Laurent Garnier
Het voordeel van de twijfel
Jan Vael
Het Depot, Leuven — 8 november 2008
Kulturama, het culturele stadsfestival van Leuven, was dit jaar al aan zijn vijfde editie toe. Dat werd gevierd met een extra dag gevuld met culturele manifestaties op diverse locaties, wat overigens in een nieuw bezoekersrecord resulteerde. Dat ook elektronische muziek anno 2007 tot het culturele erfgoed behoort, werd op de tweede dag van de vierdaagse (meer bepaald op vrijdagavond) bewezen in Het Depot door de programmering van de Franse topdeejay Laurent Garnier.
Voor ons was het de eerste kennismaking met deze nog jonge concertzaal, gelegen tegenover het Leuvense station. En dat was niet echt een onverdeeld succes, aangezien het hier overduidelijk een voormalige film- of theaterzaal betrof. Bij onze aankomst bleek het reeds aanwezige publiek zich geïnstalleerd te hebben in de pluchen zeteltjes, wat het er voor support act Styrofoam (aka Trix-directeur Arne Van Peteghem) & Fat Jon ons inziens niet meteen makkelijker op maakte om de toehoorders in de juiste stemming te brengen... Hun gedurfde mélange van donkere indie-elektronica en hiphoprhymes ging dan ook aan de meeste aanwezigen voorbij, ondanks enkele fraaie nummertjes zoals de single Space Gangsta.

Dat dit concert het “uitverkocht”-bordje kon tonen aan de ingang, was echter een en al de verdienste van F Communications-labelbaas Laurent Garnier. Die toert momenteel door Europa met een exclusieve liveshow ter promotie van zijn eind vorig jaar verschenen album ‘Retrospective’, een eigenzinnige terugblik op zijn muzikale loopbaan sedert 1994. Garnier laat zich hierbij op het podium bijstaan door Philippe Nadaud op sax, Benjamin Rippert aan de keyboards en Stephane Abboud als “projectionist” (degene die de visuals verzorgt tijdens het optreden dus).
Logischerwijs kregen we dan ook een soort live carrière-overzicht gepresenteerd in Leuven. Daarbij viel nog maar eens op dat de Fransman zich doorheen de jaren niet beperkte tot snoeihard, rechtlijnig technogebeuk, maar zich integendeel ook door diverse andere genres (electro, acid, cinematografische ambient, zelfs jazz en blues!) liet inspireren. De dansvloer voor de zitjes was ondertussen helemaal volgelopen, en de fans konden de beentjes uitslaan op onvervalste klassiekers als Crispy Bacon, The Sound Of The Big Babou en de uitgesponnen afsluiter The Man With The Red Face. Maar ook meer ingetogen, sferisch werk zoals bijvoorbeeld het knappe Barbiturik Blues (uit ’s mans laatste volwaardig album ‘The Cloud Making Machine’) viel erg in de smaak.
