Mike Stern Quartet
Ondergewaardeerde virtuositeit
Maarten Cox
CC Luchtbal, Antwerpen — 19 mei 2005
Mike stern, een van de grote meneren in de jazz op dit moment, deed ons land nog eens aan ter promotie van zijn nieuw album. Een niet volledig gevuld CC Luchtbal was de place to be voor iedereen die van jazz houdt, of iedereen die graag een stel supermuzikanten aan het werk ziet.
CC luchtbal is niet meteen de mooiste zaal in ons landje, maar de blauwe zeteltjes hadden wel iets. Het podium was echter ietsje te groot voor het kleine kwartet: gitaar (Mike Stern), drums (Kim Thompson), saxofoon (Bob Franceschini) en contrabas/elektrische bas (Chris Minh Doky). De ideale setting voor deze groep zou een klein, rokerig, zwoel caf zijn, waar ze in een hoekje of op een klein podium hun ding kunnen doen zoals zijn (stam)caf bar 55.
Het optreden bestond uit twee delen. Het eerste deel werd vooral gevuld met nummers van zijn nieuwe album, terwijl het tweede deel vooral bestond uit zijn al iets oudere werk. Allemaal gebracht met zeer veel gevoel en, indien mogelijk, nog meer kunde.
In elk deel kreeg iedere muzikant even de tijd om zijn/haar kunnen ten toon te spreiden. Mike ging graag even aan de kant zitten om zijn kopje koffie op te drinken. Al moet gezegd worden dat de vrouwelijke drummer wel meer, vaker en harder de aandacht op zichzelf vestigde, een feit waarmee niet veel mannen een probleem hadden, en dit niet alleen omdat ze een geweldig drummer is.
Tussen de twee delen in, ging zoals naar goede gewoonte het volk naar de foyer (lees ondergronds kleine cafetaria) waar Mike himself aan kwam draven met een sporttas vol cds
En met een zeer hoog stemmetje begon te roepen:Cds, who wants my cd?! Ill sign it for you wat een zeer raar en komisch zicht opleverde. Toch moet deze tactiek niet onderschat worden, op een kwartiertje tijd was zijn hele tas leeg.
Na het optreden stond Mike wederom onmiddellijk tussen het volk, hier en daar een praatje te slaan, nog wat cds te verkopen en waarschijnlijk later nog een paar pintjes te drinken, want van zon concert te geven moet je wel dorst gekregen hebben.
Het optreden bestond uit twee delen. Het eerste deel werd vooral gevuld met nummers van zijn nieuwe album, terwijl het tweede deel vooral bestond uit zijn al iets oudere werk. Allemaal gebracht met zeer veel gevoel en, indien mogelijk, nog meer kunde.
In elk deel kreeg iedere muzikant even de tijd om zijn/haar kunnen ten toon te spreiden. Mike ging graag even aan de kant zitten om zijn kopje koffie op te drinken. Al moet gezegd worden dat de vrouwelijke drummer wel meer, vaker en harder de aandacht op zichzelf vestigde, een feit waarmee niet veel mannen een probleem hadden, en dit niet alleen omdat ze een geweldig drummer is.
Tussen de twee delen in, ging zoals naar goede gewoonte het volk naar de foyer (lees ondergronds kleine cafetaria) waar Mike himself aan kwam draven met een sporttas vol cds
En met een zeer hoog stemmetje begon te roepen:Cds, who wants my cd?! Ill sign it for you wat een zeer raar en komisch zicht opleverde. Toch moet deze tactiek niet onderschat worden, op een kwartiertje tijd was zijn hele tas leeg.
Na het optreden stond Mike wederom onmiddellijk tussen het volk, hier en daar een praatje te slaan, nog wat cds te verkopen en waarschijnlijk later nog een paar pintjes te drinken, want van zon concert te geven moet je wel dorst gekregen hebben.