Sleater-Kinney

Het eerste wat opvalt wanneer je de zaal binnenwandelt bij een Sleater Kinney concert, is dat een groot deel van het opgekomen publiek bestaat uit vrouwen. Niet echt verwonderlijk als je in overweging neemt dat deze band - genoemd naar een straat nota bene ? mee aan de basis van de riot grrrl-beweging stond in navolging van grootheden als Patti Smith. De originele opstelling (twee gitaren en drums) draagt nog eens extra bij tot de aantrekkingskracht van deze groep. De vorige Belgisch passage dateerde volgens Corin Tucker van 1997, hoog tijd dus dat de Belgische fans nog eens konden genieten van deze vrijgevochten dames.

Zoals zo vaak in de Botanique mocht een jonge Waalse groep de halve zaal opwarmen.  Dit keer was de eer te beurt gevallen aan Airport City Express.  De twee zangers kunnen best goed uit de voeten en de nummers waren best te pruimen.  Misschien niet meteen voer voor dit publiek, wegens niet dwars genoeg, maar desondanks zag je hier en daar toch een hoofd op de maat op en neer deinen.  Het potentieel is aanwezig, nu nog de doorbraak waarmaken.

Als je al meer dan tien jaar optornt tegen het mannelijk bastion is doorbreken niet echt meer van belang.  Met 'Dig Me Out' vestigde Sleater Kinney zijn naam als waarde binnen de scene, maar uiteraard waren het vooral de recente nummers van het laatste album 'The Woods', die herkenningsapplaus te beurt viel.  Met One Beat van de gelijknamige plaat werd de set ingezet.  Uiteraard is de typische vibrato-stem van Carrie Brownstein het eerste wat opvalt.  Zij zou er zelfs in slagen om emotie te leggen in de gezongen versie van kookboeken van Piet Huysentruyt.  De gitaren slingeren daarbij als lianen om mekaar heen met machtige nummers als Rollercoaster of Fox als resultaat. 

Brownstein maakt er een erezaak van om daarbij zo minimaal mogelijk te bewegen, dit in tegenstelling tot haar kompaan Tucker, die in de rondte springt als zit er een hete kool in haar broek.  Marcherend over het podium als voor een militaire parade met gitaar in de aanslag of rondspringend tijdens de volgende gitaarsolo, is zij uiteraard degene die het meeste aandacht trekt.  Drumster Janet Weiss doet ook haar duit in het zakje door het ritme strak binnen de perken te houden.  Deze formule werkt bijzonder aanstekelijk en het publiek smult dan ook van een machtig optreden, waarin vooral  Let’s Call It Love, naadloos overlopend in Entertain opvalt als een zevenkoppige draak, die naar alle kanten zijn vuur spuwt. 

Als toetje krijgen we nog twee oudere nummers voorgeschoteld, maar het publiek is tegen die tijd al murw gebeukt en is dan ook verwonderd dat de zaal plots oplicht en de pret voorbij is.  Hopelijk moeten we niet opnieuw tien jaar wachten op de volgende doortocht van deze vrouwelijke pletwals.