Les Nuits Botanique
Chesnutt als rotte kers op de Cake
Floris Lepercq
Botanique, Brussel — 8 mei 2005
Op de voorlaatste dag van de feestelijkheden in de botanique mochten we alweer snoepen van het voorgeschotelde heerlijks. Deze keer traden Vic Chesnutt, The Frames en Cake aan.
Opener Vic Chesnutt liet er geen gras over groeien. Neen, vanuit zn rolstoel plantte de goede man een fors regenwoud aan waar ze in Brazili enkel van kunnen dromen. Aan een tempootje dat zelfs niet meer onder de noemer gezapig ondergebracht kan worden pleurde muffe Vic een resem rotvervelende songs de zaal in die, op zn zachtst gezegd, de attention span van het alweer rijkelijk opgedaagde publiek zwaar op de proef stelde. Van een begrip als variatie had Chesnutt duidelijk nog nooit gehoord: elke song steunde op eenzelfde irritant gemakzuchtige arrangement en ook de teksten waren niet echt om over naar huis te schrijven. Hoewel zowat het hele publiek het na tien minuten duidelijk allemaal een beetje gezien had, bleef hij moedig doorgaan. Respect daarvoor: hoewel de uittocht uit de Chapiteau stilaan Bijbelse proporties begon aan te nemen, speelde onderuitgezakte Vic lustig door met een soort enerverende (en ongetwijfeld goedbedoelde) saaiheid die het onmens in ons al gauw om mysterieus dichtklappende rolstoelremmetjes deed wensen kwestie van Chesnutt voor eeuwig zn bewegingsvrijheid en dus de toegang tot een podium te ontzeggen.
The Frames daaraan tegen krikten met de eerste noten van hun set het niveau van de avond al meteen een heel eindje op. Met een uit zowel swingers als pakkend emotionele nummers bestaande set begonnen de Ieren meteen aan hun veroveringstocht door de tent. Jammer genoeg was in hun kielzog een zootje aangeschoten ongeregeld meegekomen, dat zich dapper Engels lallend een weg naar voor zwalpte en duidelijk problemen had met het aanvoelen van het verschil tussen laaiend enthousiasme en irritante groupie-toewijding. Die fanbasis bracht weliswaar een gezellige ambiance in de keet tijdens de ruigere nummers, maar slaagde er ook in pareltjes als What Happens When The Heart Just Stops meedogenloos de nek om te draaien. Hoewel de band er in het begin nog mee kon lachen, met als hoogtepunt de hilarische conversatie tussen zanger Glen Hansard en een in hogere oorden vertoevende Ierse (Nah, youre not disturbing the gig at all), dreigde het steeds meer uit de hand te lopen waardoor de security uiteindelijk moest ingrijpen. De zaal kolkte weliswaar niet meer zo hevig sinds enkele kleerkasten zich in het publiek hadden gemengd, maar met de orde eindelijk hersteld kon de aandacht weer naar de steeds betere set gaan. De band groeide tijdens het optreden dat uiteindelijk in n grote triomf eindigde en bewees zn wervelend mooie laatste studio-album, Burn The Maps, zo de gepaste live-eer.
Maar dan was het tijd voor de hoofdact van de avond, en prompt verdwenen de lastige Ieren van het toneel. Cake begon de set met een paar nummers van de nieuwe plaat, Pressure Chief. Een moedige keuze want de overgrote meerderheid van het publiek (en wij eerlijk gezegd ook) waren gekomen voor de eerste cds van Cake. De sfeer geraakte er dan ook pas echt in wanneer ze Fashion Nugget, hun bekendste elpee uit de kast haalde. En met 'No Phone', het enige nummer van Pressure Chief dat het tot single heeft geschopt, ontpopte John McCrea zich tot een volleerde entertainer. Het publiek at uit zijn hand terwijl hij de zaal in tween splitste en het luidst No phone liet brullen. Op zijn elan verder gaande, liet hij achtereenvolgens "lalala" en "woohoo" door het massaal afgezakte publiek schreeuwen, dat hier helemaal geen moeite mee had. Integendeel.
De nieuwe nummers die tussen het bekendere werk werden gewurmd, daarentegen, waren iedere keer een ontgoocheling. Cakes muziek is niet spontaan, en je moet gewoon houden van die monotone stem, gecombineerd met de basloopjes en de, geef toe, sublieme gitaarrifjes. Het is jammer om te zeggen maar de nieuwe liedjes bekoorden maar de harde fankern. Die afwisseling van oud en nieuw was dus prominent aanwezig, maar door de nieuwe nummers hoofdzakelijk in het begin te spelen, was het einde des te overdonderend. Door technische problemen, ze moesten clichmatig toch wel weer opduiken, ging de band vroegtijdig van het podium. De muzikale honger was echter nog niet gestild, en er volgde een gigantisch geroep en gejoel. Zelfs de planken vloer moest er aan geloven en vormde een levensechte djemb, nu wel bespeeld door de voeten van de toch wel 1000 man die aanwezig was. Uiteraard kon Cake deze eerhuldigingen niet afslaan, en volgden de bisnummers, weliswaar met rondlopende roadies die het suizen der gitaar probeerden in te perken. Dit vormde echter geen domper op de pret en als afsluiter van een zeer geslaagd concert speelden John McCrea en co hun oercover van 'I will survive', het nummer waarmee het voor Cake hier in Europa allemaal begon.
