Labadoux festival
Labadoux is back
Tineke Codron
Gemeentelijk terrein Ingelmunster, Ingelmunster — 6 mei 2005
Labadoux is na jaren een vaste waarde geworden, die het nieuwe festivalseizoen inluidt. Het is weliswaar geen rock maar lyrische folk die er zijn stek krijgt. In een familiaal karakter zoals ooit Dranouter begon, zo wil Labadoux er zijn voor iedere liefhebber. Na zeven magere jaren, waarbij het festival bijna werd opgedoekt werd dit jaar het vooral een voltreffer op vrijdag en zaterdag. Het zal de organisatoren deugd doen te zien dat hun inspanningen om een New Tradition te starten eindelijk zijn vruchten begint af te werpen.
Op vrijdagavond werden we opgewarmd door het Belgische A Propos. Voor een nog toestromend publiek probeerde de band tussen het geroezemoes door zijn set neer te zetten. De band had ook al vlug door dat het aanspreken van het publiek weinig zin zou hebben en zette zijn set dan ook behoorlijk strak neer, zonder veel poespas errond.
Cajole was de volgende. Deze heren steken folk in een modern en heel vernieuwend jasje. Van hiphop naar ska en dit brengt het publiek in een feeststemming die voor de rest van het weekend zal blijven doorlopen. Een elektrische panne kon het feestje niet bederven. Het optreden was zo leuk dat we bijna vergeten waren dat De Nieuwe Snaar eraan kwam in de concerttent, dus werd het een rush om nog op tijd te geraken.
Nog aan het uitblazen van onze inspanning konden we al genieten van de eerste tonen van De Nieuwe Snaar. DNS staat bekend om z'n goede muzikale kwaliteiten en de spektakelelementen in z'n shows. Deze verwachting losten ze zonder problemen in en gedurende hun concert toonden ze aan het publiek hoe groots en professioneel deze mannen wel zijn geworden. De fotos spreken voor zich en bevestigen het geheel. Ook nu kampte de organisatie met een drietal stroompannes tijdens het concert, maar dit werd ludiek opgelost. Het oorverdovende applaus aan het einde van de rit was dan ook geheel terecht.
Als laatste band op vrijdag stond Gertrudis. Deze Catalaanse band verraste het publiek op een heel aangename manier. Ondanks hun jonge leeftijd brachten deze jongens salsa, rumba en ska om bij weg te dromen en te denken aan de hete, zwoele zomers die er zitten aan te komen.
Om de avond af te sluiten stond DJ Bob er tot de vroege uurtjes om de benen en de heupen los te gooien.
De tweede dag van het festival werd er voor gekozen om de traditionele en modernere folk aan bod te laten komen.
Wij gingen van start met het concert van Celtish. Deze drie dames en twee heren brachten traditionele Ierse folk die het publiek langzaam deed ontwaken. Een goed concert, prachtige stem en muziek, maar weinig afwisseling of show in het geheel. Daardoor verslapte onze aandacht al vlug.
The Skyblasters waren na een pauze aan de beurt. Deze Ghanees-Belgische band is bezig aan een eenmalige renie dit jaar. Het maakt ons weemoedig te moeten beseffen dat deze van energie bruisende band straks weer alles in de kast stopt. Swingend en heupwiegend stond het volledige publiek opnieuw te dansen op de vrolijke reggaedeuntjes. We houden echter een goede raad indachtig: Leave all your trouble behind, dont look back.
Aedo kreeg de zware opdracht om het publiek op te warmen voor The Levellers. Met een paar stevige traditionals zorgden ze voor het dansplezier van welleer en zorgden ze ervoor dat de tent gebukt ging onder de condens. Een beloftevolle jonge band.
En toen was het eindelijk zo ver: het moment waar we samen met honderden andere mensen op gewacht hadden, The Levellers. De tent werd omgebouwd zodat iedereen kon mee springen tot de vloer het zelfs begaf. Hun oude nummers blijven voor jeugdsentiment zorgen en konden we dan ook uit volle borst meezingen. De nieuwe nummers zorgden ervoor dat we reikhalzend kunnen uitkijken naar de nieuwe cd. En ding, dat deze sociaal bewogen band plots minder sympathiek maakt, blijft me achtervolgen: gekraak in de speakers die het publiek nauwelijks kon opvangen deed de zanger uitspraken doen als this is the worst PA in the world, it ruins my show. Sociale bewogenheid raak je zelf blijkbaar kwijt eenmaal je tot de groteren behoort, jammer.
