The Hackensaw Boys
Sliding the banjo!
Bert Van Dijck
Ancienne Belgique, Brussel — 10 november 2005
"Hey, you're thinking they must be totally nuts to slide the banjo. but we know the Kooky-Eyed Fox is capable of doing such a crazy thing."
Ze steken het niet onder stoelen of banken, The Hackensaw Boys zijn zelfzeker en doen de AB Club zinderen van de countryklanken.
Sliding the banjo? Ja meneer, onze muzikanten zijn opgegroeid met hun instrumenten en doen dit gewoon. Switchen van instrumenten? Natuurlijk! De bassist zal snel even laten zien hoe je harmonica speelt.
We zouden hier het voorprogramma kunnen vermelden maar dat gaat zeer moeilijk. Johnny Hickman (frontman Cracker) was namelijk geen voorprogramma te noemen. De man had amper de kans een nummer solo te spelen zonder Hackensaw Boys op het podium. Zo ongeveer elk bandlid had al op het podium gestaan voor de pauze. Johnny mocht dan tijdens hun show ook maar meespelen, ze haalden zelfs hun (in Brussel geboren Nederlander) roadie mee on stage.
Mandolinesnaren knapten door oververhitting, de contrabas pompte zijn klank het publiek in, elk bandlid liet z'n (veelal nasale) stem horen. Een algemene roes en een tevreden publiek tot gevolg.
Naarmate de muziek alsmaar sneller werd gespeeld en we het gevoel kreeg dat we liedjes in repeat hoorde kwam er als welgekome afwisseling een traag nummer. "Like any decent bluegrass country old time folk band we should play at least one song about a love gone bad"
Daarna ging het weer vol gas en sneuvelde het blikken percussie samenraapsel "number thirteen" een aantal keren en werden the Hackensaws ons iets te veel van het goede. Elk nummer was even sterk gespeeld maar klonk na een tijdje voor ons ook hetzelfde als het vorige.
Toch haalden ze helemaal aan het eind van de set nog een mooie stunt uit door de volledige versterking, inclusief zangmicro's, aan de kant te zetten en een paar sterke volledig akoestische nummers ten gehore te brengen.
Voor ons zijn het fantastische muzikanten, maar af en toe brenegn ze wat weinig afwisseling. Voor de echte fans en liefhebbers was dit vast en zeker een fantastische avond.
Sliding the banjo? Ja meneer, onze muzikanten zijn opgegroeid met hun instrumenten en doen dit gewoon. Switchen van instrumenten? Natuurlijk! De bassist zal snel even laten zien hoe je harmonica speelt.
We zouden hier het voorprogramma kunnen vermelden maar dat gaat zeer moeilijk. Johnny Hickman (frontman Cracker) was namelijk geen voorprogramma te noemen. De man had amper de kans een nummer solo te spelen zonder Hackensaw Boys op het podium. Zo ongeveer elk bandlid had al op het podium gestaan voor de pauze. Johnny mocht dan tijdens hun show ook maar meespelen, ze haalden zelfs hun (in Brussel geboren Nederlander) roadie mee on stage.
Mandolinesnaren knapten door oververhitting, de contrabas pompte zijn klank het publiek in, elk bandlid liet z'n (veelal nasale) stem horen. Een algemene roes en een tevreden publiek tot gevolg.
Naarmate de muziek alsmaar sneller werd gespeeld en we het gevoel kreeg dat we liedjes in repeat hoorde kwam er als welgekome afwisseling een traag nummer. "Like any decent bluegrass country old time folk band we should play at least one song about a love gone bad"
Daarna ging het weer vol gas en sneuvelde het blikken percussie samenraapsel "number thirteen" een aantal keren en werden the Hackensaws ons iets te veel van het goede. Elk nummer was even sterk gespeeld maar klonk na een tijdje voor ons ook hetzelfde als het vorige.
Toch haalden ze helemaal aan het eind van de set nog een mooie stunt uit door de volledige versterking, inclusief zangmicro's, aan de kant te zetten en een paar sterke volledig akoestische nummers ten gehore te brengen.
Voor ons zijn het fantastische muzikanten, maar af en toe brenegn ze wat weinig afwisseling. Voor de echte fans en liefhebbers was dit vast en zeker een fantastische avond.