Op het podium van de AB stond zaterdagavond levende legende Kris Kristofferson. De feiten spreken voor zich. Zijn songs zijn gecoverd door meer dan 450 artiesten. Hij won drie Grammy Awards. Hij schreef een aantal klassiekers waaronder Me And Bobby McGee (een grote hit voor Janis Joplin), Help Me Make It Through the Night en Sunday Mornin’ Comin' Down'. Tevens was hij als acteur te zien in meer dan honderd films, documentaires en tv-programma’s (zijn bekendste rollen zijn die in films als Pat Garrett & Billy The Kid, A Star Is Born, Convoy en Heaven's Gate). De man heeft nog niets aan charme ingeboet maar was zichtbaar zenuwachtig en duidelijk opgelucht na elke song, zijn gitaarspel was trouwens nauwelijks die naam waardig en bevreemdend onhandig voor een artiest van dit kaliber.
Het publiek bestond uit devote fans, muziekkenners en een enkele verdwaalde cowboy. Dit trouwe publiek vergaf hem dan ook zijn gestuntel. En hij was zelf de eerste om het allemaal te relativeren in zijn bindteksten, meermaals zelfs. Zo vertelde hij dat hij bang was dat de mensen in Europa hem niet zouden verstaan, maar dat viel hem reuze mee. “Zelfs in Amerika zijn er mensen die me niet verstaan”: zegt hij lachend. Tijdens een amateuristische solo op zijn mondharmonica gniffelt hij: “It ain’t Bob Dylan”. Maar het kwam wel in de buurt! De songs zijn echter schitterend en doorleefd gebracht. We wanen ons op één of andere veranda terwijl we luisteren naar opa’s levensverhaal.
En Kris Kristofferson heeft een rugzak vol mooie verhalen bij.
Me and Bobby McGee zit al vroeg in de set. “Freedom’s just another word for nothing left to lose” is zeker geen holle frase uit de mond van de componist zelve. Kristofferson is altijd al een sociaal bevlogen en links georiënteerde artiest geweest, iets wat ze hem in de Verenigde Staten niet altijd in dank hebben afgenomen. Hij zal regelmatig zijn oude vrienden eren tijdens dit optreden, vrienden die vaak al een tijdje wijlen zijn zoals Janis Joplin maar ook Johnny Cash in de nogal bloederige song
Johnny Lobo en Bob Neuwirth ("the very late"). Oudere nummers wisselen zich af met nieuwe liedjes (
In The News) van zijn laatste studiocd 'This Old Road' (met enkel nog longtime sidekick Stephen Bruton op gitaar en de legendarische Jim Keltner op drums aan zijn zijde). Een sobere cd die qua aanpak wat doen denken aan Rick Rubin en Johnny Cash en hun American Recordings. Eerlijk, introspectief, louterend, retrospectief en spaarzaam in de arrangementen.
Kristofferson beweert ergens dat hij liever met de jongens uit zijn band optreedt en dat is er toch wel aan te zien en te horen. Hij eindigt de nummers steevast onmiddellijk na de laatste strofe, geen muzikale outro‘s. Maar dat is wat hij nu, op dit moment in zijn leven wil doen. Op die manier creëert hij een intieme clubsfeer. Hij gaat zeer ver terug met een song uit de tijd dat hij nog geen platencontract had, dat zijn eerste huwelijk op springen stond en dat hij werkte in kroegen waar "regulars" dagenlang aan de bar hingen. Eén van die ruige kroegtijgers bleek de songwriter van
Long Black Veil te zijn. Hij had Kristoffersons versie van Josey & The Kid gehoord op de radio en had zich aan de kant van de weg moeten zetten, aangedaan als hij was. Voor Kristofferson was het alsof hij de Nobelprijs literatuur gewonnen had, zo belangrijk was dit compliment voor hem.
De rijzige singer-songerwriter/acteur had nog veel van dit soort verhalen voor ons in petto, die avond in Brussel. Dit optreden deed ons nadenken over het leven, liefde, kinderen, ouders. Reflecties van een oudere man voor een dankbaar publiek. En dat was nu net wat de man voor ogen had met zijn solo-optredens doorheen het oude continent.
