Nothing

“It gets harder and harder”, zei Nick Palermo, frontman en brein achter Nothing, net voor het enige bisnummer werd ingezet tijdens een lange uiteenzetting over touren en wat daarbij komt kijken. Maar hij stond hier toch maar.

De laatste dag van de tournee levert ofwel het beste ofwel het slechtste concert van de tour op. Of toch volgens Hammok, voorprogramma van dienst. En voor de vier Noren was het duidelijk wat het moest worden. Zelden een support zo de zaal op de kop weten zetten. Rondspringende lijven, krassende gitaren, knallende drums en uiteraard de bijhorende screams. Dat hoort nu eenmaal zo bij een hardcoreband. En dit viertal deed zich op allerlei manieren gelden, daagde het publiek uit door zich in de massa te gooien, zette een wall of death op, waarin ze ook zelf maar al te graag verpletterd werden. Songs hikten, haperden, kraakten in alle voegen, hopten, krioelden over het podium. Kelen werden schor geschreeuwd. Het was smullen geblazen.

Nick Palermo is intussen veertiger. En waar hij ook daarvoor al niet het meest happy persoontje was, is dat er met ouder worden niet beter op geworden. Hij heeft het moeilijk met de mens die hij in de spiegel tegenkomt en dus ook gewoon met het ouder worden. Om nog te zwijgen over het feit dat ze hem steeds die vraag over zijn tijd in de gevangenis stellen. Aan de oppervlakte mag hij dat dan wel verwerkt hebben, het blijft nog steeds ergens hangen.

Maar als hij met Nothing op het podium staat, vervaagt dat allemaal. Hij verstopt het onvermijdelijk uitdeinende lijf dan wel onder een dikke sweater (en het was al zo warm in het Museum) en het aangezicht onder de onvermijdelijke pet, qua inzet, passie en overgave was er nog niks veranderd. Hij gooide zich nog als vanouds. Meer nog, misschien hebben we hem nooit eerder zo intensief zien opgaan in een show. Dat heeft misschien ook te maken met de vier andere (meestal jongere) muzikanten aan zijn zijde, die zich allemaal volledig uitleefden.

Het was op de tonen van Daniel Johnstons Devil Town dat de band op het podium verscheen, terwijl op het massieve scherm achteraan beelden van een jeugdige Palermo (of dat zou het toch kunnen geweest zijn) te zien waren. Op dat scherm werden het hele concert lang beelden op ons afgevuurd, soms absurd (opgeblazen gebouwen die “op magische wijze” terug recht werden getrokken), soms confronterend (drones die mensen achtervolgden), waarmee de muziek nog die extra dimensie kreeg. De protagonisten van de avond hulden zich bovendien bij voorkeur in duisternis of toonden enkel maar de ruggen, de versterkers aanbiddend. En zoals het goede shoegaze betaamt, waren de teksten moeilijk tot helemaal niet verstaanbaar. Dat hoort er nu eenmaal bij.

Maar dat nam niet weg dat het vanaf de eerste noten van July The Fourth genieten was van in distortion verzopen gitaren en bas, met drums, die je oordoppen tot het uiterste testten. Songs liepen uit in wegdeemsterende feedback of gingen over in vreemde uiteenzettingen van Hemi-Sync voor het volgende nummer losbarstte. Wij pikten nog Toothless Coal, Hymn To The Pillory en Famine Asylum op, waarbij Palermo verwees naar het bombarderen van Israël. Er werd trouwens driftig meegezongen door het publiek, waarbij het enigszins ironisch aanvoelde om (piep)jonge fans tijdens bisnummer Never Come Never Morning “When I was young / Life was easy”, mee te horen kwelen.

Het blijft de vraag hoe lang Nick Palermo het nog volhoudt om telkens weer de ziel bloot te leggen en nieuwe platen te maken. Hoe dan ook zit er intussen alvast een nieuwe Europese tour aan te komen. Of die dan ook België aan zal doen, blijft uiteraard de vraag. Maar mogen wij u, als dat het geval is, toch aanraden om dan mee te gaan genieten.