Robert Jon And The Wreck

Bij live concerten ben je niet altijd zeker van een goede act. Maar southern rockband Robert Jon & The Wreck staan daar wel garant voor. Meermaals zagen we hen al aan het werk en ook deze avond was het niet minder dan voorheen.

Robert Jon & The Wreck is ondertussen een jaarlijks terugkerend evenement in De Bosuil in Weert. De afgelopen twee jaren waren we er ook al bij en uiteraard pikten we hen ook dit jaar mee. Dit keer kreeg de band het gezelschap van Copperhead County voor de twee Nederlandse shows. Dit zeskoppig gezelschap klinkt, voelt en ziet er southern rock uit. Een "perfect fit" dus. Met Enjoy The Ride als opener zag je de band meteen openbloeien, omdat ze weer mochten doen wat ze het liefst doen. Frontman Corvin Silvester stond stevig achter de mic vooraan het podium en werd omfloerst door de hoge vocalen van backingzangeres Marja Kiel-Clayton, die tussen de zangpartijen vrolijk met de tamboerijn stond te swingen. Samen met een solide basis van drums, keys, bas en gitaar was deze band een heerlijke toevoeging aan deze avond.

Voor zich afvraagt wat southern rock nu eigenlijk is: zie het als een combinatie van rock-'n-roll, blues en country, gelardeerd met vaak flinke instrumentale stukken en solo's. Robert Jon & The Wreck zijn daar een uitstekend voorbeeld van. Het ene moment sta je lekker mee te zingen en het volgende word je omvergeblazen door een duizelingwekkende gitaar solo. Dat was al meteen het geval in opener Waiting For Your Man, een song die direct alle kopjes in de juiste richting zette.

Vooral in het eerste gedeelte van de avond stal gitarist Henry James Schneekluth de show door je nummer na nummer je verbazen met de gitaarskills. Hoewel je hierdoor de rest van de band wel eens over het hoofd durfde te zien, verdienen zij echt wel beter, want zij zijn het die in de instrumentale stukken de fundering stevig onder controle houden.

Vorig jaar bracht de band nog een album uit, waaruit ze Sittin' Pretty, Ashes In The Snow en titeltrack Heartbreaks And Last Goodbyes haalden. Swingend met af en toe een uitbundige danser in de zaal werd het publiek ingepalmd. Maar pas bij Red Moon Rising werd er echt meegezongen. En om dit nog iets meer bijzonder te maken, lieten ze het halverwege overgaan in Eminence Front (The Who). Na dit muzikaal spektakel konden we nog één keer flink meezingen tijdens Oh Miss Carolina, misschien wel hun bekendste liedje.

Het zijn bands als deze die de live ervaring naar een nieuw level brengen en je de pracht van events als dit doen inzien. Een cd of plaat is zeker goed voor thuis in de zetel, maar deze band komt pas echt tot zijn recht in de spotlights op een podium.