Evergreen Terrace
Krampachtige performances?
Philippe Cambien
't Muzaaike, Tessenderlo — 16 juni 2006
Een line-up om U tegen te zeggen, Evergreen Terrace, Omission en Machinemade God. Deze spectaculaire opstelling werd nog uitgebreid door het toevoegen van de Belgen van The Heart String Fallacy en de last-minute The Disgrazia Legend.

Wat direct opviel tijdens het soundchecken van de eerste groep, was dat de PA te wensen overliet. Denkend dat alles nog niet voldoende afgesteld was en hopend dat het allemaal wel beter zou worden wachtten we op de eerste band, The Disgrazia Legend. Deze Italiaanse band is op het laatste nippertje toegevoegd aan de affiche. Na een dikke vijf minuten hebben we de zaal moeten verlaten omdat het geluid gewoonweg pijn deed aan de oren. Hierdoor kunnen we dus niet echt een oordeel vormen over de band, wie weet zijn ze normaal gezien subliem, maar deze keer was het niet om aan te horen.
Op naar de volgende band, The Heart String Fallacy. Deze jongens mochten zich al enorm gelukkig prijzen dat ze openden voor Evergreen Terrace en Omission. De stress was er duidelijk bij de leden want op het podium verliep niet alles gesmeerd. De nummers die ze brachten waren vrij eentonig en eenvoudig. Enkel de zanger bleek er echt zin in te hebben, maar jammer genoeg kwam zijn stem niet altijd goed over door de lage kwaliteit van het geluid.
Na twee grote teleurstellingen op een rij was het de beurt aan de Nederlanders van Omission. Deze band hebben we al meerdere malen gezien en elke keer opnieuw weten ze ons te verrassen met hun explosiviteit. Dat was deze keer niet anders. Alle vijf speelden ze alsof hun leven ervan af hing. Een geniale stem die het gezelschap had van een brute drum en scheurende gitaren die netjes afwisselden tussen kracht en melodie. Ze trokken zich blijkbaar ook geen bal aan van de problemen die de vorige bands al hadden gehad. Lekker verder doen en er het beste van proberen te maken was duidelijk hun drijfveer.
Vervolgens betrad Machinemade God het podium. Deze Duitsers brachtten harde metalcore die echt zwaar te pruimen viel. Een gitarist die duidelijk zijn portie heavy metal had binnen gekregen blonk uit op gitaar. De drum was verbazingwekkend goed en de stem, voor zover we ze konden horen, was ook dik in orde. De eerste pits werden op gang getrokken maar lang heeft dit niet geduurd, het publiek was duidelijk voor de meesters van Evergreen Terrace gekomen en ze wilden hun energie sparen.
Dan kwam het hoogtepunt van de avond, Evergreen Terrace, de genialiteit van de hardcore was afgezakt naar België om voor de tweede maal in twee jaar tijd een spetterende performance neer te zetten. Het soundchecken duurde langer als anders, maar dit omdat een van de mannen van Machinemade God de mensen van de PA van hun plaats had verdrongen en zelf aan de knoppen begon te draaien. Heel tevreden waren we daarmee, want het geluid ging er sterk op vooruit. De zanger van Machinemade God stond nog wat van zijn oren te maken over het geluid en toen weerklonken de eerste tonen van Dogfight. En we waren vertrokken, het publiek duidelijk ook. Weer werd een pit op gang getrokken maar deze keer bleef hij ook duren. Alleen jammer dat het enkel een stel randdebielen waren die dachten te weten hoe je je moet gedragen in een pit. Maar goed, daar waren we niet voor gekomen, wel voor Evergreen Terrace. Die stonden nog steeds heftig te geven. Zanger Andrew had er duidelijk weer zin in. Het publiek kreeg van hem meermaals de kans om hun zangkunsten te vertonen. We kregen redelijk veel nummers van hun vorige telg 'Sincerity Is An Easy Disguise In This Business' te horen. Ook werden we verwend met een nieuw nummer en we waarschuwen je al, het gaat weer hard beuken worden op de volgende plaat. Tenminste als ze de lijn van dit nummer doortrekken over het hele album. De cover van Tears For Fears, Mad World was een unieke vertoning want normaal gezien spelen ze deze cover nooit, hadden wij even geluk. Verder waren er natuurlijk de klassiekers No Donnie, These Men Are Nihilist en Dear Live Journal. Als bisnummer kregen we ook nog de cover van Zero tehoren.
Al bij al viel het nog mee, echter allemaal dankzij Evergreen Terrace. Zij wisten de slechte PA weg te cijferen uit hun optreden en al de voorgaande perikelen naar ons achterhoofd te bannen. We hopen dan ook dat er volgende keer deftig geluid is, want als je bands als Evergreen Terrace laat komen kan je het niet permitteren om met zo’n zwakke installatie aan te komen zetten.
