The Posies
The Posies brengen Brussel tot leven
Jennifer Smits
VRT Marconi Studio, Brussel — 9 november 2005
The Posies zijn nu op Europese tournee en gaven op 9 november eerst een kleine showcase in de Marconi Studio van Studio Brussel, alvorens ze later deze maand Mechelen en Gent aandoen. DaMusic werd uitgenodigd en ging natuurlijk een kijkje nemen naar deze vierledige band met, we moeten het toegeven, veel prsence.
Zonder voorprogramma is de zaal niet opgewarmd. Feit. De stem moet getraind worden en de handjes moeten loskomen. Het publiek had die avond even tijd nodig om er in te komen maar The Posies weten hoe ze een publiek warm krijgen. Door gewoon henzelf te zijn en het ene nummer na het andere uit de boxen te laten weergalmen. The Posies zijn als groep niet zo jong meer, maar ze zijn nog altijd in staat de sfeer tot over de grens te brengen. Zij zijn het bewijs dat groepen die al tien jaar en langer meegaan de fakkel moeten doorgeven wel degelijk een dom gedacht is.
De set was goed. Echte hoogtepunten waren er niet, wat niet wil zeggen dat het een saaie set was. Integendeel. Er was leuke interactie tussen de bandleden onderling en het publiek, elk liedje werd met de nodige humor vergezeld wat maakte dat je van elk nummer genoot. Je stond geen twee minuten stil. Hoe kan je ook, als je nummers te horen krijgt dat met zoveel passie en energie gebracht worden. Oude nummers werden afgewisseld met materiaal van Every Kind of Light. De groep kende een groot succes in de jaren 90, maar zeven jaar ging de groep uit elkaar. Ken Stringfellow ging op tournee met REM en Jon Auer werkte samen met William Shatner. Nu treden ze opnieuw samen als The Posies, met nieuwe leden Darius Minwalla (drum) en Matt Harris (bas) sinds 2001, en je zag op het podium een echte groep. Er werd heen en weer gelopen op het podium, gedronken, geklaagd omdat het te warm was in de zaal en op de zenuwen gewerkt van de gitaartechnicus die tweemaal een snaar moest herstellen van Jons gitaar.
Als je de groep nog nooit had gezien en je hebt de set list niet, tja, dan moet je het maar zonder doen. En uiteindelijk is het de eerste indruk die primeert. Op het eerste gezicht is deze groep wel een aanrader om te luisteren en te zien. De outfits van de zanger(s) alleen al zijn de moeite waard. Deze avond was het voor ons eerder een zaak van hoe het klonk en niet zozeer van wat er gespeeld werd.
De mannen hadden voor n nummer een special guest meegebracht. Special ja, maar uninvited. Onze dikke vriend G.W. Bush was er weer. Vanavond hebben we onze stem niet uitgebracht op Bush, maar wel op The Posies. DaMusic heeft maar n boodschap voor jullie: mis ze niet wanneer ze in jou buurt komen! Heb je nog nooit van de groep gehoord of gezien? Doe zoals wij, ga ze ontdekken! Zeker de verplaatsing waard.
De set was goed. Echte hoogtepunten waren er niet, wat niet wil zeggen dat het een saaie set was. Integendeel. Er was leuke interactie tussen de bandleden onderling en het publiek, elk liedje werd met de nodige humor vergezeld wat maakte dat je van elk nummer genoot. Je stond geen twee minuten stil. Hoe kan je ook, als je nummers te horen krijgt dat met zoveel passie en energie gebracht worden. Oude nummers werden afgewisseld met materiaal van Every Kind of Light. De groep kende een groot succes in de jaren 90, maar zeven jaar ging de groep uit elkaar. Ken Stringfellow ging op tournee met REM en Jon Auer werkte samen met William Shatner. Nu treden ze opnieuw samen als The Posies, met nieuwe leden Darius Minwalla (drum) en Matt Harris (bas) sinds 2001, en je zag op het podium een echte groep. Er werd heen en weer gelopen op het podium, gedronken, geklaagd omdat het te warm was in de zaal en op de zenuwen gewerkt van de gitaartechnicus die tweemaal een snaar moest herstellen van Jons gitaar.
Als je de groep nog nooit had gezien en je hebt de set list niet, tja, dan moet je het maar zonder doen. En uiteindelijk is het de eerste indruk die primeert. Op het eerste gezicht is deze groep wel een aanrader om te luisteren en te zien. De outfits van de zanger(s) alleen al zijn de moeite waard. Deze avond was het voor ons eerder een zaak van hoe het klonk en niet zozeer van wat er gespeeld werd.
De mannen hadden voor n nummer een special guest meegebracht. Special ja, maar uninvited. Onze dikke vriend G.W. Bush was er weer. Vanavond hebben we onze stem niet uitgebracht op Bush, maar wel op The Posies. DaMusic heeft maar n boodschap voor jullie: mis ze niet wanneer ze in jou buurt komen! Heb je nog nooit van de groep gehoord of gezien? Doe zoals wij, ga ze ontdekken! Zeker de verplaatsing waard.