Les Nuits Botanique
[i]Hail to the Kaisers[/i]
Jennifer Smits
Botanique, Brussel — 8 mei 2005
De avond van 10 mei was zoals een berg beklimmen; hoe hoger je komt, hoe minder lucht je krijgt maar hoe mooier het uitzicht wordt. Wanneer je de top bereikt kan je ofwel terug naar beneden ofwel blijf je daar gewoon staan. Na de show van [b]Kaiser Chiefs[/b] en [b]The Cribs[/b] besef je dat ze aan de top staan en dat ze vastberaden zijn daar te blijven.
Allereerst is het tijd voor de vijf leden van Malibu Stacy uit Luik waaronder de zanger David de Froidmont. Hun invloeden variren van Weezer tot The Strokes maar de teksten waren nauwelijks verstaanbaar door het te hoge volume van de gitaren en de drum.
De broers Gary (gitaar/zang), Brian (gitaar/zang) en Ross (drum) vormen The Cribs (UK). Het is niet de eerste keer dat The Cribs naar ons land komen. In 2004 toerden ze al met The Veils en brachten ze al een bezoekje aan de Orangerie in de Botanique. Hun tournee met Kaiser Chiefs door Groot-Brittanni en Europa begon op 7 april 2005 en dit was het hun laatste optreden van hun European Tour. Ze staan maar met drie maar op het podium maar kunnen de leegte in het midden zonder problemen opvullen door gewoon beginnen te spelen. Ze doen er ons aan herinneren dat echte rock-n-rollconcerten nog bestaan. Aan het gejuich te horen van het publiek in de uitverkochte Rotonde wanneer de groep opkomt, weet je op voorhand dat het een spannende avond zal worden. Het publiek heeft er zin in en The Cribs ook. Hey scenesters is hun nieuwe single maar is nog niet in Belgi te horen. Wie het album The Cribs (2004) heeft zal hun nieuwe single even goed of zelfs beter. De nummers hebben eenvoudige teksten, snijdende gitaren en melodien die je dagenlang zal blijven neurin. De show is er; er wordt bier gedronken, heen en weer gesprongen en gelopen, sigaretten gerookt en met drumstokken gegooid. Dit alles terwijl de nummers You were always the one, Another Number, The wrong way to be en The lights went out weergalmen in de boxen. Een half uur The Cribs horen is niet genoeg, maar het publiek is tevreden en maakt zich klaar voor de helden van de dag.
De groep Kaiser Chiefs komt uit Leeds, Groot-Britanni en bestaat uit Ricky Wilson (zang), Andrew White (gitaar), Simon Rex (basgitaar), Nick Hodgons (drum) en Nick Baines (piano). Dit kwintet wordt na de release van hun eerste album Employment in GB enkele maanden geleden beschouwd als The best thing to come out of Leeds for years. Dat zou best wel eens kunnen. Na n of twee nummers begin je zelfs te denken dat die mannen op het podium nog beter zijn dan Franz Ferdinand, en vergeet je voor een uur dat je hebt zitten springen op dat ene liedje Take me out van FF. Hier kan je tijdens geen enkel nummer blijven stilstaan. Zeker niet als je tussen de groupies staat vooraan. De liedjes zijn zo hevig en krachtig gebracht dat je niet kan en wil uitblazen, het zou een hele nacht kunnen doorgaan. Na Na Na Naaa, I predict a riot, Everyday I love you less and less zijn voor elk van hun concerten alvast klassiekers. De Kaiser Chiefs weten al te goed dat ze geen goede show zouden brengen als ze het publiek niet meekrijgen. Geen probleem voor Ricky, want hij nodigt Ryan en Ross van The Cribs uit om samen met hem Modern Way te zingen. Alsof dit niet genoeg is wordt het publiek vriendelijk verzocht om gewoon mee op het podium te staan en springt Ricky enkele keren in het publiek. Na Oh My God is het tijd voor het bisnummer Time Honoured Tradition en om definitief te verdwijnen naar de coulissen.
