Music in Mind

Men neme de groep Parker and Lily, voert daarop de bewerking ‘relatiebreuk’ uit en het resultaat is Parker zonder Lily, ofte de start van The Low Lows. Zanger Parker Noon lijkt op het eerste zicht een ruwe bolster, met zijn uiterlijk dat veel weg heeft van een Amerikaanse trucker (inclusief pet en bodywarmer) maar in zijn donkere, poëtische teksten laat hij ook een andere kant zien. "I never should have ever left the woods / I should have known I could never not hurt you / wolves eat dogs / and knives are for carving / I was wrong but I was starving."

 

Met zijn scherpe, bijna nasale stemgeluid brengt Noon meestal trage en klaaglijke nummers. Dat The Low Lows ook anders kunnen tonen ze aan met het op folk gestoelde Five Ways I Didn’t Die… “Hi ya Bunnies, I’m retarded from all the hash and liquor” gaf Noon toe. En toen was het alweer tijd voor een spurt richting Concertzaal.

 

Max Richter: pianist, componist, producer en, al dan niet gewild, bruggenbouwer tussen klassieke en hedendaagse muziek. Hij treedt vanavond aan met een strijkkwintet voor een vertolking van werk uit zijn ‘The Blue Notebooks’ en ‘Songs From Before’.  Beide platen zijn terug te vinden op het Fat Cat label, waar hij zij aan zij staat met ondermeer de post-rockers van Múm en Sigur Rós. Post-klassiek zullen we het gemakkelijkheidshalve noemen. De toeloop voor Max Richter, ontegensprekelijk het buitenbeentje binnen de Music in Mind-programmatie, is lang niet slecht.

 

Zelf zit Richter aan de vleugelpiano, verscholen achter zijn strijkers. Klassieke violisten in jeans en All-Stars, goed dat het al lang geen tegenstrijdigheid meer hoeft te zijn. Richter is al van jongs af gefascineerd door elektronica en verweeft die invloeden met een lovenswaardige subtiliteit in zijn nummers. Eén van de weinigen die zijn laptop al even rustig en beheerst bespeelt als zijn piano. Het mooie Song krijgt ons op de knieën, met zijn geluid alsof Richter een piano op de zeebodem heeft laten zinken en het instrument onder water bespeelt;  een onderwater-SOS.  Ook hier een thema dat steeds herhaald wordt. Aan de oppervlakte antwoorden de strijkers met een eindeloze tristesse. Muziek die niet meteen vrolijk maakt en ons meer dan eens aan onder meer de filmmuziek van Schindler's List doet denken.

 

Voor liefhebbers van filmmuziek en verteerbaar klassiek is Richters werk indrukwekkend, voor het leeuwendeel van de luisteraars vergt het wellicht enige moeite om vijfenveertig minuten ononderbroken Richters droomlandschappen te kunnen bevatten. Twee delen na elkaar zou misschien wat te veel van het goede zijn, maar wanneer Richter muren sloopt tussen genres, mag een mens al eens wat moeite doen om over de brokstukken naar de andere kant te klauteren.  

 

Donker, meeslepend, broeierig en tegelijkertijd soms ook kil en afstandelijk: de muziek van het Gravenhurst-trio uit Bristol is niet onder één noemer te vatten, of het is de noemer ‘geweldig’. Weinig van wat ze vanavond uit hun hoed toveren, werkt niet. Heel wat nummers uit hun recentste ‘Fires in Distant Buildings’ passeren de revue. Songs als het bedrieglijk rustig startende from Under the Arches doen ons qua sfeer terugdenken aan Spains ‘Blue Moods Of Spain’ maar het nummer mondt uiteindelijk uit in een explosie van opgebouwde spanning. Vijfenveertig minuten lang dendert deze set als een trein, met snedige songs die donker en dampend uit een zee van drum oprijzen. De band is prima op elkaar ingespeeld, hun muziek is zoals altijd origineel zonder vergezocht te zijn.  

 

Zanger/gitarist Nick Talbot mag een waardig ‘Duyster’-slot aan het concert breien. Tijd voor die intens trag(isch)e nummers die Gravenhurst zo typeren.  Pijnlijk mooie versies van The Diver, Nicole en Black Wholes In The Sand. Gitaar en Talbots stem… meer hebben we momenteel niet nodig om een gelukkig mens te zijn.

 

Gravenhurst laat ons zwaar verweesd achter en ze krijgen meteen de titel ‘beste concert uit onze persoonlijke Music in Mind-Marathon 2007’ opgespeld. 

 

Samen met de groep EF ontdekten we ook deze iLiKETRAiNS en hun plaat ‘Progress – Reform’ pas in de aanloop naar Music in Mind. Een oprechte dankbetuiging voor de heren programmatoren is hier op zijn plaats want we zijn helemaal verkocht. Wat iLiKETRAiNS brengen, wordt ook wel eens smalend ‘bibliotheekrock’ genoemd omdat de inhoud van hun nummers en teksten hoofdzakelijk gebaseerd zijn op historische feiten.  De afgelopen maanden werkten de jongens aan hun nieuwe plaat ‘Spencer Perceval’ en ook op deze plaat zullen nogal wat tragische helden bezongen worden. Uitgedost in hun trouwe treinuniformen maar zonder visuals deze keer. Het is hun eerste concert in lange tijd, hebben er duidelijk zin in en ze proberen verrassend veel nieuwe songs uit. Aan het begin van de set wordt Dave’s diepe stem nogal eens verslonden in een draaikolk van drum en gitaren. Daar komt gaandeweg verbetering in.  

We onthouden vooral de magistrale versie van Terra Nova, waarin het tragische verhaal van de mislukte Antarctica-expeditie van Dr. Scott uit de doeken wordt gedaan. Een perfect nummer, zowel qua opbouw als qua tekst. Aan het eind van het nummer gaan alle vijf bandleden zwaar op in hun muzikale uitbarsting. Drums, gitaren en trompet katapulteren ons naar de Noordpool. Ons advies: check zeker ook eens het sublieme en hartverscheurende zelfgemaakte clipje bij dit nummer op YouTube. 

 

Afsluiten deden iLiKETRAiNS met Before The Curtains Close Part 2.  Eén van de topconcerten die we de voorbije tien dagen achter de kiezen mochten schuiven.