Ronnie Romero & Gus G.

Grote bands of soloartiesten wisselen regelmatig van bezetting: een andere begeleidingsband voor de ene tour, of een andere zanger bij de volgende. Maar zij die niet meer onder die grote naam vallen, staan zeker niet stil. Zo ontstaan er weer nieuwe bands of unieke samenwerkingen. Op 4 oktober hadden we er een van de laatste categorie.

Op de poster van De Pul in Uden stonden twee namen vet gedrukt, Ronnie Romero en Gus G. Gus heeft zijn eigen band Firewind, maar zijn grote bekendheid komt van zijn tijd naast Ozzy Osbourne, waarmee hij het album 'Scream' heeft opgenomen. Ronnie heeft dan weer een tijd met Ritchie Blackmores Rainbow en Michael Schenker Group getoerd, en heeft ook een handvol aan bands en samenwerkingen lopen. Geen mannen die rustig thuis op de bank zitten, dus.

Voor de tweede keer gaan de mannen nu samen op tournee. De avond was verdeeld in drie delen, waarbij Ronnie Romero als eerste zijn soloalbum mocht komen aanprijzen, maar ook een aantal bekende songs bracht. De band begon direct sterk met de titeltrack van zijn laatste soloalbum 'Backbone', waarin alle facetten gelijk op tafel lagen. Een band met flinke power en Ronnie die er zonder moeite overheen brulde. Gedurende de eerste vijf tracks dacht de band er nog niet aan om te dimmen, en zetten ze de old school metalvibe door. Toch kwam er na Bring The Rock een akoestisch gitaar het podium op, waarmee Ronnie een onverwachte cover van Deep Purples Soldier Of Fortune bracht. Hiermee bracht hij ook zijn gevoelige kant aan het licht, een kant die niet altijd naar voren komt maar hem zeker niet misstaat. Lang mocht het echter niet duren, want al snel werd het tempo weer hervat met Black Dog en vervolgens met een cover van Turbo Lover van Judas Priest. Hierna wisselde de band, op de bassist na, en verscheen Gus G op het podium

Hoewel we net een van de beste metalzangers van deze tijd hadden gehoord, liet Gus zien dat je niet altijd een zanger nodig hebt om sterke rocksongs te produceren. Recent is zijn laatste album 'Steel Burner' uitgekomen, en hiervan kregen we onder andere Confession te horen, een song die met een futuristische tokkel begon maar al snel overgenomen werd door een schreeuwende solo. Blindelings bespeelde hij zijn gitaar alsof het niets is. In What If ging hij minuten lang door met soleren en liet hij zijn vingers alle hoeken van de gitaar zien. Als je deze man aan het werk ziet, is het niet gek dat Ozzy maar enkele minuten nodig had om te beslissen dat dit de vervanger van Zack Wilde zou worden.

Nu beide heren volledig in de spotlight hadden gestaan, was het tijd om de krachten te bundelen. Ronnie Romero voegde zich dus bij de band, en ijzersterk begonnen ze The Mob Rules van Black Sabbath. Hoewel Dio helaas niet meer onder ons is, hoorde je hem toch echt wel terugkomen in de vocalen van Romero, de iets wat schorre en rauwe zang toonde zeer veel gelijkenissen. Romero vertelde met veel trots over zijn tijd bij Rainbow, waarin hij een aantal van de vetste rocktracks ooit heeft mogen spelen. Om dit terug te brengen gaven ze ons Kill The King (Gus zijn favoriete Rainbow-song), en later kregen we nog Ronnie zijn favoriet Stargazer. De manier waarop deze band dit nummer wist te brengen, was echt van topniveau, Dit maakte het extra bijzonder om dit in een kleinere zaal te mogen meemaken.

Aangezien het tweetal nu al hun tweede tour samen ondernam, vonden ze het wel nodig om ook maar eens een eigen nummer op te nemen. Dat werd My Premonition, en in dat nummer werd weer het beste van beide werelden naar boven gehaald. Na Highway Star van Deep Purple werd de avond afgesloten met een eerbetoon aan Ozzy in de vorm van Bark At The Moon en War Pigs. Zo kwam de bijna drie uur durende show dan toch weer te snel tot zijn einde.