Voldaan van het geziene en gehoorde keerde de massa huiswaarts. Het gezoem in de oren achteraf was deze keer niet irritant, maar deed ons nagenieten van alweer een mooi moment op deze Les Nuits Botanique.
(fl) en (vm)
The Frames daaraan tegen krikten met de eerste noten van hun set het niveau van de avond al meteen een heel eindje op. Met een uit zowel swingers als pakkend emotionele nummers bestaande set begonnen de Ieren meteen aan hun veroveringstocht door de tent. Jammer genoeg was in hun kielzog een zootje aangeschoten ongeregeld meegekomen, dat zich dapper Engels lallend een weg naar voor zwalpte en duidelijk problemen had met het aanvoelen van het verschil tussen laaiend enthousiasme en irritante groupie-toewijding. Die fanbasis bracht weliswaar een gezellige ambiance in de keet tijdens de ruigere nummers, maar slaagde er ook in pareltjes als What Happens When The Heart Just Stops meedogenloos de nek om te draaien. Hoewel de band er in het begin nog mee kon lachen, met als hoogtepunt de hilarische conversatie tussen zanger Glen Hansard en een in hogere oorden vertoevende Ierse (Nah, youre not disturbing the gig at all), dreigde het steeds meer uit de hand te lopen waardoor de security uiteindelijk moest ingrijpen. De zaal kolkte weliswaar niet meer zo hevig sinds enkele kleerkasten zich in het publiek hadden gemengd, maar met de orde eindelijk hersteld kon de aandacht weer naar de steeds betere set gaan. De band groeide tijdens het optreden dat uiteindelijk in n grote triomf eindigde en bewees zn wervelend mooie laatste studio-album, Burn The Maps, zo de gepaste live-eer.
Maar dan was het tijd voor de hoofdact van de avond, en prompt verdwenen de lastige Ieren van het toneel. Cake begon de set met een paar nummers van de nieuwe plaat, Pressure Chief. Een moedige keuze want de overgrote meerderheid van het publiek (en wij eerlijk gezegd ook) waren gekomen voor de eerste cds van Cake. De sfeer geraakte er dan ook pas echt in wanneer ze Fashion Nugget, hun bekendste elpee uit de kast haalde. En met 'No Phone', het enige nummer van Pressure Chief dat het tot single heeft geschopt, ontpopte John McCrea zich tot een volleerde entertainer. Het publiek at uit zijn hand terwijl hij de zaal in tween splitste en het luidst No phone liet brullen. Op zijn elan verder gaande, liet hij achtereenvolgens "lalala" en "woohoo" door het massaal afgezakte publiek schreeuwen, dat hier helemaal geen moeite mee had. Integendeel.
De nieuwe nummers die tussen het bekendere werk werden gewurmd, daarentegen, waren iedere keer een ontgoocheling. Cakes muziek is niet spontaan, en je moet gewoon houden van die monotone stem, gecombineerd met de basloopjes en de, geef toe, sublieme gitaarrifjes. Het is jammer om te zeggen maar de nieuwe liedjes bekoorden maar de harde fankern. Die afwisseling van oud en nieuw was dus prominent aanwezig, maar door de nieuwe nummers hoofdzakelijk in het begin te spelen, was het einde des te overdonderend. Door technische problemen, ze moesten clichmatig toch wel weer opduiken, ging de band vroegtijdig van het podium. De muzikale honger was echter nog niet gestild, en er volgde een gigantisch geroep en gejoel. Zelfs de planken vloer moest er aan geloven en vormde een levensechte djemb, nu wel bespeeld door de voeten van de toch wel 1000 man die aanwezig was. Uiteraard kon Cake deze eerhuldigingen niet afslaan, en volgden de bisnummers, weliswaar met rondlopende roadies die het suizen der gitaar probeerden in te perken. Dit vormde echter geen domper op de pret en als afsluiter van een zeer geslaagd concert speelden John McCrea en co hun oercover van 'I will survive', het nummer waarmee het voor Cake hier in Europa allemaal begon.
Voldaan van het geziene en gehoorde keerde de massa huiswaarts. Het gezoem in de oren achteraf was deze keer niet irritant, maar deed ons nagenieten van alweer een mooi moment op deze Les Nuits Botanique.
(fl) en (vm)