Viva Velinx
Millionaire doet Molotov cocktail ontploffen.
Robin Tulkens
De Velinx, Tongeren — 15 april 2006
De Velinx slaagt er al enkele jaren in om tijdens het paasweekend een voorjaarsfestival samen te stellen waarbij menig muziekliefhebber flink aan z?n trekken komt. Tijd dus voor een vluchtige cocktail met Yonderboi, Lalalover, Dear Leader en Millionaire als ingredi?nten.
Neeka, terug van drie jaar congé, heeft met ‘Woman Wonderland’ een pracht van een tweede plaat beet en lijkt de wankelende perfomance van eerder dit jaar tijdens De Nachten perfect overwonnen te 
hebben. Innemende versies van het intieme Caught In The Middle, geprezen single Butterfly en oude bekende More Than You zorgen ervoor dat Ilse Govaerts op korte tijd een groot deel van het dan reeds opgekomen publiek voor haar kar spant. Een publiek dat ze met een instrumentaal enorm sterk Will You Cover Me voldaan achter zich laat.
Met 'Once Upon A Little Time' heeft John Parish (de lievelingsmonteur van Eels, Goldfrapp en PJ Harvey) een straffe plaat uit, al dompelde hij de Velinx meermaals onder in het louter instrumentale geknutsel van zijn vorige cd How Animals Move. Parish koos –samen met zijn zorgvuldig uitgekozen kwartet muzikanten- voor een goede, keurig onderbouwde maar niet zo toegankelijke set. Een streling voor het oor van de Parish-fan.
Voor velen was het, met John Parish & His Band in het achterhoofd even slikken toen de Hongaarse karakterkoppen van Yonderboi in de spotlights verschenen. Yonderboi pakte het nochtans vrij sereen aan en begon tamelijk rustig. Pas na Follow Me Home trok de 24-jarige Fogorasi z’n triphop verhaaltje op gang dat, net als z’n dj-set eerder dit jaar op Eurosonic, uitmondde in een vat vol pure experimentele electropop dat op héél wat goedkeurend wiegende heupen kon rekenen. Afsluiter Were you thinking of me plaatste de kroon op wat toen al de verrassing van de avond was.
Lalalover werd de afgelopen maanden de hemel in geprezen door menig muziekrecensent. Alsof Stevie Wonder zich met een paar zéér groovy schoenen had voltrokken in de persoon van Tom Kestens (ooit nog toetsenist bij Das Pop). Op het podium was er tot nog toe weinig reden tot feesten. Bij eerdere passages langs Eurosonic, Petrol en de AB bleek dat Tom nog wel wat oefening kon gebruiken alvorens hij zijn band dat kleine duwtje in de goede richting kon geven. Niet getreurd, er is duidelijk een positieve wind voorbij gezworven. Ondanks de allesbehalve toonvaste tweede stem (tot onze grote spijt verdween de magie van You&I en Troubles&Fights nagenoeg volledig) viel Lalalover enorm goed in de smaak bij het (jonge, vrouwelijke) Limburgse publiek. Ook het rapmoment van Kestens (samplergoeroe Krewcial was er niet bij vanavond) konden we appreciëren. We blijven echter (weer) met een verweesd gevoel achter. Sommige nummers duurden té lang en de nieuwe nummers konden ons allesbehalve overtuigen. Gelukkig vinden we troost in hun radiosingles.
Dear Leader streek enkele weken geleden binnen in onze contreien nadat ze in (grote weldoener) PIAS eindelijk een distributeur gevonden hadden. Dear Leader is de toekomst in het leven van ex-The Sheila Devine Aaron Perrino. Die trakteerde zijn talrijk opgekomen fans op een pak gitaarrammel.
Wervelend gekreun tijdens Whestler en A billion served en een soloversie van Like A Criminal zorgden voor ontvlambare harten in Tongeren. Het catchy Raging Red was de afsluiter van een schitterend optreden. 'All we ever wanted was you tonight'!
Millionaire begon begin november aan een romantische tocht langs een handvol concertzalen in ons Vlaanderenland. Een gebroken pols van Aldo Struyff besliste er enigszins anders over en riep de tocht een halt toe na hun passage in de Vooruit. En ziehier, een Amerikaanse tournee in de benen en wat dagboekgeleuter later staan de woestelingen pardoes tegenover een naar zweetdampen hunkerende meute. Een vinnig bombardement van hyperventilerend lawaai stond ons te wachten met Love is a Sickness, Streetlife Cherry en For A Maid uit pletwals 'Paradisiac'. Het mooie Ballad of Pure Thought, dat hoog scoort in de Afrekening, gaf ons een korte adempauze. Het publiek ging pas helemaal uit z’n dak toen I’m on a high en Champagne uit de speakers kaatste. En zoals het een leuke stoeipartij beaamd bezorgde het hip schorriemorrie dat ander schorriemorrie –het publiek- een muzikaal vluggertje met Wake Up The Children. Goddelijk, magistraal, wederom overweldigend.
