Danko Jones, Split Dogs

Er zijn bands waarvan het als hoogverraad zou aanvoelen mochten ze plots millimeters afwijken van hun beproefde formule. Sterker nog: hun hele bestaansreden zit erin vervat. Danko Jones is er daar één van. Vers getapt uit een vat vol old school hardrock brengt het trio al ruim twee decennia platen uit, en toert het met een benijdenswaardige livereputatie onvermoeibaar de wereld rond. U kan er dus gif op innemen dat ook bij ons elk jaar wel ergens een zaal of festival deze Canadezen op het programma zet. De toer die hen ditmaal naar ons land brengt, vult het gat tussen laatste plaat 'Leo Rising' en een wellicht pas volgend jaar te verwachten nieuwe. Een sabbatjaar, u moet er bij Danko en de zijnen niet mee afkomen.

Danko Jones stond eerder al eens in de Handelsbeurs ('09) maar dat was de Canadees klaarblijkelijk vergeten toen hij met de goed gevulde zaal bij wijze van welkom zijn blijdschap deelde over deze eerste keer in de Arteveldestad. Uit verschillende hoeken van het publiek werd opmerkzaam het tegendeel beweerd wat de avond, nog maar net gestart, met een onvervalst Spinal Tap-moment opzadelde. Nauwelijks uit zijn lood geslagen kreeg Danko - een flexi-job als komediant zou hem als gegoten zitten - bij zijn eerste tussenkomst de zaal moeiteloos aan het lachen. Ook What You Need, Get High? en vooral I'm In A Band hadden dan al perfect de toon gezet voor de rest van het concert, met de immer grappige frontman feilloos geruggensteund door bassist John Calabrese (zijn naam zou meermaals verkort als "JC" door de zaal worden gescandeerd) en drummer Rich Knox,.

Met een twaalf albums tellende discografie boordevol hapklare rocksongs op een bedje van vlijmscherpe riffs baadt de groep inmiddels in luxe om een setlist gevuld te krijgen, en reken maar dat daar enkele publiekslievelingen tussen zitten waar de groep, naast een stevige greep recente songs, ook in Gent niet omheen kon: First Date, Lovercall en My Little RnR. Verder is het als meerwaardezoeker schuimbekkend wachten op enkele oudjes die gegarandeerd zullen worden gedropt, dit keer Rock Shit Hot, Mango Kid en (uit het jammerlijk te vaak over het hoofd geziene 'We Sweat Blood') verrassend genoeg ook weer eens Forget My Name. "I came here to f*ck shit up and have a good time" is niet alleen een tekstregel uit Good Time, maar het staat tegenwoordig ook bijzonder mooi als opschrift op één van de bandshirts. Meegebruld door een paar honderd enthousiaste fans en één die al zo'n shirt aan de merchandise was gaan halen, is het ook een sterk concertmoment, zo bleek afgelopen woensdag.

Zo midweeks een avondje rock-'n-rollen kon aan het einde van het concert op bijzonder veel sympathie voor het publiek rekenen bij Danko, die om zijn misser aan het begin van de avond goed te maken plechtig beloofde snel naar Gent te zullen terugkeren. Hopelijk herinnert hij zich zijn vorige bezoek dan wel. Wij zijn intussen de tel al kwijt van hoeveel keer we dit heerlijke trio aan het werk zagen, maar ons eerste Danko Jones-concert dat niet de verwachtingen inlost moeten we, ook na deze Handelsbeurs-passage, nog meemaken.

Tot slot laten we ook niet graag support Split Dogs onvermeld. Met Harriett Atkins heeft het viertal uit Bristol een onmogelijk te negeren frontvrouw én uitstekende zangeres in de rangen om de aanstekelijke punkrock (slim bij elkaar gepend door partner/gitarist Mil Martinez) nog onweerstaanbaarder te maken dan ze op plaat al klinkt. Als ze in Werchter meelezen: boeken die handel voor jullie NEST-stage!