Mercury Rev
Er kan opnieuw gelachen worden
Joachim Naudts
VierNulVier Kunstencentrum — 20 november 2005
In november begon [b]Mercury Rev[/b] opnieuw aan een Europese tournee. Ze begonnen in Belgi, meerbepaald in Tongeren, waarna Den Haag en nu dus Gent als einde van het drieluik in de Benelux volgden. De vier heren onder leiding van Jonathan Donahue hebben hun tourbus volgeladen met bier en chocolade en zijn momenteel op weg naar Lissabon.
Hun laatste album 'The Secret Migration' werd in 2005 met gemengde gevoelens onthaald. Volgens velen was het minder diepgaand en emotioneel dan het prachtige All is Dream, dat al van 2001 dateert. Maar in werkelijkheid is 'The Secret Migration' opnieuw een prachtvoorbeeld voor wat Mercury Rev al jaren staat: kwaliteit. En net deze kwaliteit werd ten volle ten toon gespreid in de Vooruit in Gent.
Het positieve gevoel, de frivole melodien en de humoristische noten zoals in Secret for a Song, Black Forest en Vermillion waren in de vorige albums nauwelijks aanwezig. Live echter, werden ze perfect aangevuld met ouder materiaal zoals het donkere Tonite it Shows, het vervreemdende Endlessly en het ongedurige Spiders and Flies. De zware en geladen muziek van vroeger werd perfect uitgebalanceerd met het nieuwere werk, welke nog steeds de instrumentale gelaagdheid kent die we van Mercury Rev gewoon zijn.
Er kan dus opnieuw gelachen worden en dat was er aan te zien ook. De bandleden kwamen zelfverzekerd over, maar zonder gevoel van grootheidswaanzin of superioriteitsgevoel. Een roadie mocht een nummer mee tokkelen op zijn gitaar, de bassist kwam naderhand doodleuk de zaal inwandelen en Donahue liet zich volledig gaan in de muziek.
Het prachtige, bombastische The Dark is Rising vormde dan ook als derde en laatste bisnummer een symbiose voor hun werk: krachtig, groots en diepgaand, maar toch ook gevoelig, teder en subtiel.
Het positieve gevoel, de frivole melodien en de humoristische noten zoals in Secret for a Song, Black Forest en Vermillion waren in de vorige albums nauwelijks aanwezig. Live echter, werden ze perfect aangevuld met ouder materiaal zoals het donkere Tonite it Shows, het vervreemdende Endlessly en het ongedurige Spiders and Flies. De zware en geladen muziek van vroeger werd perfect uitgebalanceerd met het nieuwere werk, welke nog steeds de instrumentale gelaagdheid kent die we van Mercury Rev gewoon zijn.
Er kan dus opnieuw gelachen worden en dat was er aan te zien ook. De bandleden kwamen zelfverzekerd over, maar zonder gevoel van grootheidswaanzin of superioriteitsgevoel. Een roadie mocht een nummer mee tokkelen op zijn gitaar, de bassist kwam naderhand doodleuk de zaal inwandelen en Donahue liet zich volledig gaan in de muziek.
Het prachtige, bombastische The Dark is Rising vormde dan ook als derde en laatste bisnummer een symbiose voor hun werk: krachtig, groots en diepgaand, maar toch ook gevoelig, teder en subtiel.