CrammerocK

Zoals verwacht werd ook deze editie van CrammerocK een knallend feestje. De organisatoren hadden gezorgd voor een grotere tent, voldoende drank en vooral afwisselende genres en deftige groepen.

Headphone mocht de spits afbijten om vier uur. Het groepje won dit jaar het enige echte Rock’O’Rama en mocht dus de affiche sieren. De groep bracht een geweldig staaltje emotionele rock die niet te ingewikkeld was. Het publiek dat aanwezig was proficiat, de anderen weten niet wat ze gemist hebben. Volgend jaar terug op het Stekense podium?

Tripoli is al een tikje bekender, de eerste die hard-fans stonden al luidkeels mee te brullen met zangeres Femke De Beleyr. De groep heeft het afgelopen jaar voldoende ervaring opgedaan en dit was ook te horen. Volwassen muziek voor een jong publiek.

Rond etenstijd schakelden we over naar Bangkok, Barbie Bangkok wel te verstaan.

Deze groep haalde de top drie van Humo’s Rock Rally en mocht dus in Stekene komen bewijzen wat ze waard zijn. Ook hier mochten ze een plaatsje in mijn persoonlijke top 3 genieten.

Gelukkig had ik nog niet al te veel naar binnen toen ik de tent betrad voor het ruige optreden van Funeral Dress, ook wel bekend als ‘Belgium’s best kept punk secret’. De band liep uren voor het optreden anoniem tussen de festivalgangers. Hoewel, anoniem, met zo’n kleurrijke kapsels.

Ikzelf ben van het iets rustigere type en genoot dus achteraan van het feestgedruis. Toen ik besloot ‘Party on!’ toch maar volledig vooraan nog mee te pikken kwam ik op m’n weg bebloede dertienjarigen tegen. Tja, een pit bij Funeral Dress ongedeerd uit komen, dat vraagt nu eenmaal de nodige jaren ervaring.

Onze oosterburen (Antwerpen) werden vertegenwoordigd door Tom Van Laere en natuurlijk de bekendste Antwerpse kaalkop: Axl Peleman. Peleman, die z’n schattig zoontje Thor had meegebracht, had ook maar z’n maten van Camden meegevraagd. Toen Camden twee jaar geleden reeds op de Stekense podia stond werd het al kristalhelder: Stekene loves Camden!

Ook in 2004 werd het een gezellige boel en de goede muziek werd fel gesmaakt.

Gent werd ook goed vertegenwoordigd: Headphone, Jasper Steverlinck en natuurlijk Das Pop.

Deze rasechte Gentenaars kwamen, zongen en overwonnen alle dertienjarige harten.

Het gekrijs van het jeugdige volkje deed soms aan een concert van de Backstreet Boys denken, al klinkt Das Pop stukken beter. Zoals te verwachten liep er hier en daar nog een verdwaalde “I Love” t-shirt rond. Das Pop was geslaagd, al hebben we al beter gezien van deze mannen.

We hebben nu alle Vlaamse plekjes gehad en dus besloten we als vanouds ook een Nederlandse delegatie uit te nodigen: De Heideroosjes kwamen na hun succesrijke doortocht in 2001 nog eens een kijkje nemen in Stekene. De oude nummers (ze bestaan bijna 15 jaar!) en nieuwe nummers wisselden elkaar af. De pit werd reusachtig groot en zanger Marco Roelofs besloot een experiment uit te voeren: “slalom effe langs die paaltjes en loop dan terug”. De lokale judo-heren besloten het erop te wagen en ettelijke kilo’s verplaatsten zich door het publiek. Zoals te verwachten waren de hoogtepunten ‘Johny en Anita’ (vroem, vroem, vroem), ‘I’m not deaf, I’m just ignoring you’ (lang leve de t-shirts) en ‘Damclubhooligan’ (‘Ons Steentje’ rules!).

Hoewel ik zo’n brave meid ben, voelde ik me toch wel even erg stoer. Jammer genoeg komt aan alle dingen een eind, zo ook aan een optreden van De Heideroosjes.

Zij werden opgevolgd door een compleet tegengestelde. Jaspertje Steverlinck, de Gentse castraat, kwam even laten horen hoe goed hij wel niet kan zingen. De tent leek even leeg te lopen en het was zeer duidelijk dat deze zachte muziek niet echt iets is voor het CrammerocK-publiek. Of om het met de woorden van één van de festivalgangers te zeggen ‘Slaap ze.’

West-Vlaams, het is een taal apart. De kerels van Funeral Dress waren verstaanbaar: zij zingen in het Engels. Flip Kowlier heeft echter ooit besloten om z’n troeven uit te spelen en laat nu net één van deze troeven het onverstaanbare West-Vlaams zijn.

Het probleem met Kowlier is: je moet ervoor zijn. Zelf vind ik Flip niet slecht, althans niet om naar te luisteren als ik ’s middags wakker word. Of hij echter ook festivalmateriaal is, is een groot discussiepunt. Zelf kwam ik er niet uit. Laat ik het dus zo stellen: Flip zette de tent in de fik en mag gerust volgend jaar terug komen met z’n maten van ’t Hof.

En als Axl Peleman ons nog niet genoeg van het “Antwaarpse” kunnen had overtuigd kwam er net voor de dj-set nog een andere aan “van over het water”: Tom Van Laere, ook beter bekend als “den Admiral”, in de boekskes bekend als Admiral Freebee. Admiral was zoals gewoonlijk weer geweldig. Niet zo hevig als op Werchter, al lag dat wel aan het iets tammere publiek. De heren in het publiek misten slechts 1 ding: de prachtige ‘tettencaré’ van Nathalie Delcroix. Tja, you can’t have it all.

Ik kan slechts nog 1 ding zeggen omtrent Admiral: “it’s not at all a bad year for Rock’n’Roll”.

Toen vorig jaar bleek dat na al het gitaargeweld Discobar Galaxie er nog wel bijkon moeten de organisatoren gedacht hebben: laten we dit jaar ook zoiets doen. Maar Discobar Galaxie is niet zomaar iets. Dit jaar haalden ze Squadra Bossa met z’n vrienden Buscemi en Stanley Livingston in huis/tent. Het publiek was echter al in groten getallen afgedropen na Admiral Freebee dus een feestje zoals vorig jaar werd het niet, ondanks de zwoele temperaturen. Ondanks dit alles maakten de heren er nog een spetterend feestje van, maar de onvergetelijke nacht van vorig jaar deed het ons alvast niet vergeten.



CrammerocK 2004 is weer een succesverhaal geworden: twee dagen, 6.500 festivalgangers van her en der (en Joost mag weten waar dat ligt…), en zo kan ik wel uren doorgaan. Ik heb het nog al gezegd: Werchter, beware of Geert Robbrecht and company. Volgend jaar een tent met verdiepingen?