven zodat de man een platencontract werd aangeboden door Bella Union en 'The Thread' nu verschijnt op dit Britse label.

Op deze langspeler klinkt Family Stereo nog intenser en indrukwekkender dan op de ep's. De arrangementen zijn breder en de productie is glashelder. Daar komt nog bij dat de stem van Blake nog beter tot zijn recht komt op alle vlakken. Hij klinkt dromerig en breekbaar, zoals een jonge Morrissey, maar zonder de pathos waar de voormalige The Smiths-zanger voor bekend staat.

Het album opent heel rustig met de ambient pianoballade Remedy, die al onmiddellijk voor kippenvel zorgt. Dan gaat het gemoedelijk verder met de alt country van Waiting On Nina, waarin de lapsteel heerlijk meehuilt met de stem van Blake. Sea Change begint als een pure folksong, maar groeit uit tot gelaagde indiepop van het hoogste niveau. Na dat rustige blok is het tijd voor het uptempo Fault Lines, waarvan de vibe ons doet denken aan The Smiths met een aanstekelijk refrein en catchy strofes.

Het titelnummer is een rustige folkparel met subtiel gitaarwerk en sfeervolle synthesizers, die het geheel mooi inkleuren. En daar is alweer het volgende hoogtepunt: het prachtige downtempo Removed, dat ook redelijk folky klinkt met een af en toe een ingetogen gitaarsolo. Collapsing is ook weer zo'n straf pakkend nummer, waar folk hand in hand gaat met ambient. Bij DLR gaat het tempo iets meer de hoogte in en krijgen we perfecte indiepop waar je instant vrolijk van wordt. Silhouette On The Hill brengt het tempo terug naar beneden. Het is het meest bombastische nummer van de plaat met zware toms om accenten te leggen die zo meehelpen om op te bouwen naar een pakkend meeslepend nummer. Eindigen doen we met twee rustige, bloedmooie songs: eerst het dromerige Thee Moon Trail en de slepende ballade Tunnels.

Niks dan lovende woorden voor deze debuutplaat van Family Stereo. Blake heeft goede genen geërfd, maar hij heeft ook een eigen weg gevonden met ijzersterke songs die allemaal heel veel indruk maken. Wij hopen alvast dat de man deze prachtige plaat live komt voorstellen in ons land.