Les Nuits Botanique
Sfeervolle romantische zielenavond
Barbara Vogelaers
Botanique, Brussel — 8 mei 2005
Rond 20 uur stroomde het volk toe. De Chapiteau bevond zich buiten en je keek er uit op de Kruidtuin. Zowel buiten als binnen hing een gezellig sfeertje en af en toe voelde het echt aan als een festivalletje: smalle gangetjes die binnen naar de verschillende zalen leidden.
Organisator Paul-Henri Wauters verkondigde het al Brussel moet gemengder. Waarmee hij doelt op het feit dat hij met de muziek die op Les Nuits gespeeld wordt, de verschillende gemeenschappen in Belgi wil samenbrengen.
Dat was te merken toen we de Chapiteau binnen gingen. Enmaal binnen gaf Brice, een Franstalige artiest, ons een mengeling van wat vrolijke deuntjes die ons in de stemming deden komen.
Tussen de twee acts was een pauze, waar we toch nog eens de sfeer wilden opsnuiven en nog wat door de Botanique kuierden. Toen even later Maximilian Hecker begon, waren we echter snel terug terug de grote tent in. Deze bracht rustige muziek met af en toe hardere gitaarsound. De rustige stem van Hecker zorgde er echter voor dat het nooit hardere rock kon genoemd worden maar eerder melodieuze rock met af en toe een stevigere gitaarpartij. De muziek deed ons ver wegdromen, weg van de realiteit in een droomwereld die doet denken aan die waarin een verliefde ziel zich vertoeft terwijl de vlindertjes z'n buik onveilig maken.
Hecker, door mij nu echt een muzikaal wonderkind genoemd, is al langer dan vandaag met muziek bezig. Geboren in 1977, woont hij nu in Berlijn en heeft deze Duitser ondertussen reeds 3 albums uitgebracht (debuut Infinite Love Songs, Rose en Lady Sleep, een album dat eerder dit jaar werd uitgebracht). Hoewel het je een Duitser niet snel meegeeft, zingt Maximilian enkel in het Engels. "Omdat het de taal is van pop", mochten we van hem vernemen. Zelf beschrijft hij zijn muziek als melancholische popsongs; een aandachtig luisteraar gerust kan met deze uitspraken zeker vrede nemen.
Het concert van headliner An Pierl vangt aan met gedemde lichten en een frle stem die Pierl zo eigen is. Terwijl ze aan de piano zit en biedt ze het publiek rustige nummers aan. Na een drie jaar durende wereldtournee staat ze deze keer terug in Brussel en hoe!
Gaandeweg komt er meer licht opzetten en komt ze meer in de schijnwerpers te staan. Tussen haar liedjes is ze een echte animator bij uitstek; haar opmerkingen raken een gevoelige snaar bij het publiek. Een mooie verschijning met muzikaal talent en gevoel voor humor dus, al is het ene liedje natuurlijk wel beter dan het andere. 'As sudden tears fall' (uit haar laatste album 'Helium Sunset' van nu al drie jaar geleden) springt er echt wel uit en ook het publiek geraakt met deze song echt wel in de stemming. De combinatie van piano, stem en accordeon komt echt wel geslaagd over.
Het meisje dat ooit tot de finalisten van Humos Rock Rally behoorde, is ondertussen serieus opgeklommen in de muziekwereld. Gevoelige liefdesliedjes over gekwetst worden of zijn, waar ze haar diepste zieleroerselen aan de wereld prijsgeeft in de vorm van nieuw en oud werk. En natuurlijk het alombekende Mud Stories, een nummer dat de hele tent op een rustige manier in de hoogste gevoelens onderdompelt.
Deze avond was dus het bewijs dat de diepste gevoelens op een zachte aangebracht nog altijd menig luisteraar doen smelten. Hier en daar met een steviger riffje, een dansbare deun en pakkende teksten. Het was een concept dat zondagavond vonken gaf!
Dat was te merken toen we de Chapiteau binnen gingen. Enmaal binnen gaf Brice, een Franstalige artiest, ons een mengeling van wat vrolijke deuntjes die ons in de stemming deden komen.
Tussen de twee acts was een pauze, waar we toch nog eens de sfeer wilden opsnuiven en nog wat door de Botanique kuierden. Toen even later Maximilian Hecker begon, waren we echter snel terug terug de grote tent in. Deze bracht rustige muziek met af en toe hardere gitaarsound. De rustige stem van Hecker zorgde er echter voor dat het nooit hardere rock kon genoemd worden maar eerder melodieuze rock met af en toe een stevigere gitaarpartij. De muziek deed ons ver wegdromen, weg van de realiteit in een droomwereld die doet denken aan die waarin een verliefde ziel zich vertoeft terwijl de vlindertjes z'n buik onveilig maken.
Hecker, door mij nu echt een muzikaal wonderkind genoemd, is al langer dan vandaag met muziek bezig. Geboren in 1977, woont hij nu in Berlijn en heeft deze Duitser ondertussen reeds 3 albums uitgebracht (debuut Infinite Love Songs, Rose en Lady Sleep, een album dat eerder dit jaar werd uitgebracht). Hoewel het je een Duitser niet snel meegeeft, zingt Maximilian enkel in het Engels. "Omdat het de taal is van pop", mochten we van hem vernemen. Zelf beschrijft hij zijn muziek als melancholische popsongs; een aandachtig luisteraar gerust kan met deze uitspraken zeker vrede nemen.
Het concert van headliner An Pierl vangt aan met gedemde lichten en een frle stem die Pierl zo eigen is. Terwijl ze aan de piano zit en biedt ze het publiek rustige nummers aan. Na een drie jaar durende wereldtournee staat ze deze keer terug in Brussel en hoe!
Gaandeweg komt er meer licht opzetten en komt ze meer in de schijnwerpers te staan. Tussen haar liedjes is ze een echte animator bij uitstek; haar opmerkingen raken een gevoelige snaar bij het publiek. Een mooie verschijning met muzikaal talent en gevoel voor humor dus, al is het ene liedje natuurlijk wel beter dan het andere. 'As sudden tears fall' (uit haar laatste album 'Helium Sunset' van nu al drie jaar geleden) springt er echt wel uit en ook het publiek geraakt met deze song echt wel in de stemming. De combinatie van piano, stem en accordeon komt echt wel geslaagd over.
Het meisje dat ooit tot de finalisten van Humos Rock Rally behoorde, is ondertussen serieus opgeklommen in de muziekwereld. Gevoelige liefdesliedjes over gekwetst worden of zijn, waar ze haar diepste zieleroerselen aan de wereld prijsgeeft in de vorm van nieuw en oud werk. En natuurlijk het alombekende Mud Stories, een nummer dat de hele tent op een rustige manier in de hoogste gevoelens onderdompelt.
Deze avond was dus het bewijs dat de diepste gevoelens op een zachte aangebracht nog altijd menig luisteraar doen smelten. Hier en daar met een steviger riffje, een dansbare deun en pakkende teksten. Het was een concept dat zondagavond vonken gaf!