Pukkelpop 2016

Altijd leuk als je weet wat je mag verwachten van een artiest en dat dan ook effectief krijgt. Bij Noel Gallagher en diens vogels zijn dat eersteklas cafénummers, waarbij je het eigen stembereik opnieuw verkent en gemoedelijk over en weer loopt tussen bar en plekje vooraan de main staige. Geen franjes, gewoon klasse.

Misschien is hij privé een eersteklas zeikerd, die voortdurend met de buren overhoop ligt, hun huisdieren vergiftigt en zijn scheten ophoudt tot er iemand in de buurt is, maar op het podium van Pukkelpop maakte Noel Gallagher een uiterst sympathieke indruk. De kraaienpoten rond zijn ogen verraadden pretglimlachjes en hij strooide kwistig rond met "Thank you's" en wuifgebaren. Wie Noel Gallagher gisteren genegeerd had omdat ze hem een klepzeiker vonden, had zich schromelijk vergist.

Ome Noel was zelfs zo vriendelijk om de eigen nummers keurig af te wisselen met klassiekers van Oasis. Veel hoef je niet van hun repertoire te kennen om te weten welke hits hij telkens opnieuw uit de kast haalt, maar ze blijven werken. En hoewel Noel niet het nasale stembereik heeft van zijn broer, hoor je nog steeds de klankkleur van een Gallagher in zijn stem.

Ook eigen nummers als Ballad Of The Mighty I, Lock All The Doors en een geweldig What A Life konden voldoende zieltjes winnen op een met moeite halfgevulde wei. Typische handen-om-de-schoudersmuziek met nummers die je onbewust op de radio opvangt, maar waarvan je pas echt de pracht herkent, als ze live je trommelvliezen naar de gallemiezen helpen. Maar we mogen zeker ook een zak pluimen richting zijn High Flying Birds werpen. Statisch en geconcentreerd, maar zo strak als het vel van Cher werkten zij de set af. Eersteklas.

Noel Gallaghers wereld vatte de avond perfect samen: het bier schuimt, het plezier gonst in de keel, de regen tikt zacht op je hoofd en een vrouw lonkt in de hoek aan een pittakraam. Meer moet dat echt niet worden.