Je hebt groepen die niet zon goede nummers schrijven maar die dan geweldige shows geven. Er zijn mensen die niet kunnen zingen maar omdat de boxen te luid staan, gaan de vals gezongen noten onopgemerkt aan iedereen voorbij. En daarnaast heb je nog mensen die slechte muziek maken maar omdat ze persoonlijke outfits en een cool imago hebben, ze toch maar een platencontract aangeboden krijgen. De Kaiser Chiefs hebben stijl, simpele lyrics, vijf fotogenieke figuren en swingende melodien en Blur is hun favoriete groep. Kan dat nog verkeerd aflopen?
De broers Gary (gitaar/zang), Brian (gitaar/zang) en Ross (drum) vormen The Cribs (UK). Het is niet de eerste keer dat The Cribs naar ons land komen. In 2004 toerden ze al met The Veils en brachten ze al een bezoekje aan de Orangerie in de Botanique. Hun tournee met Kaiser Chiefs door Groot-Brittanni en Europa begon op 7 april 2005 en dit was het hun laatste optreden van hun European Tour. Ze staan maar met drie maar op het podium maar kunnen de leegte in het midden zonder problemen opvullen door gewoon beginnen te spelen. Ze doen er ons aan herinneren dat echte rock-n-rollconcerten nog bestaan. Aan het gejuich te horen van het publiek in de uitverkochte Rotonde wanneer de groep opkomt, weet je op voorhand dat het een spannende avond zal worden. Het publiek heeft er zin in en The Cribs ook. Hey scenesters is hun nieuwe single maar is nog niet in Belgi te horen. Wie het album The Cribs (2004) heeft zal hun nieuwe single even goed of zelfs beter. De nummers hebben eenvoudige teksten, snijdende gitaren en melodien die je dagenlang zal blijven neurin. De show is er; er wordt bier gedronken, heen en weer gesprongen en gelopen, sigaretten gerookt en met drumstokken gegooid. Dit alles terwijl de nummers You were always the one, Another Number, The wrong way to be en The lights went out weergalmen in de boxen. Een half uur The Cribs horen is niet genoeg, maar het publiek is tevreden en maakt zich klaar voor de helden van de dag.
De groep Kaiser Chiefs komt uit Leeds, Groot-Britanni en bestaat uit Ricky Wilson (zang), Andrew White (gitaar), Simon Rex (basgitaar), Nick Hodgons (drum) en Nick Baines (piano). Dit kwintet wordt na de release van hun eerste album Employment in GB enkele maanden geleden beschouwd als The best thing to come out of Leeds for years. Dat zou best wel eens kunnen. Na n of twee nummers begin je zelfs te denken dat die mannen op het podium nog beter zijn dan Franz Ferdinand, en vergeet je voor een uur dat je hebt zitten springen op dat ene liedje Take me out van FF. Hier kan je tijdens geen enkel nummer blijven stilstaan. Zeker niet als je tussen de groupies staat vooraan. De liedjes zijn zo hevig en krachtig gebracht dat je niet kan en wil uitblazen, het zou een hele nacht kunnen doorgaan. Na Na Na Naaa, I predict a riot, Everyday I love you less and less zijn voor elk van hun concerten alvast klassiekers. De Kaiser Chiefs weten al te goed dat ze geen goede show zouden brengen als ze het publiek niet meekrijgen. Geen probleem voor Ricky, want hij nodigt Ryan en Ross van The Cribs uit om samen met hem Modern Way te zingen. Alsof dit niet genoeg is wordt het publiek vriendelijk verzocht om gewoon mee op het podium te staan en springt Ricky enkele keren in het publiek. Na Oh My God is het tijd voor het bisnummer Time Honoured Tradition en om definitief te verdwijnen naar de coulissen.
Je hebt groepen die niet zon goede nummers schrijven maar die dan geweldige shows geven. Er zijn mensen die niet kunnen zingen maar omdat de boxen te luid staan, gaan de vals gezongen noten onopgemerkt aan iedereen voorbij. En daarnaast heb je nog mensen die slechte muziek maken maar omdat ze persoonlijke outfits en een cool imago hebben, ze toch maar een platencontract aangeboden krijgen. De Kaiser Chiefs hebben stijl, simpele lyrics, vijf fotogenieke figuren en swingende melodien en Blur is hun favoriete groep. Kan dat nog verkeerd aflopen?