Pukkelpop 2016

Aan de overkant van het Kanaal vullen ze arena’s en headlinen ze festivals. Zaterdag speelde Biffy Clyro echter op Pukkelpop, en we vermoedden dat er meer volk zat in de eucharistieviering van Kiewit dan tijdens hun optreden aan de Main Stage. En toch, stevige show!

Het is ons deze Pukkelpop nog al opgevallen dat nogal wat optredens bijzonder weinig volk trekken. Een steeds groter deel van het festival verkiest om al van ’s middags de beats aan de Boiler Room op te zoeken. Wordt Pukkelpop steeds meer een openluchtfuif dan een festival? Het siert Biffy Clyro dat ze zich die vraag niet stelden, want ook al speelden ze voor vijf man en een paardenkop, het was er niet aan te merken. Al van bij opener Wolves of Winter stegen er net geen steekvlammen op uit het centrale duo Simon Neil en James Johnston.

Het is eigenlijk behoorlijk gemakkelijk om Biffy Clyro te haten: de bandleden zien eruit alsof ze het grootste deel van hun leven achter de tralies hebben doorgebracht. Zanger Simon Neil vindt het nodig om, telkens hij de bandnaam uitspreekt, het woord “fucking” tussen “Biffy” en “Clyro” te moeten plaatsen. Hun muziek kan je ook bezwaarlijk erg subtiel noemen. Maar als je de jaren tachtig metalriffs en bombastische drums, de veelvuldige “oeh-ah”-refreinen, de baarden, de volgetatoeerde bovenlijven en even sappige als vettige Schotse accenten wegdenkt, dan heeft Biffy Clyro meer inhoud dan je zou denken.

De Schotten worden vaak als sell-outs gezien, hardrockers die hun roots opzij hebben geschoven voor commercieel succes. Ze maken inderdaad compromissen, maar dan wel op hun manier. Biffy Clyro is het levende bewijs dat beukende hardrock niet in de weg moet staan van melodische poprefreinen. Het is een interessant experiment met vaak geweldige resultaten: Biblical begint alsof het van Coldplay zou kunnen zijn, tot de gitaarexplosie je op andere gedachten brengt.

Dit optreden had meer dan genoeg om het lijf om te blijven boeien: de gelaagdheid van nieuwkomer Animal Style, de warmbloedige euforie van Mountains en vooral Many of Horror, de ritmische percussie van Living Is A Problem Because Everything Dies, en een vleugje humor. De lijn “You make me lose, I make you cry, I guess that rhymes”, noopte Neil tot de correcte vraagstelling: “Is that a rhyme Pukkelpop? I’m not sure.”

In het najaar komen de heren terug voor een herkansing in de Ancienne Belgique. We twijfelen er niet aan dat er dan meer volk zal zijn.