Admiral Freebee
Self Destruction Is Your Best Friend
Kevin Vergauwen
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Met 'Wild Dreams Of New Beginnings', de derde worp van de strijdlustigste der muzikale Belgen, ruilt Admiral Freebee de loeiharde stadionrock in voor eerder zachte, melancholische luistersongs.
Een twintigtal uitverkochte theaterzalen en culturele centra waren tot op heden dan ook het meest gepaste decor om deze plaat aan de grote massa voor te stellen. Met het festivalseizoen in het vooruitzicht besloot Tom Van Laere wijselijk dat het dringend tijd werd om het hele elektrische instrumentarium nog even lekker ouderwets in te pluggen. Dat moet hij ons geen twee keer zeggen.
"Sold out" rolde over de lichtbak op de Anspachlaan ter hoogte van de Ancienne Belgique. Met ons gestalte was dus het nodige gestamp, het betere ellebogenwerk en een gezonde portie tetteke rus nodig om de reus uit Brasschaat vanop een deftige afstand te aanschouwen. "Uw hondjes in de lucht voor: the man, the band, the talent, the legend in the capital of rock" (en neen, die hondjes is geen tikfout). Inderdaad, vleesgeworden Admiraalwassenbeeld Iwein Segers kreeg (in een vlaag van medelijden?) ook nu weer zijn fifty seconds of fame voor de aanvang van wat een avondje van rommelige rock-'n'-roll zou worden.
In de stralengloed van enkele strategisch opgestelde witte, felle stadionlichten verschijnt een viertal, op de voet gevolgd door de the beast himself op de bühne. Even vrezen we dat "the talent" een oorontsteking heeft om "U" tegen te zeggen. Bij het inzetten van opener Waiting For Nothing blijkt echter dat Van Laere zijn oude pilotenkoptelefoon van onder het stof heeft gehaald. Hoezo, een weirdo?
We hebben het altijd een gewaagde keuze gevonden om de frontman zowat het verst verwijderd van het publiek op het podium neer te poten. Dit wantrouwen wordt al vroeg in de setlist bevestigd door de publieksreactie op Ever Present en oerklassieker Einstein Brain. De euforische taferelen van weleer in de kleinere concertzalen (lees: onverantwoord volgepakte jeugdhuizen en donkere, zweterige kelders) bij deze nummers vervagen en worden herleid tot wat we een beleefd, eerder gematigd applaus noemen. Tijdens Murder Of The Sun worden de volumeregisters dan plots iets scherper gesteld evenals de distortion pedals die een flinke draai richting "metal mode" krijgen. De AB wordt wakker geschud om vervolgens verplicht het vernieuwde Belgische volkslied mee te krijsen "Oh darkness, oh darkness, roll over me tonight". Kick Out The Jams baby!
Dat vooral het oudere en bij voorkeur harde werk aanslaat merken we wanneer zowat een halve zaal gezellig begint te keuvelen tijdens meesterwerkjes als Perfect Town en Faithful To The Night. Wij van onze kant kunnen niet anders dan hals over kop dolverliefd te worden op de stem van Nina Babet. Ze slaagt er overigens in om gedurende het hele concert op een voorbeeldige, onopvallende wijze Van Laeres valse noten te camoufleren, zoniet weg te werken.
I’d Much Rather Go Out With The Boys wordt pretentieloos aangekondigd als dé hit voor de zomerfestivals, op de voet gevolgd door die andere instant meezinger Living For The Weekend. "Dames en heren het concert is nu pas écht begonnen" keelt Freebee voor de tweede maal alvorens Lucky One, inclusief Mick Jagger moves en voor een t-shirt kussende vrouwen, wordt ingezet. In de eindspurt vermelden we nog Hope Alone, Rags ‘n’ Run, Sad Rebel en ultieme partycrasher Bad Year For Rock ‘n’ Roll. Na het obligatoire Get Out Of Town (voor de gelegenheid mét Bo Diddley homage) in de eerste bisronde worden we met een intieme versie van Nobody Knows You terug op de Anspachstoep gezet.
"The Legend" is klaar voor de zomer, ware het niet dat hij dit voor het grootste deel te danken heeft aan de uitmuntende muzikanten rondom hem. Wanneer hij nu ook nog de moeite neemt om zijn acte de présence wat aan te passen is er nog een waterkansje dat het allemaal even opwindend wordt als pakweg twee jaar geleden.