Luka Bloom
Geslaagde voorstelling van nieuwe cd
Josti Gadeyne
Ancienne Belgique, Brussel — 5 mei 2005
De Ierse singer-songwriter Luka Bloom stond donderdagavond helemaal alleen op het podium van de uitverkochte Ancienne Belgique, maar hij wist zijn publiek meer dan ooit te bekoren. Het concert was ook ineens de voorstelling van zijn nieuwe cd in ons land. Innocence bevat een aantal pareltjes om kippenvel van te krijgen.
Iedereen zal vermoedelijk al wel overtuigd zijn van het kunnen van Luka Bloom, maar toch doet hij het weer iedere keer opnieuw. Hij weet zijn publiek in te palmen als geen ander. De vrolijke veertiger met zijn vlotte babbel binnen twee weken wordt hij vijftig, tot groot ongenoegen van de man zelf deed zijn publiek meermaals in de lach schieten. Bij ieder lied had hij een uitleg klaar, wat het intieme karakter van zijn concert nog meer in de verf zette. Het is een plezier om hem bezig te horen en te zien, zijn warme stem en dynamisch gitaarspel blijven je zelfs dagen achtervolgen.
Luka Bloom zingt niet zomaar iets, zijn teksten gaan diep. Maar, zegt hij: Sometimes words arent enough, en dus schrijft Bloom ook instrumentale stukken, zoals Peace On Earth, dat hij schreef toen hij de beelden van de gijzeling in Beslan op televisie zag. Zijn instrumentale stukken zijn simpel en herkenbaar, maar ze raken je als je weet welke gevoelens er achter zitten. In No Matter Where You Go, There You Are zingt Bloom over de lotgevallen van een Algerijnse vriend die emigreerde naar Ierland. Hij haalde City Of Chicago terug boven op zijn nieuwe cd, een nummer dat hij in 1984 schreef over de massale emigratie van Ieren naar de VS. Over de Europese uitbreiding had Bloom ook iets zeggen: I instantly realized there were about 70 million more people for me to sing to without needing a visa!. Maar dat was niet de reden om een nieuw nummer aan de uitbreiding te wijden. Gipsy Music is vooral een eerbetoon aan de Oost-Europese muziek. Er kwamen nog verschillende innemende songs uit het nieuwe album aan bod, waaronder het titelnummer Innocence, waarover Bloom zei: Whats the important thing to hold on to, apart from you teeth and you hair? The answer that came to me was innocence.
Maar Bloom vergat ook zijn oudere nummers niet. Bij Sunny Sailor Boy mocht het publiek uit volle borst meezingen. Het schitterende Im Not At War With Anyone, over de oorlog in Irak, liet het publiek achter met een krop in de keel. Bloom kwam met maar liefst zes bisnummers terug, waaronder zijn versie van de raphit I Need Love. En de krop? Die bleef in mijn keel zitten
Luka Bloom zingt niet zomaar iets, zijn teksten gaan diep. Maar, zegt hij: Sometimes words arent enough, en dus schrijft Bloom ook instrumentale stukken, zoals Peace On Earth, dat hij schreef toen hij de beelden van de gijzeling in Beslan op televisie zag. Zijn instrumentale stukken zijn simpel en herkenbaar, maar ze raken je als je weet welke gevoelens er achter zitten. In No Matter Where You Go, There You Are zingt Bloom over de lotgevallen van een Algerijnse vriend die emigreerde naar Ierland. Hij haalde City Of Chicago terug boven op zijn nieuwe cd, een nummer dat hij in 1984 schreef over de massale emigratie van Ieren naar de VS. Over de Europese uitbreiding had Bloom ook iets zeggen: I instantly realized there were about 70 million more people for me to sing to without needing a visa!. Maar dat was niet de reden om een nieuw nummer aan de uitbreiding te wijden. Gipsy Music is vooral een eerbetoon aan de Oost-Europese muziek. Er kwamen nog verschillende innemende songs uit het nieuwe album aan bod, waaronder het titelnummer Innocence, waarover Bloom zei: Whats the important thing to hold on to, apart from you teeth and you hair? The answer that came to me was innocence.
Maar Bloom vergat ook zijn oudere nummers niet. Bij Sunny Sailor Boy mocht het publiek uit volle borst meezingen. Het schitterende Im Not At War With Anyone, over de oorlog in Irak, liet het publiek achter met een krop in de keel. Bloom kwam met maar liefst zes bisnummers terug, waaronder zijn versie van de raphit I Need Love. En de krop? Die bleef in mijn keel zitten