Vile, Impaled, Deeds of flesh, Decapitated

Het waren de vier sadisten van Impaled die de ondankbare taak van opener in de schoenen geschoven kregen. Er stonden maar liefst drie microfoonstaanders, elk voorzien van een doorboorde schedel, op het sowieso al kleine podium. Zet daar nog eens een vrij uitgebreide drumkit achter en je beseft dat je een vrij statische set mag verwachten. Na de intro van hun jongste album (Death After Life, nvdr.) verwachtte het nog niet al te massale publiek een verpulverende climax. Wat ze kregen was een erbarmelijke uitvoering van Mondo Medicale. Een slecht begin is dan nog geen garantie voor een slechte show, maar dat clich? ging bijlange niet op die dag. Slechts sporadisch weerklonk er een min of meer aanstekelijk fragmentje. Op vocaal vlak namen de twee gitaristen en de bassist om de beurt een stukje zang voor hun rekening. Enkel de man met de bas kon dat smerige uit de lyrics ook omzetten in zijn zang. Muzikaal klopte er simpelweg niets. Het was net of je naar een goederentrein die voorbijraast stond te luisteren: een ongeordende brei van lawaai waar je niets herkenbaars uit kon onderscheiden.

Voor de volgende groep nam het volk snel toe. Blijkbaar wisten ook zij dat het alleen maar beter kon. De soundcheck was nochtans erg kort, maar de Russisch brabbelende ?man van de instrumenten? gaf toch het sein dat Vile klaar was. Vile bracht net wat iedereen nodig had: een ongelooflijk vette brok brutaliteit zonder veel scrupules daaromtrent. Klasse hoe de vijf Amerikanen er in slaagden om, niettegenstaande de rotslechte akoestiek, toch een perfecte sound uit de luidsprekers te stuwen. Nu klopte het muzikaal wel: het bliksemsnelle kick- en slagwerk werd keurig vervolmaakt met aansluitende riffs. Dat alles omkaderd door een baslijn die vetter was dan een doorsnee hamburger uit de Mc Donalds. Bovendien beschikt Vile over een zanger die met zijn stentorstem probleemloos een heel parlement het zwijgen oplegt. Werkelijk een van de betere death metalzangers die we live al aan het werk zagen. Een sympathieke man trouwens, die na de show zijn publiek persoonlijk ging bedanken en een kort praatje met ons niet schuwde. Wat ook nog opviel was de dynamiek die van de set afdroop. De zanger kon onmogelijk mee op het podium want daar riskeerde hij een onzacht contact met een wild zwierende haardos of een verdwaalde gitaar. Daarom stond de man meestal gewoon tussen het publiek mee te headbangen. Dat alles maakte van Vile de beste act van de avond.

Tijd voor een kind aan huis bij de Frontline, want zo mag je Deeds Of Flesh stilaan beginnen noemen. Ze stonden immers voor de derde keer op Gentse planken. Zij weten dus best hoe je je instrumenten het beste afstelt om in dat kruipkot toch goed te klinken. Het lukte hen dan ook vlotjes om het publiek vanaf het begin heftig uit zijn dak te laten gaan. Probleem met Deeds Of Flesh was dat er niet bepaald veel variatie in hun setlist zat. Na de eerste vijf nummers kregen we niet meteen de indruk dat er vijf verschillende exemplaren gepasseerd waren. Telkens weer hamerde eenzelfde dodelijke mid-tempo riff stevig op de aanwezige gehoorstelsels. Ook sterk was de samenzang, eigenlijk samengrunt, tussen de twee gitarist-zangers. Maar dat alles dus zonder enige vorm van variatie. Geen echt geordende solo?s, steeds hetzelfde stemgeluid en ook de akkoorden kwamen gelijksoortig over. Zo hou je geen publiek geboeid en dat mochten ze dan ook aan den lijve ondervinden. Het headbangen verstomde tot knikken. Enkel een steengoed nummer kon Deeds Of Flesh nu nog redden, maar een echte uitschieter konden ze ons niet aanbieden. Daarom houden we het op een lekkere doch saaie vertoning.

Het Amerikaanse onderonsje mocht afgerond worden door een groep die we stilaan tot de oudjes mogen rekenen. Ze draaien al vlot mee sinds 1992 en kennen dus de kneepjes van het vak. Voor Monstrosity kon het dus eigenlijk niet mis gaan. Onmiddellijk schudden de oude rotten met sprekend gemak hun typische old-school death metalgeweld uit hun instrumenten. De iets jongere Jason Avery, de man die destijds George Fischer (nu bij Cannibal Corpse, nvdr.) kwam vervangen zorgde voor de show. Hij slingerde zijn ene haarlok in het rond als het ware een SM-zweepje. Wel mocht zijn microfoon een flink stukje harder staan, hoewel het ook mogelijk was dat hij hem gewoon wat geforceerd had door hem ten allen tijde stevig te omklemmen. Monstrosity staat op punt, je hoeft die jongens niets meer te leren, je kunt er alleen maar van leren. Het enige waar de groep nog wat aan mag werken is de act, al leent de Frontline zich natuurlijk niet tot grootschalige showelementen. Iedereen genoot niettemin met volle teugen van het strakke livewerk dat hen werd aangeboden. Spreek dus gerust over een perfecte afsluiter van een zeer intens avondje death metal.