Kommil Foo
Show loopt allesbehalve spaak
Josti Gadeyne
Arenbergschouwburg, Antwerpen — 10 mei 2005
De relatie tussen een man en een vrouw loopt spaak. Dat vormt de rode draad in de nieuwe voorstelling [i]'Spaak'[/i] van het komisch duo Raf en Mich Walschaerts. Muzikale hoogstandjes vermengen zich met de dynamische en intimistische acteerprestaties van beide broers. Ze blijven verrassen.
"De wereld is vergaan!".
Met deze boodschap beginnen de gebroeders Walschaerts hun nieuwe voorstelling 'Spaak'. Wat volgt is een terugspoeling van hoe het zover is kunnen komen. Een man op het toilet die zijn behoefte moet terugnemen, een koppel in bed waarvan het voorspel na het orgasme komt, een man op de operatietafel die zo gaan Raf en Mich nog even door. En het water zakt. Totdat we bij een man komen die zoveel tranen laat vloeien dat hij heel de wereld onder water zet. Vanaf dan wordt het publiek meegesleept in de lotgevallen van een man die voor zijn vrouw niet langer de 'man van haar dromen' is. Er loopt veel spaak in hun relatie en de man, naef als hij is, denkt dat zijn vrouw nog altijd van hem houdt. Maar hij is ook open-minded en nodigt uiteindelijk zijn concurrent uit voor een avondmaal. Als zijn vrouw dan onder tafel verdwijnt om haar minnaar te bevredigen, denkt hij dat ze zich verstopt uit schaamte.
Het komisch duo mengt realisme met sprookjesachtige taferelen en wisselt onverstoorbaar af tussen intimistische stilte en dynamische uitspattingen. Zoals de meeste voorstellingen van de broers Walschaerts gaat het ook dit keer weer over romantiek, maar ze blijven verrassen. Je moet er maar op komen om een hele scne te spelen met een paar witte hakken en twee paar cowboylaarzen. De testosteron druipt van het podium wanneer de vrouw haar minnaar verleidt, maar daar komt een abrupt einde aan wanneer de man waarmee ze getrouwd is tevoorschijn komt. De manier waarop Mich de schoenen verplaatst en beweegt zegt genoeg over het hele schouwspel, maar laat tegelijkertijd veel ruimte voor fantasie. En daar draait de hele show van Raf en Mich Walschaerts op: een sobere podiumsetting maar sterke acteerprestaties van beide broers, waarbij het suggestieve niet ver weg is.
Op meerdere momenten kruipen ze in elkanders huid en zie je de ene articuleren en hoor je de andere spreken met vervormde stem. Mich gedraagt zich dan als de prinses (met een hoog opgetrokken en piepende stem van Raf) en Raf als de stoere prins van haar leven (met een zware en bombastische stem van Mich). Een eenvoudig maar heel bekoorlijk staaltje theater.
De rode draad van romantiek wordt aangevuld met muzikale hoogstandjes. Want de broers kunnen niet alleen goed acteren, ze kunnen ook goed musiceren. De muziek schept direct een sfeer en blijft altijd sober, oprecht en soms heel intiem. Vlaamse blues op en top. En komisch bij momenten ook. Zo begint Mich op het einde van een lied door n van zijn neusgaten blokfluit te spelen en loopt hij rood op wanneer hij allerlei nachtelijke geluiden probeert te imiteren. Ook Raf laat niet na om zotte toeren uit te halen. Terwijl hij gitaar speelt, gaat hij met zijn zitvlak de pianotoetsen af om de emotionele uitspattingen van de gedupeerde man te begeleiden.
Politiek is eveneens niet ver weg. Het lied "Vol is vol" bevat een duidelijke sneer naar het Vlaams Belang. Wat begint bij een verkeerde levering van worsten (bruine in plaats van witte worsten) aan een beenhouwer die zich op dat moment in caf de Vlaamse Leeuw bevindt, eindigt met de uitspraak tot zijn vrouw aan de telefoon "Gooi de bruine buiten!" en een zetel in het parlement.