Meer moest dat voor ons niet zijn. Het Nederlandse duo zZz stond voor de vrij ondankbare taak om het publiek tevreden huiswaarts te sturen. We hielden de eer aan onszelf en bedankten het met drum en orgel uitgeruste koppel Noorderburen vrij snel nadat ze na een pittig begin (met onder andere Hammerhead) het op een automatisch lopen hadden gezet. Sorry jongens, een andere keer misschien.
hebben. Innemende versies van het intieme Caught In The Middle, geprezen single Butterfly en oude bekende More Than You zorgen ervoor dat Ilse Govaerts op korte tijd een groot deel van het dan reeds opgekomen publiek voor haar kar spant. Een publiek dat ze met een instrumentaal enorm sterk Will You Cover Me voldaan achter zich laat.Met 'Once Upon A Little Time' heeft John Parish (de lievelingsmonteur van Eels, Goldfrapp en PJ Harvey) een straffe plaat uit, al dompelde hij de Velinx meermaals onder in het louter instrumentale geknutsel van zijn vorige cd How Animals Move. Parish koos –samen met zijn zorgvuldig uitgekozen kwartet muzikanten- voor een goede, keurig onderbouwde maar niet zo toegankelijke set. Een streling voor het oor van de Parish-fan.
Voor velen was het, met John Parish & His Band in het achterhoofd even slikken toen de Hongaarse karakterkoppen van Yonderboi in de spotlights verschenen. Yonderboi pakte het nochtans vrij sereen aan en begon tamelijk rustig. Pas na Follow Me Home trok de 24-jarige Fogorasi z’n triphop verhaaltje op gang dat, net als z’n dj-set eerder dit jaar op Eurosonic, uitmondde in een vat vol pure experimentele electropop dat op héél wat goedkeurend wiegende heupen kon rekenen. Afsluiter Were you thinking of me plaatste de kroon op wat toen al de verrassing van de avond was.
Lalalover werd de afgelopen maanden de hemel in geprezen door menig muziekrecensent. Alsof Stevie Wonder zich met een paar zéér groovy schoenen had voltrokken in de persoon van Tom Kestens (ooit nog toetsenist bij Das Pop). Op het podium was er tot nog toe weinig reden tot feesten. Bij eerdere passages langs Eurosonic, Petrol en de AB bleek dat Tom nog wel wat oefening kon gebruiken alvorens hij zijn band dat kleine duwtje in de goede richting kon geven. Niet getreurd, er is duidelijk een positieve wind voorbij gezworven. Ondanks de allesbehalve toonvaste tweede stem (tot onze grote spijt verdween de magie van You&I en Troubles&Fights nagenoeg volledig) viel Lalalover enorm goed in de smaak bij het (jonge, vrouwelijke) Limburgse publiek. Ook het rapmoment van Kestens (samplergoeroe Krewcial was er niet bij vanavond) konden we appreciëren. We blijven echter (weer) met een verweesd gevoel achter. Sommige nummers duurden té lang en de nieuwe nummers konden ons allesbehalve overtuigen. Gelukkig vinden we troost in hun radiosingles.
Dear Leader streek enkele weken geleden binnen in onze contreien nadat ze in (grote weldoener) PIAS eindelijk een distributeur gevonden hadden. Dear Leader is de toekomst in het leven van ex-The Sheila Devine Aaron Perrino. Die trakteerde zijn talrijk opgekomen fans op een pak gitaarrammel.
Wervelend gekreun tijdens Whestler en A billion served en een soloversie van Like A Criminal zorgden voor ontvlambare harten in Tongeren. Het catchy Raging Red was de afsluiter van een schitterend optreden. 'All we ever wanted was you tonight'!Millionaire begon begin november aan een romantische tocht langs een handvol concertzalen in ons Vlaanderenland. Een gebroken pols van Aldo Struyff besliste er enigszins anders over en riep de tocht een halt toe na hun passage in de Vooruit. En ziehier, een Amerikaanse tournee in de benen en wat dagboekgeleuter later staan de woestelingen pardoes tegenover een naar zweetdampen hunkerende meute. Een vinnig bombardement van hyperventilerend lawaai stond ons te wachten met Love is a Sickness, Streetlife Cherry en For A Maid uit pletwals 'Paradisiac'. Het mooie Ballad of Pure Thought, dat hoog scoort in de Afrekening, gaf ons een korte adempauze. Het publiek ging pas helemaal uit z’n dak toen I’m on a high en Champagne uit de speakers kaatste. En zoals het een leuke stoeipartij beaamd bezorgde het hip schorriemorrie dat ander schorriemorrie –het publiek- een muzikaal vluggertje met Wake Up The Children. Goddelijk, magistraal, wederom overweldigend.
Meer moest dat voor ons niet zijn. Het Nederlandse duo zZz stond voor de vrij ondankbare taak om het publiek tevreden huiswaarts te sturen. We hielden de eer aan onszelf en bedankten het met drum en orgel uitgeruste koppel Noorderburen vrij snel nadat ze na een pittig begin (met onder andere Hammerhead) het op een automatisch lopen hadden gezet. Sorry jongens, een andere keer misschien.