Mano Mundo

Sinds twee jaar is Mano Mundo omgedoopt tot een tweedaags festival. Zaterdag staat in het teken van kinderen en minder bekend muzikaal talent. Het kinder-doe-dorp was een nieuw initiatief van de organisatie, maar door de overvloedige stortbuien viel dit letterlijk en figuurlijk in het water... Gelukkig was er nog voldoende belangstelling voor de muzikanten in de grote tent. Er was namelijk een soort van wedstrijd georganiseerd. Verschillende groepen mochten hun talent tonen aan een vakkundige jury, die naderhand dan n groep gelukkig mocht maken door hen een plaatsje op het hoofdpodium aan te bieden tussen de grote namen van zondag. Om een regenachtige zaterdag toch in feeststemming af te sluiten, was er 's avonds een grote fuif op het festivalterrein. DJ's van dienst waren Merdan Taplak (www.merdantaplak.be), Vice en jawel, Gerrit Kerremans van Studio Brussel. Het werd een feest vol tropische vibes dat ons al warm maakte voor de volgende dag.

Mano Mundo mag dan twee dagen duren, het echte Mano Mundo zien we alleen op zondag. Om 10u stipt werd het terrein geopend en begaven de eerste festivalgangers zich al naar de wereldmarkt. Naast de muziek geeft deze markt het hele evenement echt een bepaalde sfeer die je nergens anders kan terugvinden. De zoete geur van bepaalde tropische gerechten, de kleurrijke kleren, de hemels rustgevende tunes van Bob Marley die overal wel te horen zijn, gewoon zalig... Maar zoals altijd ging mijn aandacht meer uit naar de optredens, dus hield ik het na een klein uurtje rondkuieren op het marktje voor bekeken. Mano Mundo kent, naast de verschillende dorpen, vier podia. Het Mano Mundo-podium (hoofdpodium), het Gazet Van Antwerpen-podium (te vergelijken met de Pyramid Marquee op Werchter), het Wereldsolidariteitsplein en het Broederlijk Delen-podium. Om 15u00 mocht Abdelli op het hoofdpodium de spits afbijten. Deze man is van Algerijnse afkomst, maar woont in Brussel. Niet zoveel speciaals over te vermelden, zijn muziek is zomers en zijn teksten zijn vredelievend. Een artiest die het hoofdpodium waardig is, maar verder niet zo indrukwekkend. Lichtjes teleurgesteld (ja ik ben kritisch, sue me :)) begaf ik me naar het GVA-podium, waar Les Boukakes het beste van zichzelf gaven. Dit is een franse band met een opmerkelijke naam. Boukake is nl. een samentrekking van "macuaqe" en "bougnole", twee scheldwoorden die de Marokkaanse gemeenschap vaak naar het hoofd geslingerd krijgt in Frankrijk... De groep bestaat uit acht jongens die muziek gebruiken om te tonen dat ze tegen deze enggeestigheid zijn. En ze deden dat nog goed ook!

Na deze aangename verrassing was het tijd voor n van de main-acts, Th Lau! Ongelooflijk hoe goed die man eigenlijk wel is. Naast enkele klassiekers uit zijn tijd bij The Scene, speelde hij ook verscheidene nummers van zijn laatste album. Hoogtepunten waren uiteraard 'Iedereen is van de wereld, de wereld is van iedereen' en 'Blauw'. Dit laatste was trouwens zijn bisnummer. Het publiek schreeuwde er letterlijk om, de arme man kon niet anders (uw reporter ter plaatse schreeuwde uiteraard heftig mee!).

Nog steeds zingend (Blaaaauw!) ging ik terug naar het GVA-podium, waar Manu Dibango reeds begonnen was aan zijn performance. Niets aan te merken op deze man. Het was indrukwekkend om te zien hoe hij zowel op piano als saxofoon het beste van zichzelf kon geven. Een leuke mengeling van jazz en Afrikaanse muziek was het resultaat van zijn optreden. Zr zomers en een streling voor het oor. Na Manu Dibango verplaatste ik me een laatste maal naar het hoofdpodium, ditmaal voor Radio Tarifa. Deze Spaanse groep was uitgenodigd als eerbetoon aan de twee grootste dorpen die steeds op Mano Mundo aanwezig zijn. Het Marokkaanse dorp (Mdina Qdema) en het Spaanse dorp (ook gekend als de "Feria Andaluz"). Tarifa is een stad in Spanje, gelegen aan de Middellandse Zee en zowat het dichtste punt tussen Spanje en Marokko. De muzikale wereld van Radio Tarifa is, volgens de organisatie, die van het Iberisch schiereiland: flamenco, Arabo-Andalusisch, middeleeuws en Castilliaans. Een mengeling van Spaans-Marokkaanse vibes dus. Wederom zomers, sfeervol en zr dansbaar!

Na een laatste maal de wereldmarkt bezocht te hebben keerde ik met een lekkere pita in de hand huiswaarts. Mano Mundo was er wederom in geslaagd ons even in tropische sferen te brengen en toonde dat een multiculturele samenleving mogelijk is. One Love!