De voorstelling boeit van het begin tot het einde en je gaat achteraf met pijnlijke lachspieren naar huis. Veni, vidi, vici. De Walschaerts slagen er iedere keer in. Mis dus zeker ook 'Spaak' niet.
Met deze boodschap beginnen de gebroeders Walschaerts hun nieuwe voorstelling 'Spaak'. Wat volgt is een terugspoeling van hoe het zover is kunnen komen. Een man op het toilet die zijn behoefte moet terugnemen, een koppel in bed waarvan het voorspel na het orgasme komt, een man op de operatietafel die zo gaan Raf en Mich nog even door. En het water zakt. Totdat we bij een man komen die zoveel tranen laat vloeien dat hij heel de wereld onder water zet. Vanaf dan wordt het publiek meegesleept in de lotgevallen van een man die voor zijn vrouw niet langer de 'man van haar dromen' is. Er loopt veel spaak in hun relatie en de man, naef als hij is, denkt dat zijn vrouw nog altijd van hem houdt. Maar hij is ook open-minded en nodigt uiteindelijk zijn concurrent uit voor een avondmaal. Als zijn vrouw dan onder tafel verdwijnt om haar minnaar te bevredigen, denkt hij dat ze zich verstopt uit schaamte.
Het komisch duo mengt realisme met sprookjesachtige taferelen en wisselt onverstoorbaar af tussen intimistische stilte en dynamische uitspattingen. Zoals de meeste voorstellingen van de broers Walschaerts gaat het ook dit keer weer over romantiek, maar ze blijven verrassen. Je moet er maar op komen om een hele scne te spelen met een paar witte hakken en twee paar cowboylaarzen. De testosteron druipt van het podium wanneer de vrouw haar minnaar verleidt, maar daar komt een abrupt einde aan wanneer de man waarmee ze getrouwd is tevoorschijn komt. De manier waarop Mich de schoenen verplaatst en beweegt zegt genoeg over het hele schouwspel, maar laat tegelijkertijd veel ruimte voor fantasie. En daar draait de hele show van Raf en Mich Walschaerts op: een sobere podiumsetting maar sterke acteerprestaties van beide broers, waarbij het suggestieve niet ver weg is.
Op meerdere momenten kruipen ze in elkanders huid en zie je de ene articuleren en hoor je de andere spreken met vervormde stem. Mich gedraagt zich dan als de prinses (met een hoog opgetrokken en piepende stem van Raf) en Raf als de stoere prins van haar leven (met een zware en bombastische stem van Mich). Een eenvoudig maar heel bekoorlijk staaltje theater.
De rode draad van romantiek wordt aangevuld met muzikale hoogstandjes. Want de broers kunnen niet alleen goed acteren, ze kunnen ook goed musiceren. De muziek schept direct een sfeer en blijft altijd sober, oprecht en soms heel intiem. Vlaamse blues op en top. En komisch bij momenten ook. Zo begint Mich op het einde van een lied door n van zijn neusgaten blokfluit te spelen en loopt hij rood op wanneer hij allerlei nachtelijke geluiden probeert te imiteren. Ook Raf laat niet na om zotte toeren uit te halen. Terwijl hij gitaar speelt, gaat hij met zijn zitvlak de pianotoetsen af om de emotionele uitspattingen van de gedupeerde man te begeleiden.
Politiek is eveneens niet ver weg. Het lied "Vol is vol" bevat een duidelijke sneer naar het Vlaams Belang. Wat begint bij een verkeerde levering van worsten (bruine in plaats van witte worsten) aan een beenhouwer die zich op dat moment in caf de Vlaamse Leeuw bevindt, eindigt met de uitspraak tot zijn vrouw aan de telefoon "Gooi de bruine buiten!" en een zetel in het parlement.
De voorstelling boeit van het begin tot het einde en je gaat achteraf met pijnlijke lachspieren naar huis. Veni, vidi, vici. De Walschaerts slagen er iedere keer in. Mis dus zeker ook 'Spaak' niet.