The Album Leaf
Amerikaanse Post-Rock met Ijslandse toets.
Floris Lepercq
Cactus@MaZ, Brugge — 5 mei 2005
Terwijl menig Plechtig Communiekantje na de helse kerkelijke verplichtingen eindelijk zijn cadeautjes kan openen, stonden wij echter ver van het feestgewoel. Ons Belgenlandje mocht donderdagavond The Album Leaf ontvangen, een rustig post-rock avondje om van te smullen drong zich op; zoiets laten we aan ons niet voorbijgaan.
De Cactus Club in Brugge mag ons dan wel bekend in de oren klinken, eigenlijk bestaat ze niet meer. Vorig jaar verhuisde de club naar z'n gloednieuwe stek: de Magdalenazaal. Als volbloed Gentenaar, en mijn weg dus niet kennende in Brugge, hoopte ik op een lieve ziel die me de weg zou wijzen. Uiteraard wisten de gevraagde Bruggelingen niets van de verhuizingen af. Na een gigantische omzwerving in ons Veneti van het Noorden, overigens op dat moment ontsierd door een banale kermis, kwamen we dan toch aan in de desbetreffende zaal.
Gelukkig was er geen voorprogramma en begon de band een uur later dan normaal, anders was het eerste half uur mij ontgaan, wat toch wel zonde zou geweest zijn.
Maar nu over naar de muziek. De verwachtingen waren niet van de minste. The Album Leaf, of ook wel de band van Jimmy Lavalle, is geen onbekende in het post-rockgenre. Lavalle kennen we onder andere van zijn piano- en basspel bij The Locust, Tristeza en natuurlijk The Black Heart Procession. Met The Album Leaf begeeft hij zich echter meer in de electronische hoek van de post-rock. En met succes, want de mannen hebben bijvoorbeeld al getourd met Sigur Ros. Zelfs hun laatste plaat In A Safe Place is opgenomen in de beroemde Mosfellsbaer-studio van Sigur Ros.
Het concert begon eerder vreemd. De achtergrond werd gevormd door een gigantisch wit vlak, waarop videos, fotos en andere taferelen werden getoond. Na het doven der lichten werden we onthaald op een videofragment van de tour van The Album Leaf tot dus ver. Dit had alles te maken met de verkoop van een limited edition tour elpee die deze video bevat samen met 5 andere exclusieve nummers.
Na eindeloos wachten op het eigenlijke concert - ongeduldigheid is bij dit genre geen optie - stak de band eindelijk van wal. De opener 'On Your Way' gaf onmiddellijk een goed beeld van wat het die avond zou worden. Elektronische klikjes, zwevende synthesizers, maar ook doodgewoon pianowerk, met daarboven strakke drums die de elektronische geluiden perfect ondersteunden. Als kers op de taart mag natuurlijk ook de viool niet vergeten worden. Hoewel de viool er door technische problemen amper doorkwam, zat de kerel verwoed z'n volumeknop open te draaien.
De elektronische geluiden overheersten gedurende de hele show; elk nummer begon er zelf mee. De elektronica werd meesterlijk beheerst door Lavalle. Hoewel elk bandlid wel een computer, synthesizer of ander vreemd apparaat naast hem had staan viel het op dat Lavalle strak de touwtjes in handen hield.
Halverwege het concert hoorden we Lavalles stem de toch wel niet zo grote menigte toespreken. Een sympathiek kereltje bleek, hoewel hij niet goed wist wat te zeggen, en zich daarom maar beperkte tot gelach met de gitarist en het aanprijzen van de tour-cd.
Niet alleen op muzikaal vlak was de avond geslaagd, misschien was dat nog meer het geval op visueel vlak. Het videoscherm achter het podium was er niet alleen om enkele home made videos op af te spelen, maar was een integraal deel van de show. Elk nummer werd er perfect mee onderstreept en gaf een meerwaarde aan de voor zich sprekende nummers. Om een voorbeeld te geven van de synchronisatie: toen Andrew zijn gitaar vastpakte voor het enige nummer zonder veel electronica, diende deze natuurlijk gestemd te worden. En om een of andere reden (of was het opzet?) lukte dit niet onmiddellijk. Plots verscheen er het mopje "We are experiencing some technical difficulties - please be patient". Het droeg alleen maar bij tot het sympathieke karakter van de Amerikanen (ze bestaan!).
