Music in Mind

Diefenbach trapte met een mooie set de avond in gang. Ondersteund door een imposante videowall waarop cartooneske tunnelbeelden en natuuropnames werden geprojecteerd, strooiden ze hun sfeervolle mix in het rond. Ook instrumentaal bleven ze overeind met hun nummers die nu eens naar Pinback, en dan weer naar postrock neigen. Die bij momenten verbluffende soundscapes (vaak voortgedreven door warme keyboardpartijen) waren ook de troef van de band maar verbazen deden ze vooral met de afsluiter: een beklemmende herwerking van de disco-klassieker Stayin’ Alive. Jammer van de zitplaatsen waardoor het noodgedwongen tamme publiek de band niet z’n verdiende enthousiasme mee kon geven.



De volgende band werd Amber, een groep die bestaat uit een bassist, celliste, zangeres en een drummer/xylophonist (of hoe heet dat). Vrij ongewoon, ja, maar dit vormde hoegenaamd geen probleem. Hoewel de vamp-achtige uitstraling en de (bij momenten sterk naar overacting ruikende) podiumtrekjes van de frontvrouw eerst de meeste aandacht naar zich toetrokken, groeide het optreden met de nummers. Terwijl de stem van die laatste eerst nog niet helemaal goed zat verbeterde dit gaandeweg en toen ook nog de celliste er bij “Putting All The Pieces Together” bij kwam zitten en de liedjes die diepgang gaf die ze daarvoor nog net ietsje teveel misten, zat het helemaal goed. Het bleef echter allemaal heel sober, net als het gebruik van de videowand waarop enkel een kleur werd geprojecteerd.



Kitty Wu begon er meteen aan met een leuke noise-intro: gitaren werden overstuurd dat het een lieve lust was en (normaal gezien ongewenste) bijgeluidjes werden op rasechte Sonic Youth-wijze uit de versterkers geperst. Zulke nummertjes zouden ze tussen de liedjes ook nog uithalen, zij het in afgeslankte versie. De vlotte gitaarrock die de hoofdmoot van de set vormde was licht verteerbaar, iets dat eigenlijk ook wel mocht na het vrij inspannende vorige optreden. Het begon spijtig genoeg nogal vlug eentonig te worden, maar daar pasten ze een mouw aan door na een half uurtje akkoordjesrammen wat af te wijken van dat pad en experimenteler werk te brengen, iets waar ze duidelijk goed in waren.



Under Byen tenslotte, de headliner van de avond, pakte de zaal in. Ze worden steeds meer in één adem met Múm en andere Scandinavische hoogvliegers genoemd, en ze bewezen dat dit meer dan terecht is. Het zevenkoppige gezelschap telde twee drummers, een cellist, een bassiste, een pianist en een violist die af en toe de viool inruilde voor een zaag (!). Op kop echter stond de charismatische zangeres Henriette Sennenvaldt. Toen ze als laatste nummer ook nog ’s op haar eentje met de pianist een liedje vertolkte sprongen de vonken pas echt in het rond. Na een bisnummer kwam er de oververdiende staande ovatie, meteen ook het enige moment van de avond dat de mensen eens uit hun zetel kwamen.



Northern Light All Night loste de verwachtingen dus in, al is dit vooral te danken aan de prestaties van Amber en Under Byen. Volgende keer opnieuw present!