Rock Ternat

Het wordt voor mij zo stilletjesaan een gewoonte om ieder jaar af te zakken naar Ternat. En ik was dit jaar dan ook verheugd dat ik een perspasje kon bemachtigen.

Wij gingen langs op zaterdag. De afzegging van de fun lovin’ criminals was eigenlijk niet zo erg, ze werden vervangen door de ad interims van dit festivalseizoen 2 many dj’s. Het beloofde een fijne dag te worden.



Na een korte busrit van de parking tot het festivalterrein waren we er helemaal klaar voor.

Het begon voor mij met Flip Kowlier. Flip en band speelde ondertussen zowat heel vlaanderen plat en het blijft me steeds verbazen dat hoe verder je in de uithoeken van ons land komt, hoe beter de fans het west-vlaamse accent kunnen nabootsen en de teksten vanbuiten kennen. Erg leuk is dat allemaal om te zien. De set was de gekende zonder echt veel verassingen. Was het daarom dat Flip wat moeite had om de zaal mee te krijgen? Maar uiteindelijk haalde de professionaliteit van de muzikanten het toch. Het publiek at uit de handen van Flip tegen het einde van de show.

Op het killer whale podium speelde ondertussen Skitsoy, deze jongens zijn ook niet meer zo nieuw in de muziekwereld. Met Franky Desmet als frontman en een status van verdienste van de groep waren de verwachtingen toch wat gespannen. De groep deed het even wat rustiger aan om de muzikanten onderling ruimte te geven voor individuele projecten, maar sinds begin dit jaar vliegen ze er weer in. Eerlijk gezegd ik had er net iets meer van verwacht. Het publiek op de eerste rijen vond het wel ok.

Na Flip Kowlier stond de cubaanse groep Orishas. Deze formatie mengt Salsa met hiphop. Een te smaken combinatie. Ik zag hen eerder aan het werk en ik moet zeggen dat de energie die deze jongens uitstralen aanstekelijk is. Tot achter in de tent stonden mensen te dansen.

God Forbid dan, voor mij niet weggelegd. Deze formatie droeg de opgekomen fans op handen, maar viel niet onmiddellijk in de smaak van het grote publiek. Ik geef het toe dat ze wel strak speelden en dat daar zeker niks op aan te merken valt.

Ik liet het octopuspodium even voor wat het was en bleef staan voor mijn favoriet de Heideroosjes. Ik heb hen nu al ettelijke malen aan het werk gezien en de energie die deze band blijft uitstralen is onvoorstelbaar. Van elk optreden maken ze een feest en deze keer was het niet anders. Dat beloofd voor de jubileumconcerten die er aan komen in januari, noteer alvast 21 en 22 januari in de agenda. Ook nog even meegeven dat op 15 november een DVD van deze band uitkomt met materiaal op van de voorbije 15 jaar.

Dead Kennedy’s speelde na hen, helaas kon deze band me live niet bekoren. Spijtig want hun cd klinkt zeker iet slecht, maar voor het livewerk hebben ze dus nog wat werk aan de winkel.

Kosheen was voor mij de afsluiter van de dag. De tijd dat deze band als drum’n bass revelatie werd gezien ligt al een tijdje achter hen. Het nieuwe werk bewijst ook dat ze heel wat meer in hun mars hebben. Een enorme uitstraling op het podium en een stevige set overtuigden mij. Ik zou zeggen, ga dat zien!

Met een hongerig gevoel liep ik richting uitgang, want in al die tijd vergat ik om te eten. Muziek is een passie en deze dag was er weer eentje die mijn honger naar meer enkel versterkte.



Uw reporter

Tineke