Motorhead
Nog niet te oud
Danny De Schryver
Ancienne Belgique, Brussel — 27 oktober 2005
Met een voorprogramma dat te wensen overliet moest Mtorhead alles geven. Na het concert was het duidelijk voor iedereen; Mtorhead leeft voort in de harten van de fans.
Skitsoy verdiende een tweede kans na hun doortocht op Schwung eerder dit jaar. Maar Skitsoy en Belgi: het zal waarschijnlijk nooit een geslaagd huwelijk worden. Joost (of iemand anders) mag weten waarom: Franky De Smet-Vandamme is veruit de zanger met het meeste volume (in ons landje) qua stembereik. De set was strakker dan op Schwung en toch was er gn overdracht naar het publiek. Mixing kon trouwens beter. Over en uit, vrezen we.
Veel look-alikes van Lemmy (van jong tot oud) trouwens met hun geliefkoosde helden op T- shirts waarvan de teksten duidelijk waren: “Everything louder than everything else”. Een indrukwekkende muur van Marshall-versterkers konden dit alleen maar bevestigen.
Openingszin kon niet duidelijker: “We’re Mtorhead and we play rock & roll!”, we zullen het geweten hebben. Na het eerste nummer Dr.Rock was er de klassieke vraag: “Is it loud enough?” waarna de volumeknop richting pijngrens gedraaid werd (moet kunnen).
Recente nummers van “Inferno” (laatste album) zoals Killers werden prima afgewisseld met het oudere werk zoals Metropolis en uit 1982, I got mine.
Er is waarschijnlijk, of beter gezegd er was, nog n band die perfect deed wat Motrhead nog altijd doet, namelijk de Ramones en die kregen van Lemmy een waardig eresaluut met het nummer R.A.M.O.N.E.S.; een kort, krachtig en vooral geweldig sterk nummer. In sommige nummers klonk de stem van Lemmy zoals die van Billy Gibbons van ZZ Top, maar dan op speed.
Jaren krijgen blijkbaar gn vat op Lemmy Kilmister (60 binnen een paar maanden) en met klassebakken zoals oudgediende Phil Campbell en “the best F….. drummer in the world: Mikkey Dee” kunnen ze nog jaren hun trouwe fans op hun wenken bedienen.
Verrassende bisnummers trouwens: traditionele blues Whorehouse Blues (van Inferno) akoestisch gebracht met Lemmy op de smoelschuiver oftewel mondharmonica. Nadien het obligate Ace Of Spades en als allerlaatste Overkill.
Nieuwe fans zal Mtorhead met dit concert niet bereiken, maar dat zal hem worst wezen. We kregen een dampende pot rock-'n-roll en er is maar n conclusie: Lemmy rules.
Mtorhead rules.
Veel look-alikes van Lemmy (van jong tot oud) trouwens met hun geliefkoosde helden op T- shirts waarvan de teksten duidelijk waren: “Everything louder than everything else”. Een indrukwekkende muur van Marshall-versterkers konden dit alleen maar bevestigen.
Openingszin kon niet duidelijker: “We’re Mtorhead and we play rock & roll!”, we zullen het geweten hebben. Na het eerste nummer Dr.Rock was er de klassieke vraag: “Is it loud enough?” waarna de volumeknop richting pijngrens gedraaid werd (moet kunnen).
Recente nummers van “Inferno” (laatste album) zoals Killers werden prima afgewisseld met het oudere werk zoals Metropolis en uit 1982, I got mine.
Er is waarschijnlijk, of beter gezegd er was, nog n band die perfect deed wat Motrhead nog altijd doet, namelijk de Ramones en die kregen van Lemmy een waardig eresaluut met het nummer R.A.M.O.N.E.S.; een kort, krachtig en vooral geweldig sterk nummer. In sommige nummers klonk de stem van Lemmy zoals die van Billy Gibbons van ZZ Top, maar dan op speed.
Jaren krijgen blijkbaar gn vat op Lemmy Kilmister (60 binnen een paar maanden) en met klassebakken zoals oudgediende Phil Campbell en “the best F….. drummer in the world: Mikkey Dee” kunnen ze nog jaren hun trouwe fans op hun wenken bedienen.
Verrassende bisnummers trouwens: traditionele blues Whorehouse Blues (van Inferno) akoestisch gebracht met Lemmy op de smoelschuiver oftewel mondharmonica. Nadien het obligate Ace Of Spades en als allerlaatste Overkill.
Nieuwe fans zal Mtorhead met dit concert niet bereiken, maar dat zal hem worst wezen. We kregen een dampende pot rock-'n-roll en er is maar n conclusie: Lemmy rules.
Mtorhead rules.