Darkest Hour

Zondag 18 juni was een hoogdag voor de metal en hardcore. Waarom? Vijf woorden, ‘Best Of Both Worlds Tour’. De titel zegt het zelf: het beste van twee werelden, namelijk hardcore en metal. Maar of deze bands nu echt de besten waren …

Als opener kregen we de Nederlandse band Ranchor te horen. Instrumentaal zat het goed in elkaar, de stem viel ook nog wel mee, maar er was niets vernieuwend aan. Het gevoel van "been there done that" stak de kop op. Het was brute hardcore, maar saaie brute hardcore.

Na deze slaapverwekkende bedoening was het tijd voor Parkway Drive, een Australische band die voor de eerste keer in België speelde. Zonder twijfel was dit de verrassing van de dag. Energieke metalcore met een verscheurende stem die menig oren schade heeft toegebracht. Deze mannen moesten zich bewijzen tussen grote namen als Most Precious Blood en Darkest Hour en geloof ons, dat deden ze met volle overtuiging.

Dead To Fall, het is een band waar veel om geroepen wordt, helaas volledig onterecht. Net zoals bij Ranchor was dit een saaie vertoning, niets vernieuwend, enkel maar voorspelbare dingen waar de meeste mensen nog niet voor uit hun bed zouden komen.

Vervolgens speelde de Nederlandse band Textures. Men had ons gezegd dat we deze band zeker moesten bekijken omdat ze de moeite waard zouden zijn. Bij het opstellen van het materiaal hadden we direct opgemerkt dat er een keyboard aan te pas kwam. Dit voorspelde niet veel goeds aangezien er bitter weinig bands zijn die dit instrument op een goede wijze in de muziek kunnen inplanten. Eigenlijk nog geen reden om ons druk te maken want de mannen waren nog niet begonnen dus het kon in feite allemaal nog meevallen. Na enkele nummers moesten we toch concluderen dat het op cd allemaal net iets beter klinkt. Live was de power een beetje zoek.

Tijd voor The Setup, de Belgische trots! Dries en zijn mannen hoeven zich al lang niet meer te bewijzen in hun thuisland. Iedereen is er volledig van overtuigd dat ze steeds weer een knallende set neerzetten. Dit keer deden ze dat met een andere drummer, maar daar was zeker niets van te merken. Het was bij deze dan ook tijd om de eerste deftige pit te starten. Het enige minpuntje aan het hele gedoe was dat er op gegeven momenten met de PA werd gesukkeld. Dat zorgde ervoor dat de zang er niet altijd goed doorkwam. Gelukkig was dit maar een akkefietje en was het optreden al bij al nog goed.

Damnation A.D. was aan de beurt om zich de volle honderd procent te geven. Er was opvallend weinig volk in de zaal. Waarschijnlijk omdat The Setup rond etenstijd speelde en het publiek hun honger even kon ophouden voor hen, maar daarna konden de lege magen niet langer genegeerd worden. Dit weerhield de gasten van Damnation A.D. er niet van om zich te bewijzen tegenover de kleine menigte die nog overbleef. Dit was wederom een goede set. Het was dan ook het totale tegenovergestelde van Textures, want Damnation A.D. klonk live pakken beter dan op cd. Dit komt zeker en vast door de brutale en agressieve stem van de zanger, die ook nog eens een heuse vertoning neerzet.

Cephalic Carnage wordt bij deze uitgeroepen tot de minst goede groep van de dag. Naar onze mening waren ze niet echt materiaal voor deze tour. Ze speelden pure death metal, iets wat niet echt thuishoort op een festival waar hardcore en metalcore de overhand nemen. Instrumentaal was het nog wel te doen maar het constante grunten van de zanger was er net iets te veel aan.

Een band die we enkel bij naam kenden, namelijk Ringworm was wederom een teleurstelling. Na twee slaapverwekkende bands te hebben gehad dachten we dat het wel gedaan zou zijn, maar driewerf helaas. De nummers die ze brachten waren niet echt om over naar huis te schrijven. Het is wel eens leuk om een paar songs van dit type te horen, maar dan op cd en niet live. En zeker niet als je al zeven andere bands achter de kiezen hebt.

Genoeg met het slappe gedoe en tijd voor Most Precious Blood. Dit is hoe New York Hardcore moet klinken en iedereen zal het geweten hebben. Het publiek ontplofte. De opener Shark Ethic drukte al direct me volle kracht een stempel op het optreden. Het kon hun niet schelen wat er aan de hand was, ze waren gewoon van plan om lekker te scheuren en te beuken. En geloof ons, dat hebben ze gedaan. Zoals gewoonlijk was frontman en zanger Rob weer in voor een paar grappen. Zo kregen we het nummer Zombie Nation van Kernkraft 400 enkele keren te horen. Elke keer werd het luidkeels meegebruld door het publiek. Toen Rob opmerkte dat een dame, die vlak voor het podium stond, aan het bellen was, nam hij haar telefoon af en begon hij tegen de persoon aan de andere kant van de lijn te praten. Hij vertelde dat hij de zanger van MPB was en dat hij net aan het optreden was. Hij liet het publiek "hallo" zeggen en haakte in nadat hij had gezegd dat de dame te druk bezig was met het kijken naar MPB.

Zonder enige twijfel is Darkest Hour de meest ‘dorky’ hardcoreband. Als je de groep over straat ziet lopen zou je denken dat het een stel nerds was dat net terugkwam van een Star Wars bijeenkomst. Gelukkig is dat enkel het uiterlijk. Want het zijn toffe, aangename en warme mensen. Na een knaller als MPB was het niet vanzelfsprekend om er nog over te gaan, maar Darkest Hour deed dit toch. Sublieme metalcore die bestaat uit knappe riffs en meeslepende melodieën. Het hoogtepunt was natuurlijk de single With A Thousand Words To Say But One.

Moe maar niet zozeer voldaan keerden we terug naar huis. We hadden het gevoel dat het eigenlijk allemaal net iets beter kon en dat tien groepen echt wel te veel is.