Boomtownlive

Stijn: Rond 9 uur strompelde ik richting Boomtown. Na daar even rondgelopen te hebben kwam Bram me tegemoet in het gezelschap van Joke, nadat ze het interview hadden afgenomen van Daan. Het was nog een hele poos wachten voor zijn optreden, dus wachtten we dan maar met een frisse pint in de handen. We werden ondermeer eerst nog gedwongen om de Maskesmachine aan te horen, die bij ieder applaus vermeldden dat ze ook nog cd's te koop hadden. Precies of wij waren daarin ge?eresseerd. Mijn oren en die van mijn omstaanders waren opgelucht toen ze er eindelijk een einde aan maakten. 2000 Monkeys kon het publiek al heel wat beter bekoren, maar de kroon op het werk kwam nog een beetje later op de avond. De Oude Beestenmarkt was al heel vroeg volgelopen en de sfeer was zeker en vast aanwezig toen Daan plotseling van start ging. Hij trakteerde ons eerst op "Housewife", waar hij middenin het nummer als een wilde kat op het podium sprong, en gevolgd door een hele resem nummers.

Joke: Natuurlijk begon die frisse pint zijn uitwerking te geven. Met alle gevolgen van dien. Ik moest het Daan-feestje eventjes verlaten om vlug naar het dichtstbijzijnde toilet te huppelen. Toen ik mij nog maar net op de wc-bril had neergepoeft, hoorde ik Victory door de boxen galmen. Ja, net toen ik na een wachtrij van 10 meisjes eindelijk op het toilet zat. Als het een magere troost mag zijn, ik kon de vestingen van het wchokje horen meetrillen op het ritme van Victory. Teruggekomen liep ik terug naar Stijn om samen verder van het optreden te genieten. En Daan weet precies hoe hij een publiek moet entertainen. Hij had zich als het ware ontpopt als een fonky zanger die nogal veel deed denken aan Wacko Jacko. Een spierwit pakje met sixties zonnebril al swingend op het podium. Plots moest ik denken aan een grappige opmerking die een vriend net voor het optreden had gemaakt. Volgens hem moest de backing vocal van Daan gewoonweg de hoofdrol gehad hebben in 'Il Castrato'. Hoe hoog hij kon zingen, was meer dan uitzonderlijk abnormaal. En ergens had hij wel gelijk...

Stijn : Mijn horloge gaf aan dat het half 1 was toen Daan stopte met "Swedish designer drugs". Het haar op mijn armen en die van Bram stond helemaal recht. Maar het was gelukkig vals alarm. Hij was echter nog niet helemaal uitgeteld en alsof hij een tweede adem had gevonden, gaf hij nog 2 bis-nummers en eindigde uiteindelijk weer zijn optreden met het nummer waarmee hij een goede start had gezet. Schitterend! Uitgedroogd besloten we nog een pint te gaan drinken, om rond half 3 Boomtown te verlaten...