3 Daft Monkeys die normaal op iedere tour zowat voor The Levellers staan mochten nu de avond afsluiten. Een geflipte bende die de avond als n prachtig geheel afsloot.
Na zeven magere jaren kan Labadoux eindelijk terug kijken op een vetter jaar, hopelijk worden de komende zes nog beter.
Cajole was de volgende. Deze heren steken folk in een modern en heel vernieuwend jasje. Van hiphop naar ska en dit brengt het publiek in een feeststemming die voor de rest van het weekend zal blijven doorlopen. Een elektrische panne kon het feestje niet bederven. Het optreden was zo leuk dat we bijna vergeten waren dat De Nieuwe Snaar eraan kwam in de concerttent, dus werd het een rush om nog op tijd te geraken.
Nog aan het uitblazen van onze inspanning konden we al genieten van de eerste tonen van De Nieuwe Snaar. DNS staat bekend om z'n goede muzikale kwaliteiten en de spektakelelementen in z'n shows. Deze verwachting losten ze zonder problemen in en gedurende hun concert toonden ze aan het publiek hoe groots en professioneel deze mannen wel zijn geworden. De fotos spreken voor zich en bevestigen het geheel. Ook nu kampte de organisatie met een drietal stroompannes tijdens het concert, maar dit werd ludiek opgelost. Het oorverdovende applaus aan het einde van de rit was dan ook geheel terecht.
Als laatste band op vrijdag stond Gertrudis. Deze Catalaanse band verraste het publiek op een heel aangename manier. Ondanks hun jonge leeftijd brachten deze jongens salsa, rumba en ska om bij weg te dromen en te denken aan de hete, zwoele zomers die er zitten aan te komen.
Om de avond af te sluiten stond DJ Bob er tot de vroege uurtjes om de benen en de heupen los te gooien.
De tweede dag van het festival werd er voor gekozen om de traditionele en modernere folk aan bod te laten komen.
Wij gingen van start met het concert van Celtish. Deze drie dames en twee heren brachten traditionele Ierse folk die het publiek langzaam deed ontwaken. Een goed concert, prachtige stem en muziek, maar weinig afwisseling of show in het geheel. Daardoor verslapte onze aandacht al vlug.
The Skyblasters waren na een pauze aan de beurt. Deze Ghanees-Belgische band is bezig aan een eenmalige renie dit jaar. Het maakt ons weemoedig te moeten beseffen dat deze van energie bruisende band straks weer alles in de kast stopt. Swingend en heupwiegend stond het volledige publiek opnieuw te dansen op de vrolijke reggaedeuntjes. We houden echter een goede raad indachtig: Leave all your trouble behind, dont look back.
Aedo kreeg de zware opdracht om het publiek op te warmen voor The Levellers. Met een paar stevige traditionals zorgden ze voor het dansplezier van welleer en zorgden ze ervoor dat de tent gebukt ging onder de condens. Een beloftevolle jonge band.
En toen was het eindelijk zo ver: het moment waar we samen met honderden andere mensen op gewacht hadden, The Levellers. De tent werd omgebouwd zodat iedereen kon mee springen tot de vloer het zelfs begaf. Hun oude nummers blijven voor jeugdsentiment zorgen en konden we dan ook uit volle borst meezingen. De nieuwe nummers zorgden ervoor dat we reikhalzend kunnen uitkijken naar de nieuwe cd. En ding, dat deze sociaal bewogen band plots minder sympathiek maakt, blijft me achtervolgen: gekraak in de speakers die het publiek nauwelijks kon opvangen deed de zanger uitspraken doen als this is the worst PA in the world, it ruins my show. Sociale bewogenheid raak je zelf blijkbaar kwijt eenmaal je tot de groteren behoort, jammer.
3 Daft Monkeys die normaal op iedere tour zowat voor The Levellers staan mochten nu de avond afsluiten. Een geflipte bende die de avond als n prachtig geheel afsloot.
Na zeven magere jaren kan Labadoux eindelijk terug kijken op een vetter jaar, hopelijk worden de komende zes nog beter.