Lowlands

De eerste groep op mijn weg. The Sheer, de populariteit van deze band is in 1 jaar tijd snel gestegen. Van het voorprogramme van Krezip, met in eigen beheer uitgebracht plaatje, tot act op Lowlands met een CD “The Keyword is excitement”. De bron van hun muziek ligt in de britpop, maar er wordt met zoveel lef en enthousiasme gespeeld dat het publiek volledig uit de bol gaat. Deze band bouwt aan een stevige livereputatie en ondanks de technische foutjes in de set werd opnieuw een stap in de goede richting gezet.



Ali B stond op hetzelfde ogenblik in de indiatent te spelen. Een mix tussen hiphop en stand-up-comedy zorgde voor ware magie. Tot ver buiten de tent werd het publiek geboeid.



Op naar Velvet Revolver, dit is Guns’n roses zonder Axl. Het resultaat is bijna subliem te noemen. Ik zou het omschrijven als Guns’n roses met daaraan wat Monster Magnet toegevoegd, overgoten met een sausje funckyness. In het begin leek het wel of de village people op het podium stonden, maar eenmaal de muziek was begonnen, kon men niet langer blijven stilstaan. Schitterend gitaarwerk.



Een gouden regel op een buitenlands festival is altijd om de Belgische bands te gaan bekijken. De eerste aan de beurt is Deus. Het is een tijdje geleden dat we hen nog aan het werk konden zien. Met een nieuwe plaat in aantocht, waarvan de release begin 2005 gepland is, tourt Tom Barman en de zijnen weer rond. Het charisma van Tom Barman is er in ieder geval niet minder op geworden. De set bestond uit een mix van oude en nieuwe nummers. We hebben alvast weer een release om naar uit te kijken.



The Dropkick Murphy’s zijn deze zomer heel vaak aan het werk geweest in Europa. Vanuit hun Ierse roots vermengt met punk, proberen ze van elk concert een feest te maken. Deze keer was het niet anders. Enkel jammer dat de klank niet optimaal was, maar daar trok het publiek zich niets van aan.



Ik wou nog vlug een stukje Nile meepikken, dus ging ik in snelvaart richting indiatent. Deze Amerikanen maken de Death Metal springlevend. Jammer dat ze vroeger stopten dan voorzien, want daardoor kon ik enkel een stuk van het laatste nummer meepikken. Het publiek was beperkt en enthousiast. Jammer van de verkorte set.



Door naar Auf Der Maur, of hoe bewezen wordt dat vrouwen wel thuishoren in de rockwereld. Deze groep rond Melissa gekend van o.a. Hole en The Smashing Pumpkins loste mijn verwachtingen in. Ruig, vet en sexy.



The Darkness wordt stilaan als het nieuwe showbeest van het laatste decenium gezien. Schitterende presence op het podium, interactie met het publiek en een fijn streepje muziek. Het doet je vergeten dat men wel eens fout gekleed op het podium loopt. Het feit dat ze stillaan ook de Amerikaanse markt veroveren hebben deze luitjes alleen aan zichzelf te danken.



Tijd voor The Streets. De verwachtingen t.a.v. mike Skinner waren hoog gespannen na een meer dan succesvol optreden vorig jaar.

Mike had zich daardoor wat moed ingedronken. Toen bleek dat het publiek niet voldoende reageerde liep de engelsman te zeiken over de slechte reactie en stopte meermaals een nummer vroegtijdig. Jammer voor de mensen die zin hadden in een feestje. Goede muziek, maar een slechte verliezer. Misschien komt hij wel terug met beide voeten op de grond.



Als afsluiter van de dag The Chemical Brothers. Ik geef het toe, dit is niet mijn muziek, maar op de dansvloer kon ik mijn voeten toch niet laten staan. Beats die aan een hoge snelheid om je oren vliegen, maar die zo gemixt worden en gecombineerd met projecties dat zelfs de ruigste rocker wel sympathie voor deze jongens krijgt.



OP naar dag 2, het is altijd moeilijk uit je bed te geraken op een festival, maar deze keer ging het als vanzelf.



Als je weet dat Tokyo ska paradise orchestra langskomt, dan kan je niet anders dan vroeg opstaan. Voor mij de ontdekking. Noem het je favoriete wake-up-call of warming-up. Maar deze knotsgekke japanners stralen danig enthousiasme uit dat deze hoofdzakelijke instrumentale ska de boel op zijn kop zet. Naast ska zijn er ook salsa sounds in hun muziek verwerkt, je zou haast niet geloven dat ze van Japan komen.



Flogging Molly kon het feestje verderzetten. Folkpunk met net iets meer folk invloeden dan The Dropkickmurphy’s gisteren. Geweldige ambiance, soms wat minder geluid. Maar een feestmoment om U tegen te zeggen.



Epica is stillaan Nederlands trots op gebied van gothic. Een schitterende show met slangen en muziek die je koude rillingen bezorgt.



Franz Ferdinand stond helaas op hetzelfde moment als Stijn geprogrammeerd. Tot mijn verbazing was er toch heel wat volk komen afzakken voor een subliem optreden van Stijn. Zijn eenvoudige electronica en zijn one-mans act vielen best in de smaak. Een vergelijking met Prince wordt wel eens gemaakt, ik denk dat dat vooral aan de danspasjes te danken is. Stijn ontpopte zich tot een fantastisch entertainer en kreeg daarom van de technici nog wat extra speeltijd. België mag best trots zijn op deze jongen.



Danko Jones ontdekte ik vorig jaar. Zijn schroeiende rock’n roll en de uitstraling en energie op het podium deden me smelten. Dit jaar niet anders, ondanks een nieuwe plaat staan de canadezen nog even stevig op het podium. Sex, Drugs en Rock’n roll.



Soulwax heeft nog nooit live heel goed gepresteerd, of toch niet als ik erbij was. Dus ik had toch zo mijn twijfels of ze het er wel goed zouden vanaf brengen na hun lange afwezigheid. Maar Soulwax is back. Eigenzinniger en beter dan ooit. De set verliep niet vlekkeloos, maar het smaakte zeker naar meer.



Als vervanger voor de Lostprophets kwam papa roach opdraven. Een stevige set, met cleane muzikanten?! Het nieuwe werk moeten we in de gaten houden, maar ik had meer verwacht.



The White Stripes als afsluiter heb ik niet gezien, ik had nog een lange weg voor de boeg. Gelukkig kon ik wat fragmenten horen via VPRO. Best aardig en natuurlijk kon seven nation army niet ontbreken. Live fragmenten kan je steeds bekijken op www.3voor12vpro.nl.



Lowlands was voor mij althans geslaagd en misschien moeten maar eens meer Belgen eraan denken om de grens over te steken voor dit muziekfestijn.

Ik ga volgend jaar zeker terug.