Sorvina (US) + Adja (BE)

Cultuurcentrum Mechelen en Concertzaak hadden op deze druiligere herfstdag, in het intieme kader van de Stadsschouwburg, een warm dekentje van neo-souljazz voor ons voorzien, met de uit New York afkomstige Sorvina en de Brusselse ket Adja.

Sorvina mocht de spits afbijten met een bruisende cocktail van hiphop, soul en jazz. Samen met drummer Jakob Hegner en Elias O. Graversen op keys, deed ze dat met een aanstekelijk enthousiasme. Ze verontschuldigde zich dat ze ons maar "anderhalve hand" kon aanbieden. Een probleempje aan haar linkerhand noopte haar tot een doktersbezoek, en die wou haar een afwezigheidsattest voor het werk schrijven. Wat ze vriendelijk afwees met "Thanks doctor, but it's not that kind of job". Het ongemak weerhield haar er niet van om haar intrigerende zelve te zijn en het publiek mee te trekken in haar wereld. Al moet ze daar in het midden van het publiek een samenzang voor organiseren. Want samen zingen brengt alle individuele stemmen samen tot één spiritueel geheel, met Is It Enough? als resultaat. Ze durft zich ook kwetsbaar op te stellen door haar liefde voor de "culture of the black church" met ons te delen "in a spirit of love and compassion". Met een stevige injectie van gospel en een uitgeschreeuwd "Can I get an Amen?", transformeerde de elektrische piano tot een immens kerkorgel, en Sorvina tot een begeesterde voorganger in de dienst. Voeg daarbij nog een swingende groovy versie van Ms. Lauryn Hill's Doo Wop (That Thing), en het gure weer buiten kon ons al lang niet meer deren.

Adja is aan de laatste albumvoorstellingen van de vorig jaar verschenen debuutplaat 'Golden Retrieve Her' bezig. Deze voorlaatste etappe in de tour hing echter, net als bij Sorvina, ook aan een zijden draadje. 's Nachts werd Adja Fassa getroffen door een serieuze voedselvergiftiging, die roet in het eten dreigde te gooien. Dat was dan buiten de equipe van het CC Mechelen gerekend, want zij voorzagen een veldbedje om te rusten, Er werd ook wat zware medicatie tegenaan gegooid, en zie, Adja stond zoals voorzien op het podium met haar zevenkoppige band. Adja was een natuurkracht die bezit nam van het podium met haar warme samensmelting van jazz, soul en R&B. Aan haar zijde had gitarist Alexis Nootens postgevat, met wie Adja al even samenwerkt. Naast de debuutplaat kwamen ook Told You So, "over keihard op uw bakkes gaan", en To Be Naive, "over voor de allereerste keer verliefd worden", uit de ep 'Ironeye' voorbij. Uit diezelfde ep kregen we ook SambaFassa, een nummer als liefdeskind uit een groovy nachtje tussen Erykah Badu, Calexico en Zuco 103. Sucking On My Emphatities kreeg een stevige rockversie mee voor mensen in het publiek die niet van soul noch jazz hielden. Een sociaal bewust nummer over Adja's observaties in de straten van Brussel. Het laatste nummer van de avond, Rest Our Hearts is ook het laatste nummer van de plaat en maakte de cirkel rond. Als dit een zieke Adja was, dan kunnen we u alleen maar aanraden om een 100% fitte Adja te gaan zien ergens in de toekomst. Doen!