We Are Scientists
Domino krijgt een waardige afsluiter
Jennifer Smits
Ancienne Belgique, Brussel — 16 april 2006
Het Dominofestival in de Ancienne Belgique was alweer een succes. Uitverkochte concerten en gelukkige concertgangers. Die zondagavond traden onder andere Mogwai en Wolf Eyes op in de zaal maar daar zullen we het nu even niet over hebben. Wel over Guillemots en We Are Scientists.
Wat kunnen we jullie over Guillemots vertellen? Niet bijzonder veel, na wat we gezien en gehoord hebben. De plaatsing van de leden op het podium toont ons niets nieuws. Zanger in het midden met een piano, meisje met (contra)bas rechts, de drummer weer eens achteraan en de bassist links. De zanger was die avond wel te vergelijken met Chris Martin, met het verschil dat de Guillemots-frontman minder tekeer ging. We kunnen de sound van de groep met niets vergelijken, wat op zich wel een goede zaak is. Het is popmuziek. Af en toe net te traag zodat je je er niet gemakkelijk kan in vinden. Het nummer dat de zanger solo bracht was ongelukkig gekozen op een ongelukkig moment. Alleen zingen heeft bepaalde risico’s. Alle ogen en oren in de zaal waren op die ene man gericht. Gelukkig kwam er geen ene valse noot door de microfoon. Dat solonummer brak het ritme van het concert. Neem daarbij dat het een traag nummer was en je kan het je al inbeelden. Niet dat de rest van de set bijzonder snel ging, maar tijdens dat ene nummer kon je niet eens met je voet bewegen. Het enige wat je kon doen was kijken en luisteren. Jammer genoeg was de tekst niet bijzonder aantrekkelijk.
Een denderende opwarmer voor We Are Scientists was het dus niet. Maar de avond had voor ons toch nog een verrassing in petto. Dat W.A.S die avond optrad was geen verrassing. Hun goede live show en sterke set waren dat wel. De zaal was gevuld met indie-fans die de nieuwe groepen à la Killers op de voet volgen. Maar We Are Scientists zijn The Killers niet, al kan je één vergelijking maken. En dat is zanger Keith, die voor sommigen even knap is en evenveel uitstraling heeft dan Brandon Flowers. Maar daar stopt het. Keith is misschien de frontman, maar de twee overige leden, Michael en Chris, worden niet vergeten. W.A.S. stond die avond in de ABclub als een bende op dat podium. Een bende die het naar zijn zin had. En dat hoorde je de hele avond.
Nobody Move, Nobody Get Hurt gaf het publiek een voldaan gevoel. Zodra dat nummer begon werd iedereen echt wakker, begon iedereen te springen, mee te zingen: “my body is your body”. Ach, jullie kennen het wel. De beste song van de avond was Inaction. Alles zat goed: de stem, de klank en de sfeer. Je kreeg die zondagavond alles te horen. Snijdende gitaren waar je kippenvel van kreeg zoals in This scene is dead en waar de presence van Keith menig meisje kon bekoren, en nummers waardoor je kon ontsnappen aan de dagelijkse sleur en je even kon vergeten dat de paasvakantie gedaan was. The Great Escape zorgde daar onder andere voor. Dat nummer wordt nu al beschouwd als een live favourite en dat konden wij met onze eigen ogen en oren zien en horen. Catchy deuntje en goede baslijnen.
Zanger Keith vroeg waarom er zoveel The Kooks t-shirts waren in de zaal. Hij kon er gelukkig om lachen. En lachen hebben wij ook gedaan. Niet met de groep maar door de groep. W.A.S. staan bekend voor hun gevoel voor humor en dat werd duidelijk. De snor van bassist Chris kwam die avond wat vaak ter sprake. Het wordt vast en zeker de snor van het jaar, en dat is geen grap.
Geen bisnummers die avond. Na een uur waren W.A.S. uitgezongen en had het publiek het wel gehad. In de positieve zin. De mannen hadden de dag ervoor Brussel bezocht en wij Belgen mogen fier zijn, zei Chris, "onze stad heeft een goede indruk gemaakt". En zij maakten een goede indruk op ons. Zelfs met snor.
Een denderende opwarmer voor We Are Scientists was het dus niet. Maar de avond had voor ons toch nog een verrassing in petto. Dat W.A.S die avond optrad was geen verrassing. Hun goede live show en sterke set waren dat wel. De zaal was gevuld met indie-fans die de nieuwe groepen à la Killers op de voet volgen. Maar We Are Scientists zijn The Killers niet, al kan je één vergelijking maken. En dat is zanger Keith, die voor sommigen even knap is en evenveel uitstraling heeft dan Brandon Flowers. Maar daar stopt het. Keith is misschien de frontman, maar de twee overige leden, Michael en Chris, worden niet vergeten. W.A.S. stond die avond in de ABclub als een bende op dat podium. Een bende die het naar zijn zin had. En dat hoorde je de hele avond.
Nobody Move, Nobody Get Hurt gaf het publiek een voldaan gevoel. Zodra dat nummer begon werd iedereen echt wakker, begon iedereen te springen, mee te zingen: “my body is your body”. Ach, jullie kennen het wel. De beste song van de avond was Inaction. Alles zat goed: de stem, de klank en de sfeer. Je kreeg die zondagavond alles te horen. Snijdende gitaren waar je kippenvel van kreeg zoals in This scene is dead en waar de presence van Keith menig meisje kon bekoren, en nummers waardoor je kon ontsnappen aan de dagelijkse sleur en je even kon vergeten dat de paasvakantie gedaan was. The Great Escape zorgde daar onder andere voor. Dat nummer wordt nu al beschouwd als een live favourite en dat konden wij met onze eigen ogen en oren zien en horen. Catchy deuntje en goede baslijnen.
Zanger Keith vroeg waarom er zoveel The Kooks t-shirts waren in de zaal. Hij kon er gelukkig om lachen. En lachen hebben wij ook gedaan. Niet met de groep maar door de groep. W.A.S. staan bekend voor hun gevoel voor humor en dat werd duidelijk. De snor van bassist Chris kwam die avond wat vaak ter sprake. Het wordt vast en zeker de snor van het jaar, en dat is geen grap.
Geen bisnummers die avond. Na een uur waren W.A.S. uitgezongen en had het publiek het wel gehad. In de positieve zin. De mannen hadden de dag ervoor Brussel bezocht en wij Belgen mogen fier zijn, zei Chris, "onze stad heeft een goede indruk gemaakt". En zij maakten een goede indruk op ons. Zelfs met snor.