Leffinge Leuren

Leffingeleuren glunderde ! (dag 1)



Het eerste wat mij opviel toen ik het festivalterrein opstapte was dat er nog veel meer volk was dan vorig jaar. De schitterende affiche zal daar wel voor iets tussen gezeten hebben. Persoonlijk vind ik het de beste affiche die ze ooit gehad hebben. Na lang aanschuiven en mijn ticket opgehaald te hebben, ging ik dan maar op naar de optredens. Het eerste wat ik vrijdag zag op het grote podium was The Faint. Ik had er nog nooit van gehoord, dus wist ik totaal niet aan wat ik me mocht verwachten. Het werd progressieve rock met electrotinten. Grote schermen achter hen met videofragmenten maakten de sfeer helemaal compleet. Tot mijn grote verbazing vond ik ze echt wel goed. Door hun electro invloeden doorheen hun nummers, werden ze de ideale opwarmer voor wat later zou volgen : een overdonderende Soulwax.

Tussen The Faint en Soulwax werd het eventjes te hectisch op het festivalterrein. De weide en tent moesten erg veel volk verteren, met als gevolg veel te lang aanschuiven om drankbonnetjes te kopen. Dan maar op naar het dichtstbijzijnde café om zonder aanschuiven een frisse pint te krijgen. Pintje op en naar Soulwax. Ik wist een goed plekje te veroveren helemaal vooraan. Naast mij stond de zus van drummer Steve Slingeneyer hevig te shaken, wat meteen de ganse Soulwax sfeer in Leffingeleuren beschrijft: Soulwax kwam en overdonderde Leffinge en het publiek. Zowel oud en nieuw werk kwam te pas en alles werd even hard meegezongen. Mosh pit tijdens Soulwax? Jawel, het kan allemaal tijdens Leffingeleuren! Aan alle mooie liedjes komen een einde en jammergenoeg ook aan dat van Soulwax. Maar het publiek smeekte om meer. En meer kregen ze! Een rockende Stephen schreeuwde de longen uit zijn lijf en bracht ons nog twee bisnummers. Kwart voor twaalf eindigden ze hun set definitief. Dat gaf ons nog een kwartiertje om op adem te komen en er dan weer in te vliegen met de set van Felix da Housecat. Felix bracht een set die heel goed leek op zijn set van Pukkelpop. Maar dat neemt niets weg van zijn draaikunsten. De set bleef stevig en het publiek amuseerde zich helemaal. Felix genoot ook zichtbaar en kon nu en dan een lach niet onderdrukken wanneer hij op de voorste rijen een paar te uitbundige jongens zag dansen. Jammergenoeg moest ik mijn Felix feestje een half uurtje vroeger afbreken, om de volgende dag alweer paraat en fris (alhoewel fris) in het hoofd te staan op mijn werk.

Leffinge heeft geschitterd, toonde wat ze waard waren en lieten iedereen genieten.

Een grote pluim voor de organisatie om kleppers van zo’n formaat te strikken!