Lokerse Feesten

De Lokerse Feesten mogen terugkijken op een geslaagde editie. 10 dagen het beste uit de geschiedenisboeken, uit de Belgische kweekvijver en af en toe nog eens een internationaal hoogstandje. De 30e editie was geslaagd en daarmee was het dan ook gezegd.

We mochten daMusic niet heten mochten we het voor u niet allemaal uitgebreid verklaren.



Maandagavond was het tijd voor Beach Boys-frontman Brian Wilson. Die trok gedurende 3 uur de hele Kaai naar zich toe. Eerst met het beste van zichzelf, dan z’n binnenkort gereleasde Smile en afsluiten deed hij met een Greatest Hits compilatie van The Beach Boys. Een ongelooflijk emotionele set voor iemand die nog maar 18 lentes jong was en die bij elk geluid voluit genoot van een groot man. Achteraf sloot Flip Kowlier nog in West Vlaamse schoonheid af.



Dinsdag was het tijd voor wat meer folk. Daar zorgden de drie nog altijd ongelooflijk knappe meiden van Laïs voor. Met nummers van hun laatste cd “Douce Victime” palmden ze de wei in, afgewisseld met een leuke ouwe van het trio. Indie.Arie was voor mij onbekend, en het genre kon mij weinig bekoren. Het talrijk opgekomen publiek kon de roots en reggae toestanden van de eveneens niet slecht uitziende vrouwelijke dame héél goed vatten. Axelle Red sloot af met een typische Axelle Red-set, zonder rekening te houden met het feit dat ze op een festival stond. Langs de ene kant “Respect!”, langs de andere kant “Kijk toch maar uit wat je doet!”.



Woensdag hongen de tricoloren héél hoog in Lokeren. Met Daan, Ultrasonic 7, Front 242 en 2 Many Dj’s stonden er vier Belgische pareltjes op het programma. Achteraf bekeken was dit voor mij de minst geslaagde dag van de tiendaagse. Al zorgden vooral Daan en Ultrasonic 7 in de vooravond nog voor wat mindering. Front 242 was geen spek voor de bek van het daMusic-team en ook 2 Many Dj’s heeft al beter laten zien in Lokeren. Gelukkig herrinerde mijn geheugen nog hoe Daan met Victory weer ongelooflijk veel harten overwon eerder op de avond.



Na woensdag komt er… jawel, donderdag! Te beginnen met de surfboys van Fifty Foot Combo. Zij lieten op de Gentse Feesten al van zich horen en brachten dit jaar een ongelooflijk sterk live-album uit. Dit album wordt trouwens héél gauw gevolgd door een nieuw studioalbum van de groep. Leuke surfrock van de bovenste plank met een Spaans accent, Fifty Foot Combo heeft z’n kentekens achtergelaten in de Lokerse hoofden. Donderdag was de dag van de donder, de Ierse folkband The Hothouse Flowers zullen het geweten hebben. Ondanks hun aangrijpend optreden en hun innig contact met het weinige niet-regenschuwe publiek konden ze de regengoden niet tegenhouden. De mensen die overbleven hebben genoten van een sterk optreden en een nieuwe ontdekking voor mijzelf. De donderdagavond werd afgesloten met een concert van Novastar. Joost Zweegers speelde een keurige set, al liet het geluid meermaals te wensen over. Echo’s en te luide gitaartonen zorgden ervoor dat menig mens met de vingers in de oren stonden (het enige minpuntje van de mensen van ALC trouwens die week). Afsluiten deed hij eervol met z’n grote platen van z’n vorig album.



Vrijdag was het weer allemaal Belgisch wat de klok sloeg. De Gentenaar Sioen bracht een prachtige set, die z’n optreden van op Rock Werchter bijna evenaarde. Meermaals gaf hij het talrijke opgetrommelde publiek de boodschap “Vree wijs, echt!” mee. Proficiat gast! Even zappen en we kwamen uit bij de Afrikaanse tonen van Zap Mama. Terug van weggeweest zorgde ze voor een wei die helemaal openswingde en klaarstoomde voor één van de betere optredens van de Lokerse Feesten, dat van Hooverphonic. Geike Annaert was weer zo helder als een nachtegaal (en zag er uiteraard weer schitterend uit), Alex Callier was weer de beste bassist van België, Mario Goossens en Raymond schitterende achter deze twee sterren. Je zag duidelijk dat het publiek én ook Hooverphonic genoot van hun concert. Hoover, we love you!



Het einde van de 30e editie van Lokers’ mooiste kwam in zicht en speciaal voor dat weekend had organisator Bruno er nog enkele grootheden bijgehaald. Mauro en The Signs, samen met Dave Vaughan en co, zorgde voor een goede opwarmer. Maar Top of the Bill was Europe. De gasten hebben veel meer in huis dan enkel maar “The Final Countdown” en gaven hun beste van zichzelf. Overigens, geen grammetje teveel aan de torso’s van Europe. Perfecte set, perfecte rock’n roll! Superstitious! Als afsluitertje gingen we nog eens stevig de nacht in onder impuls van Discobar Galaxie!



Zondag was het jazz, blues en disconight! Jools Holland zorgde voor een –op jazz gebied- perfect set, mede door z’n band en z’n fantastische medezangeressen (die stevig voorzien waren van stalagtieten en dergelijke zangstenen). Paul Weller volgde hem met het beste van z’n eigen rock repertoire. Mij kon het minder boeien, maar ik ben dan ook maar een simpel jong mens. El Tattoo Del Tigre had de grote eer om een geslaagde jubileumeditie van de Lokerse Feesten af te sluiten en dat… voor een volle Kaai! Tot de volgende Lokeren, tot volgend jaar!



Foto’s: © daMusic en © Mathieu Depuydt