The Black Keys

Vrijdag concerteerden The Black Keys uit Ohio voor jong en oud in de Handelsbeurs en dat deden ze met met verve gezien het hoge aantal gemeende maar subtiele headbangers in het publiek. De bluesrockers op leeftijd keerden dan ook zeer voldaan huiswaarts, de jonge honden onder ons grepen ongetwijfeld naar hun gitaar bij de thuiskomst.

Het is lang geleden dat wij de mooiste concertzaal van Gent zo afgeladen vol zagen voor een concert. Trage beslissers hingen eraan voor de moeite, het concert was uitverkocht en dat hebben wij graag. De sfeer voor zo’n optreden zorgt ervoor de fans hitsig lopen en ook direct tevreden beginnen scheeuwen bij de eerste noten. Een ideale start voor het concert van Dan Auerbach en zijn maat Patrick Carney.



The Black Keys houden het bij een duet van gitaar en drums. Het is een eenvoudig concept dat toch tegelijkertijd enorm sterk blijkt. Wij blijven trouwens ook houden van The White Stripes ook al zingt en drumt Meg White vaak vierkant naast de kwestie. De muzikale energie van twee mensen die helemaal op elkaar zijn afgestemd op het podium vinden wij boeiender dan subliem solerende muzikanten in hun eigen ivoren toren.



The Black Keys zijn luid en stoer maar tevens ook zacht en romantisch. De stem van zanger en gitarist Auerbach klinkt als die van een klagende trucker op het verkeerde pad die zijn eenzame “roadstories” kwijt moet. “Have mercy on me” zong hij en de trouwe fans knikten gedwee naar de pint bier in hun hand. Ze maken oude maar tegelijkertijd ook nieuwe muziek. Ze klinken authenieker dan de eerder aangehaalde The White Stripes maar baseren zich wel op een identieke sound. Ze brengen dezelfde muziek professioneler en met een ziel die heel erg diep zit. Ze begrijpen meer dan ooit dat liefde vaak pijn doet en bijgevolg muziek eentonig en zagerig mag zijn. Keep Your Hands Of Her, de titel van het eerste nummer uit een plaat die volledig bestaat uit eigen versies van Junior Kimbroughsongs, bewijst hoe erg ze dat menen. Ze zijn trouwens niet vies van covers. Grown So Ugly van Robert Pete Williams uit 1961 stond ook dit keer in de playlist. Beefheart pikte het eerder terecht op in ‘Soft As Milk’.



The Black Keys beheersen en martelen hun instrumenten van boven tot onder. Ze halen de meest schreeuwerige tonen uit de gitaar en gaan hevig te keer op de drums. Maar You’re Thene, uit de nieuwste plaat ‘Magic Potion’, klinkt dan weer beklijvend sexy, vol passie in het donker. “You’re the one I love…” Yes baby, liefde kan ook mooi zijn.