Ray Davies

Ze bestaan nog, fans die hun held hondstrouw volgen op tournee en die er iets voor over hebben om deze van nabij te mogen aanschouwen. Je mag ons er gerust bijrekenen. Samen met een aantal mensen uren wachten tot de deuren opengaan en genieten van allerhande verhalen over Ray Davies. Omstreeks 18.00 u waren we trouw op post voor het (uitgestelde) concert van onze held Ray Davies in het gezelschap van Nederlanders, Engelsen en ??n Zwitserse fan.

Ray’s carrière samenvatten in een aantal zinnen is vrijwel onmogelijk, het aantal hits dat Ray bijeengeschreven heeft als frontman van The Kinks kunnen onmogelijk op één dubbel cd.

Dat er leven is na The Kinks kunnen we afleiden uit de recente cd van Davies: 'Other People’s Life' (uitstekende cd trouwens). Na zijn laatste doortocht in België, een futloos optreden op het bluesfestival van Peer in 2004, had Ray nog iets goed te maken. Dat was al na de éérste noot duidelijk. Boenk er op.

De godfather van de Britse popscene, uitvinder van één van de meest bekende riffs – wie herkent Girl, You Really got me going niet - had er duidelijk zin in en bracht een mooi overzicht van zijn hits, afgewisseld met songs uit het nieuwe album.

Hoogtepunten vermelden zou afbreuk doen aan de songs die we vergaten te noteren, toch een extra vermelding voor Where have all the good times gone, 20th century man, Days, Tired of Waiting en een aantal nieuwe songs (Next Door Neighbour, All She Wrote en The Tourist) die de tand des tijds probleemloos zullen doorstaan.

Leuk voor de fans - de AB zat hélemaal vol - was het feit dat Ray ook grasduinde in zijn rijkgevulde catalogue en ons trakteerde op een sublieme versie van het nummer The Green Village uit het gezegende jaar 1968 en Oklahoma U.S.A. (van de LP 'Muswell Hillbillies') van 1971.

Als bis kregen we het obligate Lola (met de hele AB als backing vocals) en een schitterende versie van You Really Got Me waarna het na méér dan 2 uur genieten over en uit was. Wij halen alvast onze oude Kinks LP’s vanonder het stof.