Les Nuits Botanique

We waren nog maar net ingecheckt in de tent of Out Hud, speciaal uit de US of A naar Brussel afgezakt, begon aan n van de vreemdste sets die we in ons niet zo al te pril leven mochten aanschouwen. Zoals we van de Kruidtuin-nachten nu zo stilaan moesten verwachten een voorprogramma dat niet geheel parallel in de euh lijn van het headliner-genre loopt werd weerom bewaarheid. Stoner-rockers in hart, nieren en lever waarmee we ons van tijd tot tijd wel eens mee vereenzelvigen kregen dus geen Millionaire-light voorgeschoteld maar een stelletje ongeregeld uit de Big Apple dat onze kijk op de combinatie hi-tech elektronica en muziek toch een beetje deed herzien, in positieve zin uiteraard. Sublieme, net aan het conservatorium afgestudeerde en magistrale rastalenten waren de muzikanten en beide zangeresjes niet maar samen vormden ze een leuk en ongezien geheel dat geweldige vibes en boeiende beats ten berde kon brengen. Zodanig dat iedereen, zelfs de die-hardste rockers met de dikste bierbuik, best een puik samengaan van moogs, elektronische drums, gitaren, drumcomputers, violen en draaitafels kreeg te horen en vooral voelen. Weetje: deze groep minus de zangeressen is ook te bewonderen als !!! op aanstaande Pukkelpop.

Tijdens de aansluitende korte pauze maakten we van de stilte een deugd door een praatje te slaan met de T-shirt verkoper annex groupie van dienst, die ons droog kon meedelen dat het volgende optreden hard ging klinken. Ja, met die woorden kon ie ons niet direct van onze lederen sokkel blazen, Stooges als we zijn, doch met het vervolg van zn gewiekste retoriek kon ie ons wel beroeren: de eerst voor in mei voorziene tweede cd (die titel doet ons precies een beetje aan MC Solaar denken) zou ook niet op 27 juni worden uitgebracht wegens troubles met de nieuwe platenmaatschappij (Warner). September zou realistischer zijn. Hey, dont shoot the unofficial messengers!

Wat er ook van waar moge zijn: die nieuwe nummers klinken inderdaad om ter hardst, steeds rauwer en luider, wat niet wil betekenen dat ze aan kwaliteit en vindingrijkheid om niet te zeggen genialiteit moeten onder doen aan die van Outside the Simian Flock. Als we die oude nummers (CD-versie, he!) omschrijven als erg toegankelijk, mainstream en pop: u zou ons nooit of te nimmer geloven (wij onszelf trouwens ook niet), maar ten opzichte van het nieuw onweerstaanbare geweld dat de olijke QOTSA-vrienden in onze gewillige oren stampten, hebben ze er toch een licht-vaal, pastel eindje van weg, geloof ons.

De kitten die we vroeger Timmeken plachten te noemen stond u ooit als zestienjarige op het hoofdpodium van Rock Werchter? was behoorlijk in zn nopjes. Aangespoord door de stuwende ritme-sectie Dave Schroyen (ook een ex-Superstar) op drums en de immer coole Bas Leemans op basgitaar alsook door, jawel, Aldo Struyf op toetsen en tweede gitaar (gitarist Ben Wijers verliet de groep) krolde, sprong en klauwde ie zich alweer een paar kilometer verder in onze Belgische walk of fame. De titels van de nieuwe nummers zal u ons moeten vergeven maar hoe ontoegankelijk ze op het eerste gehoor ook mogen klinken: stuk voor stuk zijn ze hitgevoelig, ons dunkt. Het lang uitgesponnen Champagne klonk zowaar overbodig in de playlist. Millionaire is geil, agressief, catchy, een ietsje excentriek. Paradisiac wordt dat zeker ook... QOTSA, Eagles of Death Metal and Millionaire: Werchter, hou u vast aan de takken van die platanenrij!

Door Tuur Van Braeckel