Slipknot/Slayer

Eindelijk eindelijk eindelijk! Al meer dan 3 maand keek ik uit naar deze avond. Om zeker op tijd te zijn en de files te vermijden vertrokken we om 17u met de auto richting Leuven, the place to be. Die file vermijden zat er niet echt in, het eerste uur hebben we welgeteld 23 kilometer afgelegt. Maar dit namen we er dan maar bij. Omstreeks 19 arriveerden we aan de Brabanthal van Leuven.



Als Support namen Slayer en Slipknot de mannen van Hatebreed mee. Hatebreed fungeerde in het verleden al meermaals als support van Slayer op de Amerikaanse tournees. Hatebreed zelf is sinds de release van hun derde langspeler 'Perseverance' als een komeet de lucht ingeschoten. Vorig jaar bracht de band zijn 4e album 'The Rise Of Brutality' uit, een album dat door meerdere magazines bestempelt werd als de agressiefste HC-plaat sinds lang.

Hatebreed is een band die garant staat voor een feestje. Vanaf de eerste tot de laatste noot was dit genieten geblazen. Zelf ben ik niet zo vertrouwd met de nummers van de eerste 2 Hatebreedalbums waardoor ik de titels van de oudere nummers niet ken (dacht Last Breath te hebben gehoord ma schiet mij ni af alst ni zo is). Van hun 2 recenste platen kwamen oa 'Proven', 'Doomsayer', 'Beholder Of Justice', 'This Is Now' en afsluiter 'I Will Be Heard' aan bod.Jamey Jasta schreeuwde zich de longen uit het lijf. Man wat een stem heeft die kerel. Na een half uur lekker beuken zat het er jammergenoeg al op. Hatebreed is veel te goed om maar als Support van Slayer/Slipknot te fungeren. Van mij mochten ze gerust even lang spelen als de andere 2.



Vervolgens was het de beurt aan de band waar ik naar Leuven voor afzakte: SLAYER! In het begin van de week was het nog bang afwachten of het concert al dan niet zou doorgaan aangezien zanger/bassist Tom Araya te kampen had met stemproblemen, maar ze stonder er wel degelijk! Slayer tourt nog steeds de wereld rond na de release van hun laatste album 'God Hates Us All' van 2 jaar geleden. Begin volgend jaar mogen we ons aan een nieuw album verwachten.

De show van Slayer was gewoon af. Tijdens het optreden werd meermaals gebruikt gemaakt van allerlei effecten zoals lasers en verwisselbare backgrounds. Na de gebruikelijke intro 'Darkness Of Christ' kregen we zoals verwacht het nummer 'Disciple' te horen. Meteen was te horen dat de stem van Tom Araya niet echt op de voorgrond trad. Of dit te maken heeft met de stemproblemen weet ik niet, maar het was allesinds wel jammer. Voor de rest vond ik het geluid van zeer goede kwaliteit. Slayer serveerde ons vervolgens nog op stevig beukende nummers als 'War Ensemble', 'Dead Skin Mask, 'Mandatory Suicide', 'Hell Awaits', 'At Dawn They Sleep' en ga zo maar door. Maar wat lieten ze ons lang wachten op nummers uit het superalbum 'Reign In Blood'! Na een kleine pauze kwamen Araya en de zijnen dan terug en begonnen ze aan een killerslot van hun set. Angel Of Death, Postmortem en all time klassieker 'Raining Blood' zetten de kers op de taart. Tijdens Raining Blood begon het zelfs letterlijk te regenen op het podium! Kortom Slayer had er vandaag zin in (iets wat soms niet het geval is) en losste de verwachtingen volledig in.



Na Slayer verliet ik mijn plaatsje op de 2e rij om wat eten en drinken te nuttigen om dan vervolgens Slipknot nog te bekijken. Zelf loop ik niet zo wild meer van deze band. Muzikaal heeft deze band me weinig of niets meer te bieden, al is hun nieuwste plaat wel een enorme sprong voorwaarts en volwassener. Maar voor mij hoefde dit niet echt meer. Ik zag de band al op Graspop eerder dit jaar en daar konden ze mij ook niet echt overtuigen. Toch kon ik het mij niet laten om me tussen het pak te begeven en nog eens te moshen, iets wat al lang geleden was. Net als Slayer had Slipknot met wat problemen te kampen want 1 van de negen leden moest huiswaarts keren door een blessure. Slipknot bracht een gevarieerde set met nummers uit hun gehele discografie. 'Spit It Out', 'Wait and Bleed', 'Surfacing', 'People=Shit', 'The Heretic Anthem' en uit hun nieuwste plaat kwamen 'Duality', 'Pulse Of The Maggots', 'Vermillion pt1' en 'Three Nill' aan bod. Het publiek genoot en dat was er duidelijk aan te zien. Muzikaal zit het allemaal wel goed in elkaar, die kerels weten heus wel hoe ze een instrument moeten bespelen. Hoogtepunt van dit optreden vond ikzelf het nummer 'Vermillion'. Corey Taylor liet hier nog eens horen dat hij meer kan dan wat schreeuwen. Leuk was ook om te zien dat de band voor dit nummers andere maskers opzette, de maskers (een afdruk van hun ware gelaat) die ze ook gebruiken in de video van dit nummer.

Slipknot zette een goede show neer en ik ben er zeker van dat elke fan van deze band met een goed gevoel naar huis kon gaan.



Een geslaagde avond waar elke fan van deze drie bands met een goed gevoel huiswaarts kunnen keren.