Pukkelpop 2016

Er is een tijdperk geweest waarin de Pukkelpopaffiche overliep van de jonge bandjes die grossierden in lichtvoetige indierock. Het gouden tijdperk van de Britpop zit er intussen wel al op, maar gelukkig was Sunset Sons er nog om de vroege zaterdagnamiddag op te fleuren met vrolijke gitaarriedels en rechttoe rechtaan refreinen.

Het verhaal is best leuk: de twee oprichters leerden elkaar kennen in een bar in een surfdorp in Frankrijk, waar eentje de vaat moest doen en af en toe liedjes zong op het podium en de andere net surflessen had gegeven. Daar waar vele beginnende bands de eerste optredens in grauwe Britse pubs geven, deed Sunset Sons ervaring op als coverband in Franse après-skibars. Een plekje als support van Imagine Dragons deed de rest.

Niet dat je je aan surfmuziek moet verwachten (The Beach Boys zijn nog een eind veraf), maar de onbezorgde vakantiesfeer, die de ontstaansgeschiedenis van de band kleurt, sijpelt toch hoorbaar door in de muziek die ze maken. Het was gezellig meehuppelen op snedige vrolijkheid bij Medicine en She Wants. De piano-intro van Remember weekte een herkenningsapplaus bij de nog niet zo talrijke, maar toch al behoorlijk enthousiaste aanhang. De meeste meisjes op de eerste rijen zouden maar al te graag eens een surfplank willen bestijgen met zanger Rory Williams.

Het optreden deed denken aan de eerste keren dat we The Vaccines aan het werk zagen: hongerige kerels die alle pretentie om het warm water opnieuw te willen uitvinden hebben laten varen en die vooral plezier willen maken. Het ontbreekt Sunset Sons nog een beetje aan pit (wat minder The Script en wat meer The Killers zou geen kwaad kunnen), maar met de instelling zit het alvast goed. Onze treurnis om de dood van indiepop mag op zijn minst voor even weer even in de kast gestoken worden.