Les Nuits Botanique
Tuinfeestje onder wisselvallige muziekhemel
Vincent Merckx
Botanique, Brussel — 8 mei 2005
Het was woensdagavond en in de Chapiteau stonden er drie bands geprogrammeerd: het Belgische Minrale (juistja, de band die op Dour zon verpletterende indruk maakte), singer-songwriter M. Ward en als afsluiter Archive. Die laatste act speelde n van zn drie sets op Les Nuits Botanique, deze keer weliswaar volledig ingeplugd.
Minrale opende de avond in het tuintentje. De vrolijke alternatieve pop van het vijftal (een onbekende tamboerijn- en gitaarspeler annex Grard Depardieu-look-alike had het kwartet vervoegd) werd al bij al goed onthaald door het nog niet helemaal opgewarmde maar talrijk opgekomen publiek. Hoewel de muziek van het viertal bezwaarlijk erg veelzijdig genoemd kan worden zowel de up-tempo als de tragere nummers hadden een duidelijk Minral-watermerk meegekregen pootten ze een leuk sfeertje mee in de tuintent.
Echt dompig werd het pas met M. Ward. Transistor Radio is zn nieuwste studio-album en werd nt niet de hemel in geprezen vanwege de intense warmte en melancholie die het ademt. Tijd dus voor Matt (want daar staat die M. dus voor) om te bewijzen dat-ie ook wel een aardig potje kan rammen: in plaats van de verwachte verlegen zanger met gitaar kwam een heuse band het podium op. Met Sad Sad Song walste hij meteen alle verwachtingen van het publiek lustig plat om ze vervolgens keurig weer op te bouwen. Ja, M. Ward scheurde bij momenten schrikbarend hard voorbij op de toon van zn blues-, rock-, en americanacocktail, en ja, hij leek soms wel erg hard op een croonende kruising van Elvis en een James Hetfield-met-hernia (vandaar het achterover leunen?), maar toch leden noch dat gezellige hobbelsfeertje, noch de muziek zelf hieronder. De weinige momenten waarop de man uit zn rol van de coole rocker viel en een glimlach niet meer kon onderdrukken toonden aan dat niet alleen de swingende deernes in het publiek hun pret niet op konden. Jammer genoeg moeten ook Muzikale Ontdekkingen ooit s stoppen met spelen en dus kwam na een bisnummer ook aan deze fel gesmaakte set een einde.
Archive had de eer deze geslaagde avond af te sluiten. De Britten brachten een niet onsmakelijke set vol avontuurlijk experimentele nummers waarmee ze, met een mooie lichtshow als ondersteuning, de toeschouwers bij het nekvel trachtten te grabbelen. Dat lukte af en toe: vooral de zanger zorgde voor een paar memorabele momenten toen hij de bevreemdende kruising van house, gothic en rock voorzag van intense en meeslepende zanglijnen. Daar ligt echter net het probleem: van zulke momenten waren er maar een paar. Te weinig dus. Archive wisselde ogenblikken van bevlogenheid af met nummers die, hoewel het vet na enkele minuten dikwijls al van de soep was, eindeloos lang bleven aanslepen. Zo lang dat het vaak gewoon saai werd en een wandeltochtje door de plantentuin in de frisse avondschemering zich opdrong. Wisselvallig als het slabakkende lenteweer dus.
Hoewel headliner Archive de (vooral door de organisatie aangewakkerde) hooggespannen verwachtingen niet helemaal kon inlossen, vormde dit uiteindelijk slechts een kleine domper op de feestvreugde: ook dit tuinfeestje was er weer n waar de muziek om van te smullen was.
Echt dompig werd het pas met M. Ward. Transistor Radio is zn nieuwste studio-album en werd nt niet de hemel in geprezen vanwege de intense warmte en melancholie die het ademt. Tijd dus voor Matt (want daar staat die M. dus voor) om te bewijzen dat-ie ook wel een aardig potje kan rammen: in plaats van de verwachte verlegen zanger met gitaar kwam een heuse band het podium op. Met Sad Sad Song walste hij meteen alle verwachtingen van het publiek lustig plat om ze vervolgens keurig weer op te bouwen. Ja, M. Ward scheurde bij momenten schrikbarend hard voorbij op de toon van zn blues-, rock-, en americanacocktail, en ja, hij leek soms wel erg hard op een croonende kruising van Elvis en een James Hetfield-met-hernia (vandaar het achterover leunen?), maar toch leden noch dat gezellige hobbelsfeertje, noch de muziek zelf hieronder. De weinige momenten waarop de man uit zn rol van de coole rocker viel en een glimlach niet meer kon onderdrukken toonden aan dat niet alleen de swingende deernes in het publiek hun pret niet op konden. Jammer genoeg moeten ook Muzikale Ontdekkingen ooit s stoppen met spelen en dus kwam na een bisnummer ook aan deze fel gesmaakte set een einde.
Archive had de eer deze geslaagde avond af te sluiten. De Britten brachten een niet onsmakelijke set vol avontuurlijk experimentele nummers waarmee ze, met een mooie lichtshow als ondersteuning, de toeschouwers bij het nekvel trachtten te grabbelen. Dat lukte af en toe: vooral de zanger zorgde voor een paar memorabele momenten toen hij de bevreemdende kruising van house, gothic en rock voorzag van intense en meeslepende zanglijnen. Daar ligt echter net het probleem: van zulke momenten waren er maar een paar. Te weinig dus. Archive wisselde ogenblikken van bevlogenheid af met nummers die, hoewel het vet na enkele minuten dikwijls al van de soep was, eindeloos lang bleven aanslepen. Zo lang dat het vaak gewoon saai werd en een wandeltochtje door de plantentuin in de frisse avondschemering zich opdrong. Wisselvallig als het slabakkende lenteweer dus.
Hoewel headliner Archive de (vooral door de organisatie aangewakkerde) hooggespannen verwachtingen niet helemaal kon inlossen, vormde dit uiteindelijk slechts een kleine domper op de feestvreugde: ook dit tuinfeestje was er weer n waar de muziek om van te smullen was.