Marc Moulin
Bodie in motion?
Carl Ivens
Cactus@MaZ, Brugge — 21 mei 2005
Terwijl de honderden naakten van Spencer Tunick de opening van het kunstenfestival Corpus Brugge 05 mochten belichamen, waren het begin mei Orishas die het samenwerkingsverband van het festival met Cactus inluidden. Onder de noemer [i]Bodies in Motion[/i] wil dit experiment een brug slaan tussen de nieuwste muziektendensen en de hipste beeld- en lichtexpressies. Het mag dus niet verbazen dat [b]Marc Moulin[/b] in dit kader het tweede onderdeel mocht bekleden.
Binnen de huidige muziek-en danstendensen is een cross-over van stijlen nooit ver weg. Wie het Belgische muzieklandschap al een poos volgt, weet dat een oude rot als Marc Moulin hierop een sterke invloed heeft. In feite mocht hij alleen al om die reden in het Bodies in Motion-project niet ontbreken. Bodies in Motion heeft namelijk als doel een aantal happenings te realiseren waar een totaalbeeld van klank, licht en beeld de nieuwe (r)evoluties in muziekgenres huldigt.
Toegegeven, tussen het jonge en hippe dj-geweld van Llorca, Dzihan & Kamien en ODO 7, staat de 62-jarige Moulin een beetje vreemd. Nochtans bewees hij nog maar eens ijzersterk te zijn in het creren van visionaire sfeerbeelden in een kader van hiphopritmes, beats en swinging jazzdance. Hij wordt niet voor niets al twintig jaar de godfather van de elektro-jazz genoemd. Naast zeer geslaagde projecten als Placebo, Sam Suffy en Telex in de jaren 70 en 80, mocht Moulin zich steeds succesrijk noemen in zijn solo jazzcarrire waar hij elektro nooit schuwde. Hij kreeg bekendheid bij het grote publiek met als hoogtepunt enkele hits met het album Top Secret dat hij mocht opnemen voor het gerenommeerde Blue Note label. Dat was de kroon op zijn werk. Ondertussen bracht Moulin twee jaar geleden zijn laatste plaat Entertainment uit. Van dit verlengstuk van Top Secret stelde hij een groot aantal songs in Brugge voor.
Op het podium klonk het aanvankelijk een beetje houterig. Marc Moulin is een controlefreak die van achter zijn melodieuze laboratoriumtafel met Mac en mini-moog (voorloper van de synthesizer) het podiumgebeuren beheerst en met mondjesmaat zijn muzikanten op de voorgrond laat.
Ondanks de sterke start van het concert van Moulin, kregen de subtiele trompet-en percussieklanken maar geen beslissende invloed op het publiek. Het concert bleef ondanks de aansporende samples en het inspirerende schermvertoon Visual Kitchen lange tijd een statische muzikale presentatie. Pas naar het einde toe liet Moulin Bert Joris en percussionist Peter Schneider de vrije loop. Dit resulteerde in de apotheose waar het publiek op wachtte. Vooral Schneider kon zich uitleven en zoog al de aandacht even naar zich toe, een rol die voordien vooral was weggelegd voor zangeres Christa Jrme.
Moulin weet absoluut hoe hij een schitterende plaat moet maken en is een meester in het koppelen van spectaculair visueel vertoon met unieke eigentijdse fusion dansmuziek. Hij had wat meer last de Magdalenazaal, voor de gelegenheid tot hippe danszaal omgetoverd, in vuur te krijgen. Al dient gezegd dat het niet eenvoudig moet zijn eenheid te krijgen in het bonte publiek van prille veertigers en hippe jongeren, zelfs al maak je geniale muziek als Marc Moulin.
Toegegeven, tussen het jonge en hippe dj-geweld van Llorca, Dzihan & Kamien en ODO 7, staat de 62-jarige Moulin een beetje vreemd. Nochtans bewees hij nog maar eens ijzersterk te zijn in het creren van visionaire sfeerbeelden in een kader van hiphopritmes, beats en swinging jazzdance. Hij wordt niet voor niets al twintig jaar de godfather van de elektro-jazz genoemd. Naast zeer geslaagde projecten als Placebo, Sam Suffy en Telex in de jaren 70 en 80, mocht Moulin zich steeds succesrijk noemen in zijn solo jazzcarrire waar hij elektro nooit schuwde. Hij kreeg bekendheid bij het grote publiek met als hoogtepunt enkele hits met het album Top Secret dat hij mocht opnemen voor het gerenommeerde Blue Note label. Dat was de kroon op zijn werk. Ondertussen bracht Moulin twee jaar geleden zijn laatste plaat Entertainment uit. Van dit verlengstuk van Top Secret stelde hij een groot aantal songs in Brugge voor.
Op het podium klonk het aanvankelijk een beetje houterig. Marc Moulin is een controlefreak die van achter zijn melodieuze laboratoriumtafel met Mac en mini-moog (voorloper van de synthesizer) het podiumgebeuren beheerst en met mondjesmaat zijn muzikanten op de voorgrond laat.
Ondanks de sterke start van het concert van Moulin, kregen de subtiele trompet-en percussieklanken maar geen beslissende invloed op het publiek. Het concert bleef ondanks de aansporende samples en het inspirerende schermvertoon Visual Kitchen lange tijd een statische muzikale presentatie. Pas naar het einde toe liet Moulin Bert Joris en percussionist Peter Schneider de vrije loop. Dit resulteerde in de apotheose waar het publiek op wachtte. Vooral Schneider kon zich uitleven en zoog al de aandacht even naar zich toe, een rol die voordien vooral was weggelegd voor zangeres Christa Jrme.
Moulin weet absoluut hoe hij een schitterende plaat moet maken en is een meester in het koppelen van spectaculair visueel vertoon met unieke eigentijdse fusion dansmuziek. Hij had wat meer last de Magdalenazaal, voor de gelegenheid tot hippe danszaal omgetoverd, in vuur te krijgen. Al dient gezegd dat het niet eenvoudig moet zijn eenheid te krijgen in het bonte publiek van prille veertigers en hippe jongeren, zelfs al maak je geniale muziek als Marc Moulin.