Maanrock 2026 - dag 3

Op de derde dag van Maanrock deed onze stappenteller overuren tijdens het pendelen tussen het GROOT Podium en het MOES Podium.

Op dat eerste podium op de Grote Markt ontbond Maria Iskariot al vroeg alle duivels. De band graaide snedig uit de plaat ‘Wereldwaan’, die vorig jaar uitkwam. Frontvrouw Helena Cazaerck sprong geregeld het publiek in en organiseerde tussendoor ook nog een zwoele samenzang met het publiek tijdens een hommage aan Gorki’s Dat Vind Ik Lekker. Nog zo’n fijne herwerking is Tijm, een eerbetoon aan Pixies. Ook wij keelden lustig “je t’ijm” mee over de al goed volgelopen Grote Markt.

Waarna we ons met fikse tred naar MOES spoedden, waar Ciska Ciska ons al opwachtte. De Gentse serveerde met band een brok dromerige indie/americana met nummers als Angel en Sweet Sixteen. Ook hier is het uitkijken naar de debuutplaat die eraan zit te komen.

Zornik deed waar Koen Buyse en de zijnen goed in zijn: met snedige gitaren de Grote Markt op de grondvesten laten daveren. Lekkere meebrullers als Scared Of Yourself of Hey Girl gingen erin als zoete koek. Maar daar stond de volgende artiest al op ons te wachten in MOES.

Leo Vincent - op de geboorteakte staat Vincent Lynen vermeld - is een muzikale duizendpoot, die DIY-gewijs muziekjes in mekaar knutselt in de DEEWEE-studio van de broertjes Dewaele. Zonder verpinken draaide hij in zijn eentje op het podium verschillende genres tot voer voor de dansvloer. Glamrock meets elektro, artpop-disco-punk. Of zoals hij het zelf verwoordde: “Een beetje van alles en niks tegoei”. We Loved it! Beluister zeker even Loving Isn’t Easy en u weet wat we bedoelen.

Vertelden we al dat Concertzaak er steeds weer in slaagt om muzikale ontdekkingen naar de Dijlestad te halen? Met Y stond er weer zo eentje op het MOES Podium. Uit de Londense underground gegroeid, bracht Y een ietwat moeilijk te definiëren en diverse sound. Maar moeilijk gaat ook! Een rockband die dansmuziek probeert te spelen en uitkomt bij hoekige, jazzy artpop met een stuiterende saxofoon. Zoiets dus. Luister naar Why en misschien kan u dan vatten waarom het MOES-publiek als een blok viel voor dit gezelschap. We wilden ter plaatse de Belgische tak van de fanclub uit de grond stampen.

En dan moest het bonte Gentse gezelschap Lézard nog zijn opwachting maken in de Sinte-Mettetuin. Het werd weerom een fijne clash tussen postpunk, dance en elektro om duimen en vingers bij af te likken. Een feestje met Party In The U.S. Of E. “When the world is burning / my hips are yearning”, om de dansvloer onveilig te maken. Maar we brulden ons ook de longen uit het vege lijf met Rock & Roll (Don't Let The Rock Roll U). Tegendraads en Manifastique tegelijkertijd. Concertzaak boekte hen alvast voor een volgend dansfeestje in Mechelen op 10 december. U bent bij deze gewaarschuwd. Wees geen vierkant.