Post-rock is echter geen eenvoudig genre. En dat werd alweer duidelijk bij dit concert. De nummers gaan er misschien enorm makkelijk in, maar ze blijven moeilijk hangen. Dit was zeker het geval met de nieuwe nummers, die alleen op de speciale tour-cd staan. De "oudere" liedjes zoals 'Twenty Two Fourteen' en 'On Your Way' stonden er echter nog altijd.
Alles bij elkaar opgeteld bekomt men een goed tot zeer goed concert waar het aangenaam was om te vertoeven. Wie zich thuisvoelt in de Ijslandse atmosfeer heeft zeker iets gemist, voor anderen was het een welgekome afwisseling.
Gelukkig was er geen voorprogramma en begon de band een uur later dan normaal, anders was het eerste half uur mij ontgaan, wat toch wel zonde zou geweest zijn.
Maar nu over naar de muziek. De verwachtingen waren niet van de minste. The Album Leaf, of ook wel de band van Jimmy Lavalle, is geen onbekende in het post-rockgenre. Lavalle kennen we onder andere van zijn piano- en basspel bij The Locust, Tristeza en natuurlijk The Black Heart Procession. Met The Album Leaf begeeft hij zich echter meer in de electronische hoek van de post-rock. En met succes, want de mannen hebben bijvoorbeeld al getourd met Sigur Ros. Zelfs hun laatste plaat In A Safe Place is opgenomen in de beroemde Mosfellsbaer-studio van Sigur Ros.
Het concert begon eerder vreemd. De achtergrond werd gevormd door een gigantisch wit vlak, waarop videos, fotos en andere taferelen werden getoond. Na het doven der lichten werden we onthaald op een videofragment van de tour van The Album Leaf tot dus ver. Dit had alles te maken met de verkoop van een limited edition tour elpee die deze video bevat samen met 5 andere exclusieve nummers.
Na eindeloos wachten op het eigenlijke concert - ongeduldigheid is bij dit genre geen optie - stak de band eindelijk van wal. De opener 'On Your Way' gaf onmiddellijk een goed beeld van wat het die avond zou worden. Elektronische klikjes, zwevende synthesizers, maar ook doodgewoon pianowerk, met daarboven strakke drums die de elektronische geluiden perfect ondersteunden. Als kers op de taart mag natuurlijk ook de viool niet vergeten worden. Hoewel de viool er door technische problemen amper doorkwam, zat de kerel verwoed z'n volumeknop open te draaien.
De elektronische geluiden overheersten gedurende de hele show; elk nummer begon er zelf mee. De elektronica werd meesterlijk beheerst door Lavalle. Hoewel elk bandlid wel een computer, synthesizer of ander vreemd apparaat naast hem had staan viel het op dat Lavalle strak de touwtjes in handen hield.
Halverwege het concert hoorden we Lavalles stem de toch wel niet zo grote menigte toespreken. Een sympathiek kereltje bleek, hoewel hij niet goed wist wat te zeggen, en zich daarom maar beperkte tot gelach met de gitarist en het aanprijzen van de tour-cd.
Niet alleen op muzikaal vlak was de avond geslaagd, misschien was dat nog meer het geval op visueel vlak. Het videoscherm achter het podium was er niet alleen om enkele home made videos op af te spelen, maar was een integraal deel van de show. Elk nummer werd er perfect mee onderstreept en gaf een meerwaarde aan de voor zich sprekende nummers. Om een voorbeeld te geven van de synchronisatie: toen Andrew zijn gitaar vastpakte voor het enige nummer zonder veel electronica, diende deze natuurlijk gestemd te worden. En om een of andere reden (of was het opzet?) lukte dit niet onmiddellijk. Plots verscheen er het mopje "We are experiencing some technical difficulties - please be patient". Het droeg alleen maar bij tot het sympathieke karakter van de Amerikanen (ze bestaan!).
Post-rock is echter geen eenvoudig genre. En dat werd alweer duidelijk bij dit concert. De nummers gaan er misschien enorm makkelijk in, maar ze blijven moeilijk hangen. Dit was zeker het geval met de nieuwe nummers, die alleen op de speciale tour-cd staan. De "oudere" liedjes zoals 'Twenty Two Fourteen' en 'On Your Way' stonden er echter nog altijd.
Alles bij elkaar opgeteld bekomt men een goed tot zeer goed concert waar het aangenaam was om te vertoeven. Wie zich thuisvoelt in de Ijslandse atmosfeer heeft zeker iets gemist, voor anderen was het een welgekome afwisseling.